Vedette bestaat uit twee Europeanen die elk een andere kant van de
Verenigde Staten kozen om te resideren, maar verbonden zijn door
hun wortels in experimentele muziekcollages. Neil Carlill was een
tijdje actief bij het obscure Delicatessen, dat drie releases
uitbracht op het Rough Trade label. Manuel Stagers werkte mee aan
enkele ambient-projecten en leende geluidstapijten aan artistieke
installaties. Samen staan ze nu in voor surrealistische,
gedeconstrueerde pop die de luisteraar een volstrekt nieuwe aurale
ervaring wil bieden.
Vedette is aldus een beestje dat in geen stal onder te brengen
valt. De bezielers detecteren een hint van hip-hop en leggen
verbanden met Xiu
Xiu en Captain Beefheart, maar dit zijn slechts enkele losse
eindjes die zelf voor de meest wanhopige genrefetisjist weinig
houvast kunnen bieden. Mogelijk hoorde u al iets gelijkaardigs ter
begeleiding van gure videokunsten, als geluidsband bij underground
performances of op een kleinschalige electronica-release, maar het
zal lang zoeken zijn naar de enkeling die dit tot zijn canon
rekent.
Bij een eerste passage is het moeilijk om vat te krijgen op deze
plaat: amelodische combinaties vormen bizarre soundscapes waarover
de monotone vocals schijnbaar willekeurige uitlatingen spuwen.
‘Bagelzoo’ combineert bijvoorbeeld drum ‘n’ bass en breakbeat met
sterk vervormde en aldus onverstaanbare stemmen die langzaam maar
zeker opgeslokt worden door de bevreemde electronica. Het
verrassingseffect is groot, maar eens je ze begint te ontleden,
klinken sommige tracks plots niet meer als een geheel maar als de
som van de verschillende lagen. Deze artificialiteit maakt dat de
composities er niet in slagen om het gemoed te raken en zo pure
spielerei blijven. Enkele van de experimenten werken na verloop van
tijd zelfs enorm enerverend: de sample in ‘With Old Drives’
irriteert mateloos en nadat het nieuwe eraf is, is ‘Ambleside’
alleen nog maar zenuwslopend. Wel geslaagd is ‘This Is A Minus
Song’, een zeer drukke doch sfeervolle afvaart richting ontembare
chaos.
Naast de avantgardistische knutselarij zijn er natuurlijk ook wat
meer traditionele songs opgenomen. Hoewel deze in eerste instantie
onopgemerkt voorbijgaan, zijn dit toch de nummers die bij latere
luisterbeurten kunnen blijven boeien. Het intimistische
‘Chessmaniaque’, het dromerige ‘On Canvas’ en de ambienttrack ‘His
Arm Glowing’ stralen het meest warmte uit en doen, dankzij de
gespreide verdeling over het album, dienst als welgekomen
rustpauzes. ‘It’s About Horses’ is het meest poppy nummer van de
plaat en doet even denken aan een minimalistische Daan on speed, maar
is wel eerder grappig dan goed. Toch is simplisme hier niet
zaligmakend: ‘Portraits For The Swede’ gaat bijvoorbeeld nergens
heen omwille van de te naakte inkleding.
Het is niet gemakkelijk om een eenduidig oordeel te vellen over
deze debuutplaat van Vedette. De eerste luisterbeurt klinkt zeer
vernieuwend en intrigerend, maar verdere pogingen om de composities
te doorgronden maken dat de magie vrij snel verloren gaat. Omdat
het album deze analytische blik bewerkstelligt, weet het ook niet
echt te beklijven. Als rariteit binnen de collectie zal Vedette
zeker wat stof tot nadenken bieden, maar een eeuwigheidswaarde
bezit de plaat niet. Het duo zoekt voor een volgende release dan
ook best andere horizonten op, want verder borduren binnen dit
patroon zou totaal overbodig zijn.
