Stuart A. Staples :: 23 november 2006, Vooruit

Een drietal weken geleden werd Ron Sexsmith er nog ontvangen in een onbegrijpelijk lege Balzaal. Vanavond mocht die andere uitstekende songsmid, Stuart A. Staples, zijn twee solo-albums openklappen in een goedgevulde, en pompeuzere Theaterzaal. De Londenaar liet zich dit welgevallen, en bracht een zeer evenwichtige, strakke, goed uitgekiende set die vooral in het midden hoge toppen scheerde.

Zowel de Lucky Recordings 03-04 (2005) als de Leaving Songs (2006) hebben de uitstraling van een ochtendzon die door stedelijke grijszones breekt. Staples’ rusteloze twijfel kietelt er eerst je voeten, om daarna je hele lichaam in een sluimerende wintergloed te zetten. Met twee albums die samen slechts een uur muziek opleveren, was het uitkijken naar Staples’ poging om er een ’vol’ concert van te maken. Wat ook vanavond al opvalt: Staples straalt een vredevolle concentratie uit en zal voor het verdere verloop al wat moet gezegd worden, bewaren (voor) in de songs zelf.

De eerste vier mijmeringen uit de Leaving Songs vloeien zonder veel poespas met rake, goed ingeoliede fraseringen en tempi in de slokdarm van schouwburg. De ideale opener, "Goodbye to old friends", dendert door de arena, met de bariton als de zich in het stof bijtende Ben Hur die het pad effent voor een tintelend "There is a path". Staples, die ondertussen een onnavolgbaar rijk palmares van duetten heeft opgebouwd, brengt de oorspronkelijk ’tweestemmige’ songs zoals "This road is long" tot een goed eind. Hoedanook blijven een Lhasa de Sela of een Maria McKee hangen in de coulissen van je gedachten.

Geen tijd om te blijven hangen aan deze bar, Staples en de zijnen treden de bar van de Lucky Recordings binnen: met "People Fall Down" en "She don’t have to be good" groeit de set gestaag verder, op zoek naar verrassingen en hoogtepunten. Neil Frazers ’cruciale’ gitaarstrelingen en Dave Boulters geduldig aftasten van de toetsen staat borg voor een breekbare gespannenheid die zakt en dan weer piekt. Het is pas met de cover van Townes Van Zandts "16 summers 15 falls" – zo halverwege – dat de vrouwen zich vastbijten in achtereenvolgens, de armen, de polsen en de handen van mannen. De instrumenten worden volledig open gezet, sterven weg, klimmen en dalen volgens het refrein, en hebben zo het ideale ritme te pakken.

Helemaal buiten adem, breekt de ochtendzon door: "Marseilles Sunshine" betovert en slaat met een zaligmakende verstilling. Ook "Friday night" geeft aan dat het live nog rijker, en iets volupteuzer, zelfs verfijnder kan dan op het Lucky-album het geval is. Wie dan nog geen gloed voelt op de wangen, kan zich verder laten inspireren door de iets doortastendere, en ruigere bluessongs zoals "Say something now" en "Shame on you". De setlist blijkt een uitstekende puzzel te zijn. Voordat Staples je helemaal in de zee trekt met zijn immer afsluitende "Pulling into the sea", kan je als dilletant-imker de honing van prachtballads als "Already Gone" en "That Leaving feeling" schrapen. Hier heb je een publiek dat al bang wordt dat deze ’whiskeybaronnen’ het podium maar al te vroegtijdig zouden verlaten. Staples voelt dat het goed zit en sust verstaanbaar neuzelend met ’I have a good time, myself’.

De twee verdiende bisrondes die na een uur en een kwart nieuwe vloeistoffen aanbrachten ("One more time" en "I’ve come a long way") hebben het dak niet meer van de Vooruit gelicht. Dit optreden was voor de trouwe Tindersticks fan een heugelijke aha erlebnis, en voor de anderen een niet mis te verstane uitnodiging om ook de volgende donderdagen van de winter op te luisteren met een streepje baritonmuziek ´ la Stuart Staples. Het is alvast uitkijken naar zijn volgend jaar te verschijnen Songs for the young at heart.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + 7 =