Helmet :: Monochrome

Er zijn mensen die beweren dat Kristien Hemmerechts een begenadigde
schrijfster is. Andere mensen beweren dat Pieter De Crem een
minzame burgervader is die ten gepaste tijde op de tonen van
Cypress Hill een lekkere joint opsteekt. Nog anderen beweren dat
honden leuker zijn dan katten. Sommige mensen beweren zelfs dat
topsporters evenwichtige lui zijn en geen bende opgefokte neuroten.
Een aantal mensen beweert ten slotte dat na ‘Meantime’ (1992) het
vet van de soep was voor Helmet. Al deze mensen dwalen.
‘Strap It On’ (1990), ‘Meantime’ (1992), ‘Betty’ (1994) en
‘Aftertaste’ (1997) zijn moordplaten die elke gitaaraficionado moet
bezitten. Reken daarbij de B-kantjes die op ‘Born Annoying’ te
vinden zijn en enkele soundtracknummers. U wilt concrete bewijzen:
‘Just Another Victim’ (met House of Pain) uit de film ‘Judgment
Night’ of ‘Complete’ (uit het onding ‘Johnny Mnemonic’).

Schrijver dezes is een onvoorwaardelijke fan, de crematie van
ondergetekende wordt na een leven vol rock’n roll, drugs en
gigantische hopen seks met ‘I Know’, de tweede track uit ‘Betty’
opgeluisterd. Eind jaren 90 werd Helmet – de bandleden waren na het
ellenlange toeren elkanders smoelwerk grondig beu – na de
‘Aftertaste’-tour opgedoekt, maar u kent het verhaal: frontman en
gitaarvirtuoos Page Hamilton trok in 2004 een nieuw blik muzikanten
open en schonk de wereld het album Size Matters. Tja, soyons honnête,
een meesterwerk kon en kan je het niet noemen. De eerste drie
nummers ‘Smart’, ‘Crashing Foreign Cars’ en de hate song ‘See You
Dead’ (het relaas van de breuk tussen Hamilton en Joyce De Troch?)
waren topkwaliteit, daarna kabbelden de songs, behalve afsluiter
‘Last Breath’, wat voort. Beekjes mogen kabbelen, Helmet
nooit.

Wat dient u, eerstejaars in de rockologie, te weten over Helmet
anno 2006? De recentste worp heet ‘Monochrome’, de heer Wharton
Tiers, die ook bij ‘Strap It On’ en ‘Meantime’ achter de knoppen
zat, werd als co-producer opgevist en Page Hamilton trok in de
studio al het gitaarwerk naar zich toe. Bij Interscope Records werd
Helmet voor bewezen diensten bedankt, Warcon Enterprises nam hen
onder hun vleugels.
Afgetrapt wordt met ‘Swallowing Everything’ en het is vintage
Helmet. Gortdroge, pompende monolithische, hypnotiserende gitaren
en een staccatoritme, zo kennen we onze jongens. Nummer twee heet
‘Brand New’ maar is allesbehalve nagelnieuw: het is plakwerk van
‘Turned Out’ en ‘Crisis King’ maar het holt weliswaar vooruit als
een Kapplan Murat op de vlucht. Duimen en vingers aflikken kan de
meerwaardezoeker van het betere gitaarwerk in het middenstuk:
hoogtepunt – no pun intended – ‘Money Shot’, het ‘gebeuren’
waar belladonna Jenna Jameson en andere getalenteerde xxx-rated
actrices doorgaans begerig op wachten, en ‘Gone’ zouden
probleemloos een tsunami-alarm in het rood jagen. Het itelnummer is
naar Helmetnormen zachter, maar de zang bekoort en het werkt.
‘410’ en ‘Goodbye’ zijn degelijk: het
ik-moet-dringend-de-trein-halen-ritme van ‘410’ nodigt uit tot
enthousiast headbangen en hekkensluiter ‘Goodbye’ is gewoonweg goed
zoals een pita met looksaus goed kan zijn.

Minpuntjes, zegt u? Vocaal scheert Page Hamilton niet altijd even
hoge toppen. Op ‘Bury Me’ moet hij alle moeite van de wereld doen
om boven de gitaren uit te schreeuwen, de dreigende Hamilton-grom
is zwakker en krakeriger geworden, de stem klinkt soms ietwat
vermoeid. Deze cd is in tegenstelling tot het materiaal van het
vorige decennium niet all killer, no filler: daarvoor zijn
songs als ‘On Your Way Down’ (yep, u raadt al waarover dit gaat) en
‘Almost Out of Sight’ iets te drammerig en blijven van een
Helmetiaanse eruptie verstoken. Toch valt op dat de kneusjes van
Helmet nog altijd de vele epigonen op een hoopje spelen. Het
instrumentale ‘Flow’, tenslotte, is een niemendalletje en een bijna
irritant riedeltje.

‘Monochrome’ is beter dan ‘Size Matters’, maar geen wereldplaat: op
deze schijf zijn de
straks-niet-vergeten-de-vuilbak-buiten-te-zetten-momenten, momenten
van afleiding dus, te talrijk. Is Helmet in dit tijdgewricht nog
relevant? We ontwijken professioneel de vraag en geven Page en de
zijnen liever een opdracht mee: hopelijk wordt het geen ‘Goodbye,
So Long’ voor de kampioenen in gitaargeweld. Als pakweg Slayer of Killing Joke erin slagen na enkele
decennia en na wat minder kwaliteit, te blijven boeien, dan weten
de noiserockers uit New York wat hen te doen staat.
O ja, op YouTube is te zien dat Page Hamilton kaal wordt. Een
decennium lang baseballpetjes dragen is nefast voor de kruin!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 3 =