Mo&Grazz :: Fallin’ Upon Def Ears

Toen de Vlaamse turntable wizard Grazzhoppa eind 2003 met Zap Mama doorheen de States tourde, zwichtte hij meteen voor de charmes van Monique Harcum (Mo), toen achtergrondzangeres bij het Franse Les Nubians. Het was redelijk voorspelbaar dat de twee naast het bed ook de studio zouden delen.

Grazz bezit een indrukwekkend cv, in het verleden werkte hij mee aan de platen van onder meer Cypress Hill, MF Doom en Zap Mama. Ook als solo-artiest heeft hij al tientallen releases achter zijn naam staan. Mo tourde reeds met enkele Franse hiphopcombo’s en verzorgde de backing vocals op Jill Scott’s live-cd Experience: Jill Scott 826+. Met Fallin’ Upon Def Ears leveren ze samen een neo-soulplaat af die binnen onze landsgrenzen zijn gelijke niet kent.

De muzikale benadering is even eenvoudig als veeleisend: let’s have fun. De funk gutst er bij momenten van af, en de diepe jazzy klanken roepen referenties op aan het oude werk van Gang Starr, toen DJ Premier effectief nog de illest beatmaster ter wereld was. Mo mag dan wel de présence van Angie Stone of de finesse van Erykah Badu missen, toch weten haar ravissante rhymes de muzikale omlijsting op de gepaste manier in te kleuren.

Mede dankzij de hulp van rapper Omni en de piano van Peter "Moiano" Lesage wordt de diversiteit van de nummers gewaarborgd. Zo dompelen enkele pianotoetsen "My Life" onder in een laidback hiphopsfeertje, om vervolgens, geruggensteund door een arsenaal aan blazers, het vuur aan de lont te steken: "Don’t try to analyze or ask yourself why it’s meant to feel good." Het totaalgeluid mikt op de onderbuik, en stilstaan is geen optie.

Op een aantal tracks schemeren er trekjes van Thee Insekt door (een pseudoniem van Grazzhoppa, waaronder hij enkele jaren geleden de parel Dayz Of Thunder uitbracht). Onder meer "My Life" en "Move On" worden door diezelfde donkere soundscapes gekenmerkt. Het prijsbeest op Fallin’ Upon Def Ears is echter ongetwijfeld "Can You Hear Me", waarop Grazz zijn scratchdemonen uitdrijft. Dit is puur vakmanschap. Het mag dan ook niet verwonderen dat deze platenruiter tot één van de meest gerenommeerde uit het circuit behoort. Mocht scratching een taal zijn, dan was Grazz een groot poëet.

Afsluiter "Stop It Grazz" is vrij hilarisch; fragmenten van een ruzie waarin Grazz als beataholic ("Do you like the bassline") zijn eega compleet negeert ("Can’t we just go to the movies?"/"I’m hungry"), worden DJ Shadowgewijs geïntegreerd doorheen flarden "I Can’t Stop" van John Davis. Zoals het een goede echtgenoot betaamt, geeft Grazz uiteindelijk toe aan de wensen van zijn geliefkoosde.

In tijden waarin de Belgische urban music krampachtig op zijn eigen benen probeert te staan, komen Mo&Grazz met een plaat voor de dag waarop zowel de liefhebber van turntablism, funk of soul aan zijn trekken komt. Over het nageslacht moet het koppel zich dan ook niet te veel zorgen maken; Fallin’ Upon Def Ears is nu al hét ultieme neo-soul bastaardkind van de Lage Landen. Onbevlekt bevrucht, zo heet dat dan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 + 2 =