Les Nuits Botanique startte groots met een bijna uitverkocht Koninklijk Circus. Toch waren het geen ronkende namen of megalomaan uitgevallen supersterren die hun opwachting maakten deze avond maar wel twee groepen die elk op hun manier omgaan met typisch Amerikaanse muziek.
Sam "Iron & Wine" Beam stond twee jaar geleden al op Les Nuits maar dan wel in de kleine Rotonde van de Botanique waar z’n ingetogen set veel meer tot zijn recht kwam dan in het licht groteske Koninklijk Circus, dat alleen aan de gelukkigen op het gelijkvloers het gevoel kan meegeven het concert echt bij te wonen. Zij die een plekje beneden hebben bemachtigd, zijn getuige van een prachtig intiem concert met af en toe een rockend tussendoortje. Rockend, jawel, want baardige Beam heeft deze keer een heuse band meegebracht, met inbegrip van z’n bloedeigen zus.
De bij momenten stevig doorvlammende e.p. "Woman King" liet reeds uitschijnen dat Iron & Wine niet zinnens is tot in den treure pastorale folkplaten te blijven afleveren en dat wordt vanavond nogmaals bevestigd. De set trekt zich langzaam op gang met onder andere een sober "Sodom South Georgia" en "Cinder And Smoke", het hartverwarmende duet tussen broer en zus, maar vooral "The Trapeze Swinger", door Beam solo ingezet waarna ieder bandlid gaandeweg het lied zijn treintje aanpikt, zorgt voor een kippenvelmoment van circa tien minuten. "Teeth In The Grass" klinkt vervolgens plots een pak heviger.
Het signaal voor Joey Burns en John Convertino, de stuwende krachten achter Calexico, om de groep te vervoegen en samen enkele nummers te spelen uit In The Reins, de vorig jaar mooi op plaat vastgelegde samenwerking tussen deze twee bands. Onder andere "Red Dust" en een knappe uitvoering van "Burn That Broken Bed" komen aan bod.Bij "History Of Lovers" worden voor het eerst de trompetten bovengehaald en als uitsmijter wordt de zaal getrakteerd op een wel zeer puike cover van The Velvets’ "All Tomorrow’s Parties".
Voor Calexico van start gaat, krijgt hun Mexicaanse vriend Salvador Duran, wiens doordringende tenor ook al op "He Lays In The Reins" te horen was, nog de kans om op zijn eentje enkele nummers ten berde te brengen. Deze opmerkelijke figuur ademt muziek uit al z’n poriën. Fel zwetend brengt hij vol passie enkele bijzonder intense songs met mondharmonica en akoestische gitaar gebruikmakend van zowel voeten als gehemelte als percussie. Duran houdt het spannend door op de meest onverwachte momenten plotsklaps schaapachtig te mekkeren, dan wel uit te halen als een maanzieke coyote. Het publiek lust er duidelijk pap van en maakt dat ook kenbaar, wat door de Mexicaan dan weer hartelijk in dank wordt afgenomen. Salvador Duran is een heerlijk muzikant en voor zowat de hele zaal dé ontdekking van de avond.
En dan is het eindelijk de beurt aan de cowboys van Calexico, die aanvangen met enkele nummers uit hun laatste worp, Garden Ruin. De single "Cruel" blijft ook live indrukwekkend maar het is pas met "Across The Wire" uit Feast of Wire, door Joey Burns aangekondigd met "we also like to play our old songs", dat het Koninklijk Circus in een broeierige texmex-sfeer wordt ondergedompeld. Het mariachigevoel dat allesbepalend was op Feast of Wire en doorbraakalbum Hot rail wordt bij tijd en stond opgeroepen, maar wie de band al eerder aan het werk zag, weet dat het er vanavond opvallend traditioneler aan toe gaat.
In navolging van Garden Ruin krijgen we een meer conventionele rockshow van Calexico te zien die fans van het eerste uur misschien wat verweesd zal achterlaten, maar daar is in het Koninklijk Circus alvast weinig van te merken. Het publiek oordeelt dat het goed is en roept de groep tot tweemaal toe terug. Iron & wine én Salvodor Duran betreden mee het podium en samen geven ze met "He Lays In The Reins" een mooi overzicht van wat deze avond te bieden had. Calexico’s tweede bis "Guero Canelo", dat nogmaals duidelijk maakt waar de ’exico’ uit de bandnaam precies voor staat, mag de feestelijke afsluiter zijn van drie uur zuiders getinte hoogstaande Amerikaanse klasse. Olé!
