Ze wisselt Franse met Engelse liedjes af, brengt verschillende emoties, die soms mijlenver van elkaar liggen, op een cd en heeft de inspiratie en het talent om uiteenlopende muzikale invloeden te laten doorwerken in het aanbod van 13 liedjes. Een nieuwe chansonnière is opgestaan: haar naam is Emily Loizeau. Op 28 februari ligt haar debuut in de winkels.
Emily werkt sinds 2001 onophoudelijk aan haar oeuvre. Deze klassieke pianiste van opleiding heeft alles om te slagen: een bijzondere (podium)uitstraling, scherpzinnigheid en ze klinkt nooit klagerig. Wie is er bovendien tweetalig genoeg om Franse en Engelse liedjes op even overtuigende wijze te brengen? In haar eerste worp schuilt al voldoende materiaal dat uitnodigt tot nieuwe en misschien wel nog betere songs.
Maar eerst is er nog dit krachtige debuut dat niet onopgemerkt kan passeren. Wat de instrumentatie betreft is het rijker en gevarieerder dan wat Carla Bruni deed op haar eersteling. Het is ook niet altijd even intiem zoals dat bij voornoemde wel het geval was. In "Voila Pourquoi" bijvoorbeeld, lijkt het alsof Loizeau samen met een groepje matrozen op de kade van een typisch Frans havenstadje zit. De stemming is opgewekt en er wordt op potten en pannen geklopt. De ongedwongen vertelling is op z’n Georges Brassens. De uithalen (het refrein) doen dan weer denken aan een Jacques Brel die de organen uit zijn lijf wringt.
De slaapkamerliedjes, zoals "Je ne sais pas choisir" en "Leaving you", zijn schattig zonder meer. De stemming van de dag of van het uur zal uitmaken of je het vleugje pathetiek — Emily maakt zich graag heel klein, en zet dan een pruilerige, koppige onderlip op — en de weinig revelerende observaties in deze liedjes zal smaken of niet. De heel herkenbare, soms zeemzoeterige melodielijnen (denk aan het bengelende speelgoed waar lichte slaapwiegende deuntjes uitkomen) breken geen potten. Het is evenwel jammer dat ook de teksten hier weinig gewicht in de schaal leggen.
Op geen enkel moment zal deze zangeres echter vervelen, wellicht kan ze je volledige slaapkamer inpalmen en verwarmen. Toch blijven sommige liedjes steken in voor de hand liggende beelden: terwijl "Leaving you" ons nog een begrijpbaar en herkenbaar klein drama voorschotelt dat ons doet meeleven met de arme jongen in kwestie, overstijgen liedjes als "Sur la route" de vertolkingen uit de betere muzikale Franse soaps niet. Wie daar tevreden mee is, zal ook genieten van "Comment Dire" en "Boby Cheri".
Het meisje aan de piano verrast wel degelijk. Je kan niet zeggen dat de volledige cd een ’jukebox de souvernirs’ is geworden (zoals dat in "Comment Dire" heet), maar de liedjes die je telkens opnieuw hoort zijn de opener "L’autre bout du monde" (de single?), het mooie duet "Jasseron" (met Franck Monnet), en het opstandige en grappige "Jalouse". Het zijn deze liedjes die je doen vermoeden dat Emily Loizeau nog vele tandjes kan bijzetten in die volle, mooie mond van haar.
L’autre bout du monde mengt melancholische, grappige, spitante en zeemzoeterige stemmingen door elkaar. Je lacht en stampt mee. En als je wil weten hoe "Jalouse" echt klinkt in het Frans — overigens valt de klanknabootsing hier samen met wat we onder de emotie ’jaloezie’ verstaan, en dat is knap — dan kan je straks wat opzij leggen voor dit smaakvolle debuut. Ben je daarenboven ook nog eens liefhebber van Andrew Bird, dan wil je misschien wel nagaan hoe deze Amerikaanse zanger het er van af brengt met een Franse tongval (het duet in "London Town").
Op haar site vliegen ons de namen naar het hoofd: Loizeau heeft invloeden ondergaan van Dylan, Waits, Nina Simone, The Beatles, Brassens, Brel, en nog enkele anderen. Welke chansonnière heeft die invloeden niet ondergaan, denken wij dan. Maar of deze Emily Loizeau zelf ook een blijver wordt (die eventueel ook ’aan de andere kant van de wereld’ wordt gesmaakt Dat wil zeggen, buiten Frankrijk en misschien België), zullen wij pas te weten komen als de tweede cd verschijnt. Wie zich soms afvraagt hoe het Franse lied nu verder evolueert in de nog jonge 21ste eeuw, moet alvast deze eerste van Loizeau in huis halen.
