Jenny Lewis :: Geen rolmodel

We zagen haar al als sidekick van Ben Gibbard live bij Postal Service, als kortgerokte frontvrouwe van Rilo Kiley, en nu staat ze er solo met haar eigen werk Rabbit Fur Coat: een album vol prachtige, naar klassieke soul en country neigende songs. Jenny Lewis is zonder tegenspraak de ongekroonde koningin van het huidige Amerikaanse indiewereldje.

"She has some huge things ahead of her" zei iemand vorig jaar februari knipogend over Jenny Lewis. Natuurlijk had Lewis met haar welgevormde leden de show gestolen in het voorprogramma van Bright Eyes als Rilo Kileyfrontvrouwe, maar hij bedoelde het wel degelijk ook als een oprecht compliment: Lewis heeft niet alleen een pracht van een stem, ze beschikt ook over genoeg koppigheid en karakter om daar interessante dingen mee te doen. Een album vol liedjes die doen denken aan grote countrydames en waartussen een cover van Traveling Wilburys niet uit de toon valt bijvoorbeeld. Tussen twee knuffelsessies met haar meegereisd vriendje door, staat ze ons zelfs beleefd te woord.

enola: Waarom wilde je een solo-album uitbrengen?
Lewis: "Waarom niet? Ik had te veel songs om aan een band te geven, dus leek het me wel zinnig om nog een album te maken. En aangezien ik met het touren wat geld had verdiend en ik niet goed wist wat er mee aan te vangen … Dat Blake (Sennett, co-songschrijver in Rilo Kiley, mvs) en ik ooit een koppel waren heeft er niets mee te maken. We zijn al jaren uit elkaar en nog altijd vrienden. Maar we houden ervan om ook ons eigen ding te hebben, zodat we opnieuw fris bijeen kunnen komen in Rilo Kiley. Hij heeft nu ook net een nieuwe plaat uit met The Elected."
"Aanvankelijk verschilden de songs niet van Rilo Kileysongs, maar gaandeweg begonnen ze deel uit te maken van iets nieuws; iets wat ik bij het opnameproces heb versterkt door anders tewerk te gaan. Gewoon doordat ik geen deel uitmaakte van een band, maar zelf de baas was. Dat brengt een grote verantwoordelijkheid met zich mee: ik kan niemand anders de schuld geven als er iets niet goed zit. Het is mijn plaat en misschien neem ik het dus wel persoonlijker op als er kritiek komt nu.

enola: Wie zijn The Watson Twins die meezingen op het album?
Lewis: "Vrienden van Blake die ooit meezongen op een vroege single van Rilo Kiley. Ik moest aan hen denken toen ik de songs voor Rabbit Fur Coat schreef en zo werden ze erbij betrokken. Ze werden meer en meer een integraal deel van de songs."

enola: Het album lijkt wel uit een oude tijd te komen, je muziek doet wel erg denken aan grote countrydames van lang geleden.
Lewis: "De nummers roepen herinneringen op aan de muziek van mijn jeugd, de platen van mijn moeder. Ze hield van Laura Nyro, Tammy Wynette, Joni Mitchell,… Als tiener heb ik me daar van afgekeerd. Ik hield van hiphop, en heb zelfs ooit geprobeerd te rappen. Ik rebelleerde tegen mijn moeders platencollectie, die tot dan ook de mijne was: no way dat we samen met NWA konden meezingen. Dat was volledig van mij en het sprak me compleet aan. Rabbit Fur Coat is een teruggrijpen naar die eerste liefde, die countrymuziek. Old habits die hard, exactly."

enola: Het is fascinerend hoe dat soort traditionele muziek nu opnieuw aanslaat bij een jong publiek. Ook hier in Europa is dat soort Americana erg populair bij een bepaald soort indiekids. Hoe verklaar je dat?
Lewis: "Ik heb geen verklaring buiten wat mezelf er in aanspreekt. Misschien omdat het zulke Amerikaanse muziek is. Het is waar alle andere muziek uiteindelijk vandaan komt, het is de dingen herleiden tot zijn wortels: weg met de elektrische gitaren en terug naar de song zelf. Daar moet de focus eerst en vooral liggen, op de verhalen in de songs. Voor mij gaat het om de verhalen, de gevoelens die de teksten uitdrukken."
"Ik wil zelf verhalen vertellen en gelukkig kan ik zingen, dus voor mij is het ideaal om zo mijn verhalen te vertellen. En misschien klinkt het vooral mooi, maar er schuilt heel wat lelijks onder die oppervlakte. Zo hoort het ook: tekst en muziek horen samen, ik zou geen song willen schrijven die eenzijdig is. Het zijn natuurlijk ook geweldige stemmen, maar voor mij — zeker als vrouwen zingen in country — zijn het die vreselijk tragische verhalen."

enola: Country heeft nooit een tekort gehad aan sterke vrouwen.
Lewis: "Het waren sterke vrouwen, maar ze waren niet van tegenslagen gespaard gebleven. En laten we niet vergeten dat ze geweldig getalenteerd waren. Dolly Parton is een geweldige songschrijfster. Misschien haalde ik daarom mijn inspiratie daar. Er zijn weinig vrouwelijke rockiconen terwijl het in er in de countrymuziek van bulkt. Het is belangrijk om als jonge vrouw Laura Nyro en Joni Mitchell te horen en te beseffen dat er interessante dingen kunnen worden gezegd door zangeressen."
enola: Zou je zelf een rolmodel willen zijn?
Lewis: (gedecideerd) "No. No Way. Ze zouden zeker ontgoocheld en misleid worden (lacht). Ik apprecieer het wel als jonge meisjes een groep beginnen omwille van Rilo Kiley. Maar daar eindigt mijn verantwoordelijkheid, al wil ik hen daarin wel aanmoedigen."
enola: Wie zie je dan als een vrouwelijke rolmodel tegenwoordig?
Lewis: "Zeker niet Condoleeza Rice. Hoe hard ze ook gewerkt heeft om te geraken waar ze staat, ze speelt bij het verkeerde team. Hilary Clinton misschien, weet ik veel. Waarom niet? Op bepaalde vlakken is ze zeker een rolmodel."

enola: Hoe zal Rabbit Fur Coat zijn invloed hebben op Rilo Kiley?
Lewis: "Ik heb het lang moeilijk gehad om te ontdekken wat ik wilde doen met mijn stem. Ik ben door verschillende fases gegaan: op het eerste Rilo Kiley album klink ik als een muis, later kwader, en nu voel ik me rijper. Nu weet ik hoe ik wil dat ik klink, en dat ga meenemen naar de groep. Minder aanstellerij, meer hoe ik echt zing. Ik heb geen idee of ik mijn stem nu ten volle heb gevonden — ik hoop dat er nog te ontdekken valt — maar ik bereikte duidelijk een nieuw niveau."

enola: Iets anders: we hebben de laatste twee jaar een enorme heropleving van de indierock gezien. Jij zat er bij wijze van spreken met je neus op toen je tourde met Bright Eyes, Death Cab For Cutie, Postal Service,… Heb jij een sluitende verklaring waarom het net nu gebeurde?
Lewis: "Er zijn tegenwoordig meer manieren om muziek te leren kennen buiten de gebaande paden. En dus kan dit soort onafhankelijke muziek gemakkelijker een groot publiek bereiken. En zelfs al heb ik er een hekel aan: je kunt er niet omheen dat een serie als The O.C. heeft geholpen, gewoon omdat een band daar een groot publiek kan bereiken zonder dat het bij een grote platenfirma moet zitten. Sommige groepen hebben er ook voor gekozen om naar een major te gaan, zoals Death Cab For Cutie en Rilo Kiley. Het is een onderdeel van ons traject. Het heeft zijn voor- en nadelen. Maar waarom niet? Waarom zouden we het grote publiek niet iets gesofisticeerders aanbieden?"
enola: The O.C. is ook maar een product van de ontspanningsindustrie. Er moet dus een reden zijn waarom ze besloten daar goede muziek te gebruiken. Blijkbaar is er op dat niveau iets veranderd?
Lewis: "Ik weet het niet waar het vandaan komt. Misschien dachten ze dat ze zo een andere markt aan konden boren? Of wie weet heeft het gewoon te maken me een iemand die voor die serie werkt en per toeval over goede muzieksmaak beschikt. En daar mee wegraakte, tot het een fenomeen werd."
"Er was ook de film Garden State die de carrière van The Shins een groeispurt gaf. Gewoon omdat ze er in werden vermeld (in de film zegt een personage over The Shins letterlijk: "dit gaat je leven veranderen", mvs). Ze waren al groot, maar dat heeft het gewoon naar een nog hoger niveau getild. Want er ligt een groot niemandsland tussen een paar honderdduizend platen verkopen en een miljoen."

enola: Zie je andere mensen langskomen nu je een groter publiek bereikt? Of blijft het hetzelfde soort volk?
Lewis: "Je ziet een ander soort mensen afkomen nu. Dat is goed: je wilt niet constant voor dezelfde mensen spelen, als je jaren on the road bent. We hebben verschillende keren met Bright Eyes en Death Cab For Cutie gespeeld en het is duidelijk dat onze vrienden door de jaren heen meer en meer mensen hebben weten te bereiken. Het is geweldig om tieners te zien meezingen met Ben of Connor. Toen we met Rilo Kiley in Londen speelden stond er een man van 57 jaar zich vooraan volledig uit te leven. Prachtig is dat."

enola: In Engeland is de grootste willen zijn nog steeds een legitieme ambitie. In Amerika mag je dat vooral niet willen. Ben Gibbard was al bang dat de fans zouden afknappen op een tourbus. Is het publiek er echt zo bekrompen?
Lewis: "Het is soms frustrerend maar je kunt je er beter niet te veel van aantrekken: als je groter wordt als band ga je nu eenmaal fans verliezen terwijl je er andere bij krijgt. Ik weet dat een aantal Rilo Kileyfans Rabbit Fur Coat niet zullen lusten. Als je iets loslaat op de wereld moet je dat accepteren. Sommige mensen aanvaarden nu eenmaal geen evolutie. Kijk naar Bob Dylan die elektrisch ging."
"En natuurlijk zijn al die indiegroepen ambitieus. Anders breng je geen songs uit, ga je niet touren, al stralen ze die air uit van ’we gaan niet eens proberen om iets te bereiken’. Maar als je kijkt naar de levensstijl van al je favoriete indiebands dan zul je zien dat ze verschrikkelijk ambitieus zijn."

enola: Denk je dat dergelijke artiesten de druk van die major labelwereld aankunnen? De laatste keer dat indiemuziek zo groot werd, begin jaren negentig, brandden heel wat groepen enorm snel op.
Lewis: "Dat zal de tijd moeten uitmaken. Misschien wordt de druk hen te veel, maar in de beslotenheid van de indiewereld heb je een soort druk, al is ze anders. Je kunt jezelf in allebei de werelden te pletter lopen, ook aan de indiekant. Zeker wanneer je je inlaat met drugs en alcohol kom je op gevaarlijk terrein. Het is belachelijk maar triest. We zullen zien wat er gebeurt."
enola: Je jeugd is zelfs niet drugsvrij geweest.
Lewis: "Ach, die verhalen zijn opgeblazen. Ik groeide op in L.A., natuurlijk dat er drugs aanwezig waren en dat mijn ouders er niet vies van waren. Maar het is niet alsof ze thuis constant gebruikten. Mij interesseert het niet meer. Ik ben voorbij het punt in mijn leven dat drugs een optie waren, dat moment heb ik doorstaan nu ik binnenkort dertig word. (giechelt) Ik lust wel een glas en maak graag plezier, maar voor mij is het duidelijk dat het de foute weg is om je daarin te verliezen. Maar je weet nooit: misschien word ik een acidhead op mijn vijftigste."

enola: Ook niet toen je als kindacteur niet zo gelukkig was? Waren drugs toen niet verleidelijk als een soort vlucht?
Lewis: "We hebben allemaal van die momenten tijdens ons opgroeien, maar kindacteur zijn betekende ook heel wat positiefs hoor. Ik ontmoette heel wat interessante mensen, reisde maar rond, en leerde al op zeer jonge leeftijd een soort van vreemde werkethos. Dat hielp. It wasn’t all bad."

enola: Het indierockwereldje is ook overwegend een mannenwereldje. Hoe ga je daar mee om?
Lewis: "Mensen hebben het moeilijker om een vrouwelijk perspectief meteen te accepteren. Als ze een vrouwenstem horen is hun oordeel altijd iets strenger, dan wanneer een man dezelfde tekst zou zingen. Er zijn momenten — gelukkig niet te vaak — dat ik het gevoel heb dat mensen niet luisteren naar w´t ik zing omdat ik een vrouw ben. En zelf doe ik dat soms ook, dat ik een paar keer moet luisteren naar een zangeres voor ik aandacht schenk aan haar tekst."
"Het kan moeilijk zijn, net als elke job, het is inderdaad een mannenwereld. Net als ongeveer alle industrietakken, met uitzondering misschien van de make-up. Misschien zal het solo moeilijker zijn, nu ik niet in een band met drie gasten zit. Maar ik heb een dikke huid."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie × 4 =