Madensuyu :: “Wij willen ons gewoon bewijzen aan onszelf”


Rockbands van wie de sound moeilijk te omschrijven valt: het is
een zeldzaamheid geworden in tijden waarin er schaamteloos
gekopieerd, gecoverd en gesampled wordt. Originaliteit moet steeds
meer plaats ruimen voor gewetenloos geldbejag. Madensuyu is nog
zo’n groep met een volstrekt eigen identiteit. De bijzondere
klankenwereld die ze, enkel gewapend met gitaar en drum, weten te
scheppen heeft hen een bronzen medaille opgeleverd in Humo’s
onvolprezen Rock Rally. In de woonkamer van drummer PJ Vervondel
vertellen hij en zijn muzikale partner in crime Stijn De Gezelle
(gitaar) onder meer over hun kijk op muziek en de emotionele
geladenheid die in hun nummers vervat zit.

Vanwege een slechte trein- en tramverbinding kom ik een halfuurtje
te vroeg aan bij het huis van PJ Vervondel. Stijn De Gezelle is nog
onderweg, maar PJ weet wel raad met mijn aanwezigheid. Voor ik het
weet, staan we samen de afwas te doen. Wanneer het interview kan
beginnen, strooit Casper, het drie maanden oude zoontje van PJ,
roet in het eten, maar ook nu is er gauw een oplossing gevonden.
Gedurende het volledige gesprek zit Casper op de schoot van zijn
vader en ons gepraat werkt blijkbaar rustgevend want, op een enkele
keer na, verroert hij geen vin. Het aandoenlijke tafereel en de
vertederende interactie tussen vader en zoon contrasteren met de
ernstige manier waarop Stijn en PJ over hun muziek praten. Naarmate
het gesprek vordert, blijkt steeds meer dat muziek voor hen geen
tijdverdrijf is, maar een pure noodzaak. “Het is niet zomaar een
ambitie, maar een must”, stelt Stijn De Gezelle ernstig. Terwijl
Casper twijfelt tussen in slaap doezelen en verwonderd rond zich te
kijken, gaan we van start met een voor de hand liggende vraag:

Stalken

enola: Waar komt de naam ‘Madensuyu’ vandaan?
PJ: ‘Madensuyu’ betekent bruisend, natuurlijk bronwater.
We hebben het gehaald uit een Turks woordenboek.
enola: Waarom hebben jullie voor die naam gekozen? Vanwege de
esthetische klankwaarde van het woord?

Stijn:Vooral daarom, ja. We vonden het echt mooi
klinken.
enola: Heeft die keuze ook te maken met het feit dat de betekenis
van ‘Madensuyu’ aansluit bij jullie muziek?

PJ: Toen we die naam kozen, waren we nog maar juist
begonnen. We wisten dus nog niet wat voor soort muziek we gingen
maken. Al bij de eerste keer dat we samen speelden, hebben we die
naam gekozen. Stijn ging toen juist naar Turkije. Oorspronkelijk
ging het om twee woorden: Maden Suyu. We speelden toen nog met drie
maar wanneer we met twee verdergingen hebben we die twee woorden
aan elkaar gezet. Achteraf komt het wel mooi uit, want nu blijkt
dat onze muziek wel degelijk iets te maken heeft met onze bandnaam.
Dat beschouw ik als een goed teken.
enola: Hoe is de band ontstaan? Op school?
PJ: (lacht) Door naar school te gaan alleszins.
Stijn: Die verschrikkelijke periode. PJ: Onze
ouders wonen niet zo ver van elkaar. Ik reed altijd mee met Stijn
zijn moeder naar school en Stijn maakte altijd cassetten om af te
spelen tijdens die rit. Dat waren bijna allemaal nummers die ik ook
op plaat had staan en zo zijn we aan de praat geraakt over muziek.
Stijn vertelde me dat hij een gitaar ging kopen en ik zei dat ik
heel graag drummer wilde zijn. (ironisch) Dan is hij me beginnen
stalken tot ik mijn drumstel kocht en zo is het begonnen.
enola: Het was dus de gemeenschappelijke liefde voor de muziek die
jullie heeft samengebracht?

Stijn:Absoluut!

Zielsverwanten

enola: Het minste wat je van Madensuyu kan zeggen, is dat het
een opvallende band is, onder meer door het feit dat jullie maar
met z’n tweetjes zijn. Waarom hebben jullie geopteerd voor zo’n
minimale bezetting?

Stijn: Ik weet niet of het een bewuste keuze is geweest.
Uiteindelijk wel waarschijnlijk. We zijn begonnen met z’n drieën:
bas, drum en gitaar. Op een bepaald moment wou de bassist de
muzikale koers die we voor ogen hadden niet meer volgen. We hebben
toen besloten om met twee verder te gaan en geen bassist meer te
zoeken. Wij hebben namelijk zo’n eigen visie op wat we willen doen
dat we waarschijnlijk toch niemand zouden vinden. De kern van
Madensuyu zijn PJ en ik.
enola: In de toekomst zal dus niemand zich meer bij de groep
voegen?

Stijn: Nee, dat is heel zeker. (lacht) Tenzij Casper
natuurlijk.
PJ: Het is raar, want uiteindelijk zijn Stijn en ik ook
samen begonnen. Pas een tijdje later is Stijns neef als bassist
erbij gekomen. De allereerste repetities gebeurden dus ook enkel
met drum en gitaar.
Stijn: Het is ook zo dat wij nooit in een andere groep
zullen spelen. Dat zien we gewoon niet zitten.
enola: Als Madensuyu split, dan is het over?
Stijn:Ja, voor de rock toch.
enola: Willen jullie met die bezetting, net als The White Stripes,
aantonen dat je ook met z’n tweeën een indrukwekkende wall of sound
kan neerzetten?

PJ: Nee, dat is zeker de reden niet achter het feit dat we
maar met twee zijn. Pas op, ik vind het wel tof om te zien hoe
duo’s als The White Stripes en The Kills erin slagen om een mooi
groepsgeluid te creëren. Wij speelden echter al met twee voor The
White Stripes bekend werden, dus daar gaat het niet om.
Stijn: Het was zeker geen vooraf bepaald idee om te tonen
wat je met twee op muzikaal vlak allemaal kan doen. Het heeft wel
in ons voordeel gespeeld omdat we zo een eigen stijl hebben
ontwikkeld. Ik heb gitaar leren spelen op een manier waarbij je een
soort volheid krijgt en hetzelfde geldt voor de drum. Door die
beperking creëren we veelheid.
enola: Is er, ondanks het feit dat jullie maar met twee zijn, een
bepaalde hiërarchie binnen Madensuyu of is er altijd democratisch
overleg?

Stijn: (lacht) PJ is de sloef.
PJ: (lacht) Ik kom af als hij mij belt.
enola: Wie neemt de verantwoordelijkheid als er dan artistieke
knopen moeten doorgehakt worden?

PJ: Het werkt zo: als de ene erg enthousiast is over een
bepaald stuk in een nummer en de andere volgt niet, doe je je
uiterste best om hem toch van gedacht te laten veranderen.
Stijn: Dat is ook onze kracht. Zowel PJ als ik zijn erg
koppig en vaak blijven we dan ook hakken op dat ene idee tot
wanneer de ander beseft dat het ook anders kan. Het draait om
doorzetting.
PJ: Het is zeker niet altijd even makkelijk.
enola: Jullie kiezen er meestal voor om interviews samen te doen.
Beperkt die hechte band zich tot Madensuyu of zijn jullie buiten de
groep ook zielsverwanten?

PJ: We hebben al een paar keer alleen interviews gedaan en
toen waren we altijd erg nerveus.
enola: Schrik om wat de andere ervan zou denken?
PJ: (lacht) Misschien. Nee, we zijn zeker goede
vrienden.
Stijn:Het is vooral muzikaal dat we echte zielsverwanten
zijn. We hebben weinig woorden nodig om elkaar te begrijpen op
muzikaal vlak.

Muzikale verhalen

enola: Naast de bezetting is ook de muziek van Madensuyu vrij
ongewoon te noemen. Zelf weigeren jullie vaak om die muziek te
omschrijven. Waarom?

PJ: Onze muziek wordt inderdaad vaak zo omschreven, maar
voor ons is die muziek niet ongewoon. In vergelijking met veel
populaire muziek komt het misschien zo over, maar wij hebben dat
nooit zo aangevoeld.
Stijn: Ik snap het nut niet van muziek omschrijven. Per se
een kader zoeken waarin iets past, hoeft niet voor mij. Die muziek
is gewoon wat we maken en that’s it.
enola: Mij valt vooral de energie en de emotionele geladenheid op.
Is dat het belangrijkste?

Stijn: Zeker, zonder twijfel. Mensen zeggen vaak dat we
geen strofes of refreinen hebben en dan is mijn reactie altijd:
vorm moet wijken voor emotie, dat is Madensuyu.
enola: Ik heb ook de indruk dat jullie een verhaal willen
vertellen met jullie muziek, maar het gaat dan wel om een muzikaal
verhaal want van de teksten snap ik weinig. Moet ik harder m’n best
doen of is het vergeefse moeite?

PJ: Bij sommige van onze nieuwe nummers zal er wel meer
betekenis zitten in de teksten. Die zullen zeker evolueren.
Stijn: De teksten blijven natuurlijk wel zeer
minimaal.
PJ: Ja, het zullen wel geen epistels worden, maar er zal
toch meer betekenis in schuilen. Bij de nummers op onze ep dienen
de stemmen vooral als instrument. We begonnen gewoon de microfoon
te gebruiken om een extra element aan onze muziek toe te
voegen.
Stijn: Het draait meer om klanken dan om betekenis. Het
muzikale verhaal primeert inderdaad.
enola: Hoe gaan jullie te werk bij het schrijven van nummers?
Wordt er vertrokken vanuit jamsessies?

Stijn: Ja en nee. Ik maak de muzikale verhalen grofweg
alleen. Ik laat die zo open mogelijk. Daarmee ga ik dan naar de
repetitie en laat PJ zijn volle gang gaan. Wat ik maak, zal bijna
nooit de uiteindelijke versie worden. Daar zie ik het nut niet van
in. Dan is er geen groep meer.
PJ: Het kan heel snel gaan, maar het kan ook
verschrikkelijk lang duren.
Stijn:Soms zijn we maanden bezig aan één nummer. Dan is
het wroeten, maar dat vind ik wel leuk.
PJ: Nummers maken kan soms heel raar verlopen bij ons.
Bijvoorbeeld de stemmen op ‘Papa Bear’ (een nummer van op de ep
Adjust We – nvdr), ik weet
totaal niet meer hoe dat ontstaan is. Het hangt af van de vibe die
in de lucht hangt en of het dan samenvalt of niet.
enola: Dat is een erg spontane manier van
songschrijven.

PJ: Ja, ik denk het wel. Nu zijn we bijvoorbeeld aan een
nummer bezig en tijdens de laatste repetitie hadden we een erg tof
moment. We hebben toen even verder gespeeld, maar daarna wisten we
echt niet meer hoe het ging. Dat is echt vervelend want ik kan geen
noten lezen.
Stijn:Wat je uiteindelijk hoort, komt dus inderdaad voort
uit iets erg spontaans.
enola: Variëren jullie dan ook live op die nummers?
Stijn:Wel, het is raar. Dat doen we dan weer niet. Als we
lang aan een nummer gewerkt hebben, moet het ook van a tot z zo
gespeeld worden. Daar zijn we erg perfectionistisch in. Naarmate we
meer zullen gaan optreden, zullen we dat principe misschien
loslaten, maar voorlopig nog niet. Als we een bepaald verhaal
hebben, vinden we ook dat de mensen het zo moeten kunnen
horen.

Theeklutsers

enola: Als mensen jullie per se willen onderbrengen in een
bepaald hokje (indierock, postrock, postpunk,…), worden jullie dan
kwaad of slaan sommige omschrijvingen de nagel op de
kop?

Stijn:Ik heb nog niks gelezen waar ik me echt kon in
vinden, waarschijnlijk omdat de meesten het veel te ver
zoeken.
enola: Beschouwen jullie het als een compliment wanneer men zegt
dat de muziek van Madensuyu moeilijk te categoriseren
valt?

Stijn: Nee, want daar zijn wij niet mee bezig. Ik vind het
zeer vreemd dat iets moet geplaatst worden binnen een bepaald kader
om waarde te verkrijgen binnen het rockcircuit, een fenomeen dat ik
sowieso al niet zo belangrijk vind. Wij willen ons gewoon bewijzen
naar onszelf toe en naar de mensen rondom ons. Het gaat niet om te
behoren tot een bepaalde scène en daarom hecht ik ook weinig belang
aan hoe mensen onze muziek omschrijven. Zolang de mensen iets
voelen is het goed.
PJ: Ik vind het wel belangrijk dat recensenten hun best
doen om onze muziek te omschrijven. Het is inderdaad moeilijk om
beginnende groepjes aan te prijzen zonder naar vergelijkingen te
grijpen. Het muzieklandschap is zodanig breed geworden dat wij daar
ook wel een plaatsje in zullen vinden.
Stijn: Aan de ene kant is het dus wel een compliment, maar
aan de andere kant werkt het ook tegen je want op die manier vind
je die plaats niet.
enola: Commercieel gezien is dat gebrek aan een duidelijke
definitie dus niet zo voordelig.

Stijn:Dat is zeker zo, maar daar zijn wij niet zo mee
bezig.
enola: Qua merchandising zit het nochtans wel snor bij Madensuyu.
Via de site kan men bijvoorbeeld metserspotloden en vouwmeters van
de band kopen.

PJ: Dat is om te lachen, maar men kan die zaken inderdaad
kopen.
Stijn: Het is toch ironisch bedoeld.
PJ: We wilden zoiets al lang doen en toen we er geld voor
hadden, hebben we niet getwijfeld.
enola: Bij de ep van Madensuyu zit ook een ijzeren staafje. Dat
moet een titanenwerk geweest zijn?

Stijn: Ja, maar dat vind ik leuk. Op die manier krijgt die
cd een meerwaarde. Het wordt persoonlijker en dat is het
belangrijkste wat er is.
enola: Op jullie site staat er ook een kraan afgebeeld. Waar komt
die affiniteit met de bouwsector vandaan?

Stijn: Het hele ep-concept is opgedragen aan een vriend
van ons die een tijdje geleden overleden is, Stefaan De Cleene. Dat
was een bouwvakker en een fantastische kerel. We hebben er ook nog
mee samengewerkt. Die gadgets zijn een eerbetoon aan hem. Via zulke
dingen willen we ook het rock-‘n-roll-circuit een beetje
relativeren en wat luchtiger maken.
enola: Was hij fan van jullie?
Stijn: (lacht) Van ons wel, maar van onze muziek…
PJ: Het laatste optreden dat hij gezien heeft was in een
café en toen riep hij: “Speel eens wat muziek, theeklutser”‘. Hij
heeft later een zwaar ongeval gehad, hij is uit zijn kraan
gecatapulteerd en in de Ringvaart terechtgekomen. Daarna had hij te
veel last aan zijn arm om te blijven werken en heeft hij zijn droom
waargemaakt, namelijk in het buitenland gaan wonen. Hij is naar
Griekenland getrokken en daar is hij na een paar jaar overleden. We
hebben het nieuws vernomen in de repetitie en op die manier is
‘Papa Bear’ ontstaan.
Stijn: Stefaan heeft ons ook altijd aangemoedigd om door
te gaan, wat de mensen ook zeggen.

Schuld van Humo

enola: Wegens het ontoegankelijke karakter van jullie muziek
hebben jullie beweerd nooit een full-cd uit te brengen. Blijven
jullie daarbij?

PJ: (lacht) Als we een full-cd uitbrengen, zal het een
dubbele ep zijn.
Stijn:Die bewering klopt niet.
enola: Vertel!
Stijn: Het is één groot misverstand dat de wereld is
ingestuurd via Humo. Wat er gepubliceerd is in Humo, komt niet
overeen met wat we gezegd hebben. Het is wel grappig omdat zeer
veel mensen ons nu vragen waarom we geen full-cd willen maken. We
zullen wel zien wat we gaan doen.
enola: Die reactie hebben jullie waarschijnlijk al ontzettend veel
gekregen.

Stijn: (lacht) Ontzéttend veel.
PJ: Veel mensen hebben ons ook al verteld dat ze snappen
waarom we alleen maar ep’s willen uitbrengen. Nu, het format van de
ep is wel iets dat ons aanspreekt.
Stijn: Dat was echt het spijtige aan die quotes uit Humo.
Daaruit kwam naar voor dat we moeilijke muziek maakten en we
daardoor zelf vonden dat het niet voor de mensen bestemd was. Het
tegendeel is echter waar.
enola: Zijn jullie ondertussen al bezig aan die nieuwe
plaat?
Stijn: (ironisch) Ja, maar was het nu een
double of een triple ep?
PJ: (lacht) Zes singletjes, denk ik.
enola: Ondanks dat zogezegd onconventionele karakter van Madensuyu
zijn jullie wel mooi derde geëindigd in Humo’s Rock Rally. Was dat
een verrassing of had je het toch verwacht?

PJ: Ik had er zeker op gehoopt, ja.
enola: Er is natuurlijk wel een verschil tussen hopen en
verwachten.

PJ: Tja, ik weet het niet, het was moeilijk in te
schatten. Je hoort die andere bands namelijk niet spelen op de
avond van de finale. Wij dachten dat ons eerste nummer goed was,
maar achteraf bleek dat niet het geval omdat er op technisch vlak
iets was fout gelopen.
Stijn: Ik vond die Rock Rally en de derde plaats uiteraard
erg leuk. Wij hadden die nummers gemaakt in ons repetitiekot en
bijna niemand had die gehoord. We gingen er dus ook niet van uit
dat mensen onze nummers goed zouden vinden. Zelf waren we erg
overtuigd van onze songs en dan is het schitterend om te zien dat
ze ook bij anderen aanslaan.
enola: Is er sinds die bronzen medaille veel veranderd? Is het
bijvoorbeeld serieuzer geworden?

Stijn: Nee, het is altijd even serieus gebleven. Twaalf
jaar geleden waren we ook al even gedreven. Eigenlijk is er geen
bal veranderd.
PJ: We hebben wel iets meer opgetreden, maar ook niet
overdreven veel. De grote verandering is dat we nu veel serieuzer
worden genomen. We hebben ook meer publiciteit. Als je een cd
uitbrengt, zal Humo die bijvoorbeeld zeker bespreken.
Stijn: Die drempel om au sérieux genomen te worden is nu
inderdaad veel lager.
PJ: Het is wel goed dat de nieuwe Rock Rally bijna van
start gaat. Wij hebben aan die wedstrijd meegedaan maar dat was nu
ook niet onze ultieme droom.
enola: Het is waarschijnlijk vervelend om constant met de Rock
Rally geassocieerd te worden?

Stijn: Inderdaad, ik wist zelfs niet dat we ingeschreven
waren. Plots vertelde PJ me dat we geselecteerd waren. We dachten
zeker niet: hier moeten we aan meedoen om ons stappenplan verder af
te werken. Maar het is natuurlijk wel een groot hulpmiddel
gebleken.
PJ: Het was wel heel tof om te doen. Met de Rock Rally on
tour hebben we vijf keer kunnen optreden.
Stijn: We zijn wel heel selectief wat optredens betreft.
We denken er zelfs aan om zelf optredens te gaan organiseren. Ik
ben namelijk niet altijd even gelukkig met de manier van optreden
zoals het de laatste tijd gegaan is. Tussen een paar andere groepen
geplaatst worden, spreekt me niet aan. Het publiek wordt op die
manier gedwongen om naar twintig verschillende stijlen te luisteren
en dan verslapt de aandacht sowieso. We zijn nu druk bezig met een
eigen concept uit te werken.

Bebloede gitaren

enola: Madensuyu lijkt me vooral een groep die live ervaren moet worden. Zijn jullie daarmee akkoord?
Stijn: Ik denk het wel.
PJ: Dat is het meest directe natuurlijk. Je hebt het wel allebei nodig. Als groep moet je ook platen uitbrengen. Dat was moeilijk: we weten dat we live veel energie hebben, maar hoe vat je dat op plaat?
Stijn: Op onze ep is alles live opgenomen en in één take. Het was de bedoeling om zo lo-fi mogelijk te gaan.
enola: Ik heb jullie in de Handelsbeurs aan het werk gezien tijdens die Rock Rally on Tour en ik vond het zeker het meest intense en overweldigende optreden van die avond. Het was precies of jullie persoonlijke demonen aan het uitdrijven waren. Hoe moeilijk is het om telkens weer die rauwe energie en passionele overgave naar boven te laten komen?
Stijn: Je bent ertoe verplicht. Je kan niet anders. Zowel voor de nummers als voor jezelf.
PJ: Dat optreden was wel heel erg geslaagd. Eén van de beste die we ooit al gedaan hebben.
Stijn:Je moet altijd alles geven, iedere keer opnieuw. We treden al niet zoveel op en de dag dat we het tijdens optredens kalmer aan willen doen, is het gewoon gedaan.
enola: Ik weet niet of je Explosions in the Sky kent. Als die groep optreedt, zitten ze erna echt stikkapot. Dan kunnen ze bij wijze van spreken bijna hun gitaar niet meer vasthouden. Is dat een herkenbaar gevoel? Stijn: Zeker weten. De laatste tien optredens is mijn gitaar al besprenkeld met bloed. Ik wil daar niet mee pochen, dat gebeurt gewoon.
PJ: Ik vind dat echt super. Onze optredens zijn ook behoorlijk kort, maar we peppen onszelf ongelofelijk op. Voor het optreden is het bijvoorbeeld echt niet leuk om bij ons te zitten. Vraag maar aan onze geluidsmixer!
Stijn: We zijn echt een ramp op dat vlak. We zijn hypergefocust. We zoeken altijd het moment om te pakken. Dat lukt niet op elk optreden maar de power is er telkens.
enola: Heeft optreden dan een therapeutisch effect voor jullie? PJ: Als we een tijdje niet meer opgetreden hebben, voel ik dat wel. Ik heb dat echt nodig.
Stijn: Het geeft wel altijd een boost om verder te doen. Voor mij is een repetitie even geladen als een optreden, wat het spelen zelf betreft. Door het publiek gaat het natuurlijk om een andere ervaring, maar ik wil altijd zo goed mogelijk spelen voor mezelf.
PJ: Bij onze preselectie van de Rock Rally hadden we een jaar niet opgetreden, maar we repeteren wel heel veel. Het is dan super om de reactie van het publiek te zien omdat je niet echt je best doet om de mensen te behagen met een bepaalde pose.
Stijn: We kunnen afgekraakt worden op het feit dat we zogezegd geen podiumprésence hebben, maar dat vind ik bullshit. Dat is hetgeen we doen. Als het overkomt, is het goed. Veel meer valt er niet over te zeggen.

Madensuyu-avonden

enola: Wat doen jullie nog buiten Madensuyu?
Stijn:PJ werkt nu opnieuw in de bouwsector.
PJ: Tuinen aanleggen. Dat is echt wijs. Dat doe ik al van m’n tien jaar. Mijn vader is namelijk tuinarchitect. Ik heb dat nodig, zowel financieel als mentaal. Het werkt ook inspirerend, je ziet echt de dag voorbijgaan. (lacht) Eigenlijk werk ik niet veel, ik zit gewoon met een potje koffie naar de zonsopgang te kijken.
Stijn: Ik ben geluidstechnicus voor theater als freelancer. Daarnaast maak ik ook nog muziek voor theater.
enola: Is het de bedoeling om ooit van Madensuyu jullie hoofdbezigheid te maken?
Stijn:De muziek is altijd onze hoofdbezigheid geweest. (ernstig) Altijd.
enola: Maar is het de bedoeling om ooit enkel en alleen met muziek bezig te zijn?
Stijn: Ja, maar dan loert het monster van de realiteit om het hoekje.
enola: Maar de ambitie is er wel?
Stijn: De ambitie is er zeker. Maar het is meer dan ambitie, het is een must. Het is alles of niets. We stellen ons daar geen vragen bij. Wanneer je dat begint te doen, moet je jezelf vragen beginnen te stellen.
PJ: Je hebt het ook niet in eigen handen. Je kunt maar je best doen en eerlijk blijven met jezelf. Maar het zou echt wel tof zijn.
enola: Wat mogen we in de toekomst nog verwachten van Madensuyu? Toch die full-cd?
PJ: (lacht) Triple ep. Ook nog veel optreden, maar wat Stijn daarover zei, klopt wel. We hebben altijd een raar gevoel na de meeste optredens. Er treden twee of drie groepjes op en dan doe jij je ding.
Stijn:Het is een soort en passant-gevoel en dat is niet leuk. Ik vond het vroeger zalig om uit te gaan, ergens een kelder binnen te stappen en dan een groepje aan het werk te zien waarvan je niet wist dat ze gingen optreden. Zonder grote affiches, gewoon een spontane gebeurtenis. Zoiets merk ik minder en minder. Alles is vooraf bepaald en dat vind ik totaal niet aantrekkelijk. Daarom zouden we zoiets zelf graag doen, op kleine basis dan.
PJ: En die nieuwe cd is uiteraard ook erg belangrijk. Die Madensuyu-avonden zullen waarschijnlijk toch niet al te veel aandacht krijgen. Het zou tof zijn van wel natuurlijk, maar daarom doen we het niet.
Stijn:We geven het gewoon de kans om uit te groeien tot iets groters. Dat vind ik veel interessanter dan gewoon mee te draaien en er geen goed gevoel aan over te houden.
enola: Groot gelijk! Bedankt voor het gesprek en veel succes met al die goede voornemens!

Officiële website: http://www.madensuyu.be

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − vijf =