Niet meer of niet minder dan de Hoorn des Overvloeds is wat men krijgt bij het debuutalbum van Grizzly Bear. Overvloed aan experiment, remixes, mistroostige zang, zoekende instrumentals en vooral aan boeiende muziek. Een trip doorheen het meest banale en het meest verhevene.
De eerste cd van het duo dat Horn Of Plenty bevat, bestaat uit veertien tracks vol bedwelmende melancholie. Waar het album voor staat, is ons na vele luistersessies echter nog steeds niet helemaal duidelijk. De songs lijken nu eens over de dagelijkse realiteit te gaan, dan weer de hoogste regionen van de liefde te bezingen. Of misschien wel beide tegelijk, want het is vaak via het al te banale dat Grizzly Bear tot het belangrijke weet door te dringen. De liefdesverklaringen van deze band staan dan ook met beide voeten op de grond; of wat dacht u van hoog poëtische pareltjes als "You Are My Alligator" of "I Keep A Service Bell By My Bed For You"? De inhoud mag dan soms lachwekkend banaal klinken, eens de verpakking er omheen zit, valt er nog weinig op aan te merken.
Als de zanger van Grizzly Bear een piano geweest was, zou het er zo eentje zijn met enkel gitzwarte toetsen. Zonder hele tonen zweeft hij met zijn omfloerste stem doorgaans van dissonant naar dissonant. Dat alle zanglijnen klinken alsof ze op de bodem van het plaatselijke zwembad werden opgenomen, maakt het geheel nog dat tikkeltje buitenaardser en nog feller contrasterend met de down-to-earth teksten. Ook de rest van de band voegt heel wat eigenzinnigheid aan de muziek toe. De bezetting bestaat vaak slechts uit enkele simpele gitaarriffs, nu en dan wat bas en een nerveus streepje drums. Aangevuld dan wel met hopen noise: gaande van krassende platenspelers, naar good old statische ruis, tot heel wat bellen, castagnetten en ander ritmisch gerammel.
Het eindresultaat is vaak moeilijk te vatten. Nu eens klinkt het als een tot volledige melancholie vervallen Notwist, dan weer als een gesofistikeerde versie van The Great Lake Swimmers. Hoewel hetzelfde desolate geluid bijna steeds overheerst, krioelt dit album toch van de afwisseling. Geen enkele song blijft langer dan een halve minuut ter plaatse; telkens weer kronkelen en spartelen ze nu eens voor-, dan weer achteruit. Wie oog heeft voor detail en geboeid kan worden door het kleine, zal niet snel uitgekeken raken op het muzikale geëxperimenteer van Grizzly Bear. Jammer is wel dat het album na enkele sterke openers een ferm dipje doormaakt in het midden. Dat wordt tegen het einde aan echter weer ruimschoots goedgemaakt met meesterwerkje "Service Bell" en zijn aan CocoRosie ontleende sound.
Het tweede zilveren schijfje van Horn Of Plenty bevat een overdosis remixes van de songs op de eerste cd. We lopen doorgaans niet snel warm voor dergelijke remix-cd’s, maar als er namen als Efterklang, Dntel, Solex en Final Fantasy op staan, ben je wel geneigd hem toch eens verwachtingsvol je cd-speler in te rammen. En we werden niet teleurgesteld. Hoewel heel wat onevenwichtiger dan het eerste cd’tje, blijkt ook hier serieus wat moois op te staan. Dat alternatieve elektronica-godheid Dntel remixes kan maken, wisten we al, maar wat de man hier met "Merge" doet, blijft verbazen. Hoogtepunt is echter de remix die The Bomarr Monk afleverde van "Deep Sea Diver". Zet achtereenvolgens een vette beat, enkele oosters aandoende geluidjes en loeiharde gitaren onder de muziek van Grizzly Bear en het blijkt zowaar ongelooflijk hard te rocken.
Horn Of Plenty is een heerlijke plaat voor wie houdt van muziek die experimenteert met de grenzen tussen alternatieve rock en elektro. Dat het uiteindelijk allemaal net iets te veel variatie op een thema blijkt te zijn, is het enige dat deze groep ervan weerhoudt tot de next best thing uit te groeien. Maar het aandachtig oor zal al lang blij zijn met het net niet volmaakte Horn Of Plenty.
