South San Gabriel :: ”Kom allemaal naar Texas”

Wondermooie muziekjes, ze kunnen onze dag goedmaken. Will Johnson heeft al veel van onze dagen verblijd met de diverse platen die hij met zijn verschillende bands uitbracht. Johnsons laatste worp bijvoorbeeld, The Carlton Chronicles, resideert, een half jaar na de release, nog steeds in onze cd-speler.

Het clichébeeld van een artiest die een hele dag niets uitvreet, om de drie jaar eens een plaat richting fans gooit en dan, na lang aandringen, voor een handvol concerten de deur uitkomt, klopt al lang niet meer. Niet alleen heeft het kopieergedrag van het jonge volkje een hoop muzikanten een schop onder de luie kont gegeven, sommige artiesten houden gewoon niet van stilzitten. Will Johnson bijvoorbeeld, speelde dit jaar zes keer met z’n bandje South San Gabriel in België. Als hij niet met die band in de weer is, dan is hij de hort op met Centro Matic, of op z’n eentje.

enola: Jullie laatste plaat, The Carlton Chronicles, is vanuit het perspectief van een kat geschreven. Hoe pak je zoiets aan?
Johnson: "Niet bewust alvast. Het was niet zo dat ik me neerzette en dacht "laat ik eens een plaat over een kat maken". Het eerste nummer van The Carlton Chronicles dat het levenslicht zag, was "Predatory King Today". Zo is die plaat langzaam gegroeid. Eerst bleef het nummer een tijdje liggen, tot we met de band wat studiotijd hadden. Toen ben ik nog andere nummers beginnen schrijven en zo is, langzaam maar zeker, het hele concept van dit album ontstaan."
"Het voordeel om vanuit het perspectief van een kat te werken, is dat er een zekere afstand gecreëerd wordt. Wat je ook doet, er sluipt altijd een autobiografisch aspect in je werk. Door alles vanuit het standpunt van een dier te vertellen, wordt het heel wat minder confronterend."

enola: Blijft de vraag: waarom een kat en geen ander dier?
Johnson: "Een kat heeft ergens nog iets menselijks. Het ene ogenblik ligt zo’n dier rustig op je schoot te spinnen, het volgende moment it’s hunting down mice and birds. Mijn vriendin en ik hebben ook een aantal katten, misschien heeft dat ook wel een rol gespeeld. De vertrouwdheid met katten."

enola: Vroeger waren je liedjes verhaaltjes op zich, nu heb je een verhaal uitgesponnen over een hele plaat. Komt er nog een volgende stap, bijvoorbeeld een novelle?
Johnson: "(lange stilte) Maybe, just maybe

enola: Je bent begonnen als drummer, hoe is die overgang naar frontman verlopen?
Johnson: "Jep, drummer bij de band Funland. Ik hou echt van het spelen op een drumstel, het is een heel fysiek instrument. Ik drum eigenlijk best graag, al zie ik mezelf niet Phill Collins-gewijs drum en zang voor mijn rekening nemen bij South San Gabriel. Trouwens, Matt (Pence) is een goede drummer."
"Vanachter de drumkit uitkomen en dan plots achter een microfoon belanden, is best een vreemde ervaring. De confrontatie met het publiek is zoveel groter. Maar ik had enkele nummers geschreven waar ik achter stond en wou ze ook zelf brengen. En op den duur raak je er aan gewend, aan die nieuwe plaats op het podium."

enola: Was dat de periode dat je in de radioactieve sector werkte?
Johnson: "Yeah, toen ik pas in de muziek zat, had ik een baantje nodig om rond te komen. Hoewel ik een diploma Engels behaald heb, ben ik uiteindelijk in een hele andere sector gaan werken. Een kennis van me werkte bij een bedrijf dat radioactief afval opruimt. Daar kon ik aan de slag. Het was best een ervaring, al ben ik blij dat ik me nu de ganse tijd met muziek kan bezighouden."

enola: Je bent al zowat heel 2005 de hort op met South San Gabriel, hoe bepaal je wanneer je met welke band aan de slag gaat?
Johnson: "Dat verloopt eigenlijk in cycli. Dit jaar hebben we The Carlton Chronicles uitgebracht met South San Gabriel en met die band ook intens getourd. Volgend voorjaar brengen we, als alles goed gaat, een nieuwe plaat uit met Centro Matic, en gaan dan met die groep op tournee en staan we dus binnen een klein jaar hier terug. Althans, dat is de bedoeling."
"South San Gabriel is oorspronkelijk ontstaan als reactie op Centro Matic, zodat we af en toe eens wat rustigere muziek zouden kunnen brengen. Nu zijn het twee volwaardige bands die perfect naast elkaar bestaan. Al is het jammer van de verwarring die soms ontstaat, vooral doordat hier in Europa een van de Centro Matic-platen uitgebracht is als een South San Gabriel plaat."

enola: Als je een nummer schrijft, wanneer weet je dan voor welke band het nummer is?
Johnson: "Tijdens het schrijven van een nummer weet ik dat eigenlijk nog niet. Het is pas achteraf dat het duidelijk wordt of een nummer voor South San Gabriel geschikt is, of voor Centro Matic. Of dat ik het voor m’n solowerk hou. Het rustigere materiaal gaat naar South San Gabriel en het luidere werk naar Centro Matic, daarom bestaan die twee bands uiteindelijk. Maar daarom weet ik nog niet direct of een nummer voor de ene of voor de andere band bedoeld is. Meestal wijst dat zichzelf uit."

enola: Waar luister je eigenlijk zelf naar? De meeste singer-songwriters lijken te leven op een dieet van Bob Dylan en Neil Young.
Johnson: "Ik probeer geen oogkleppen te dragen en hou van verschillende soorten muziek. Hiphop bijvoorbeeld, vind ik een heel inspirerend genre. South San Gabriel-muziek is uiteraard iets totaal anders, maar toch halen we ook wel elementen uit hiphop, zoals het werken met ritmes en het durven gebruiken van elektronische hulpmiddelen zoals een laptop. Het mooie aan hiphop is dat het vaak zo melodieus is. Althans, zo denk ik er over, mijn moeder ziet dat helemaal anders. Ik probeer haar nochtans de schoonheid in die muziek te tonen, tevergeefs echter. (lacht)"

enola: South San Gabriel heeft in 2005 zes keer in België gespeeld, er zijn weinig buitenlandse groepen die dat kunnen zeggen.
Johnson: "Wel, ze vragen ons altijd terug. En wij kunnen blijkbaar geen neen zeggen. Het was van het voorjaar geleden dat we hier nog enkele clubconcerten gedaan hadden, Leuven en Gent enzo. In de zomer hebben we ook op Pukkelpop gespeeld, wat ik heel leuk vond. Vooral de soundcheck van Korn tijdens ons eigen concert in de Club was grappig. Om een of andere reden testen de roadies van die band de microfoons door getallen op te zeggen. Mathemathics with Korn."

enola: Voor veel artiesten zou dat genoeg zijn om een rondje te kankeren over festivals.
Johnson: "Goh, dan moeten ze er maar niet spelen, vind ik. Veel artiesten klagen over festivaloptredens, dat ze maar een klein radertje zijn in het grote systeem, maar ik vind dat niet erg, zo heb je tenminste de kans zelf een hoop optredens mee te pikken. Ik heb drie dagen op Pukkelpop rondgelopen en heb me prima vermaakt."
"Al heb je, als je in een zaal speelt, wel een publiek dat alleen voor jouw band komt en is de sfeer heel wat intiemer, zeker in een zaal als de Rotonde, hier in de Botanique, een zaal met zo’n plafond hebben ze niet waar ik vandaan kom."

enola: Texas bedoel je? Nochtans heb je die staat vaak vernoemd als grote inspiratiebron. Kan je dat een beetje verklaren voor onze niet-Texaanse lezers?
Johnson: "Texas is gewoon een overweldigende plaats om te leven. Het is zo’n gevarieerde plaats: er zijn prachtige stranden, je hebt er immense woestijnlandschappen, gigantische bergen en uiteraard de South San Gabriel-rivier ten noorden van Austin. Omdat die zo’n mooi klinkende naam heeft, hebben we onszelf ernaar vernoemd."
"Maar ook de Texanen zijn leuke mensen. De meesten zijn heel open en vriendelijk, en je hebt uiteraard ook zeer fascinerende mensen. In Europa merk ik soms dat mensen denken of verwachten dat iedereen in Texas een halve cowboy is en dat het wilde westen er nog bestaat, met dagelijkse shoot-outs op straat. Hen moet ik altijd teleurstellen. Texas heeft ook een helaas niet zo bekende grote muzikale geschiedenis. Er hangt echter wel een donker randje aan de staat, een politiek gekleurd randje. (grijnst)"

enola: Verwijs je nu naar de man in het Witte Huis, een man die ook uit Texas afkomstig is? Wat me opvalt, is dat veel bands, als ze in Europa willen scoren, tussen twee nummers door snel even aan Bush-bashing doen.
Johnson: "Wie weet heb ik het wel over die man, ja. (grijnst) Kijk, ik ben niet het soort muzikant dat van op het podium een politiek standpunt gaat verkondigen. Maar ik denk wel dat de meeste mensen, als ze naar onze muziek luisteren, kunnen vatten hoe ik over politiek denk. Ik wil het gewoon niet expliciet in de muziek laten binnensluipen."
"Maar wat Texas betreft, ondanks dat donkere politieke randje, is het zeker een bezoek waard. De staat is misschien niet bekend als toeristische trekpleister, maar is desondanks een leuke plaats om eens naartoe te gaan."
enola: Bedankt voor de tip.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

18 − tien =