Bloc Party :: ”We beginnen opnieuw met een wit blad”

2005 had nog maar nauwelijks de Calimeroschelp van het hoofd geschud, of de term "eindejaarslijstjes" werd al voor het eerst uit de kast gehaald. De grote schuldige: Silent Alarm, het vinnige debuut van het Londense Bloc Party. Een jaar later is de groep bijna zo groot als generatiegenoot Franz Ferdinand en verkoopt ze de Hallen van Schaarbeek op een vloek en een zucht uit. Met de kersverse single "Two More Years" bewijst Bloc Party ook niet van plan te zijn op een volgend album muzikaal ter plaatse te blijven trappelen.

Ze zijn duidelijk geen fan van interviews, de jongens van Bloc Party. "Have a nice little chat", zegt de dame van de platenfirma nog bij het sluiten van de deur. "Juist ja, gezellige babbel" gromt drummer Matt Tong sarcastisch. Het wordt er de komende twintig minuten niet beter op. Stug en met weinig woorden beantwoorden Tong en bassist Gordon Moakes onze vragen.

enola: Noel Gallagher vond het onlangs nodig jullie neer te halen omdat jullie niet hard genoeg proberen de beste of de grootste band ter wereld te zijn. Proficiat, als een van de Gallaghers je afkraakt wil dat meestal zeggen dat je iets voorstelt in Engeland.
Moakes: "Wat hij zegt is niet echt een belediging."
Tong: "Wij hoeven ook niet de grootste band in de wereld te worden. Ons enige doel hebben we sowieso al bereikt: beter worden dan Oasis. Moeilijk was dat ook niet, beter waren we al na onze tweede repetitie."
enola: Ik dacht dat jullie verlegen en bescheiden jongens waren.
Moakes: "Niet als het op Oasis aankomt."

enola: Er was al heel wat buzz rond jullie na de release van de Bloc Party EP. Silent Alarm liet nog een half jaar op zich wachten. Voelden jullie de druk intussen?
Tong:
"Niet echt. De meeste songs waren geschreven toen de hype rond de e.p. losbarstte. We maakten er ons niet teveel zorgen over want het album was tegen dan ook al grotendeels opgenomen."
Moakes: "Druk komt in verschillende vormen, maar we hebben het nooit erg dicht laten komen. We voelen ons op ons gemak met wat we doen. Hoe het voelt om zo gehypet te worden? It feels radical. Maar dan stelt zich ook de vraag: is die hype nu niet over? De plaat is uit, nu gaat het echt om de muziek, die heisa gaat over wat er voor kwam, nu zijn er gewoon nog meningen: positief of negatief, het gaat tenminste over iets."

enola: In de paringsdans met de platenfirma’s liet één grote speler weten dat jullie meer nood aan trage songs hadden. Jullie stuurden hen wandelen. Toch staan er wel wat van dat soort nummers op Silent Alarm.
Moakes: "Ach, dat is normale majortalk. Die trage songs hadden we altijd al hoor. Dat soort gezeik ontgoochelt je wel even, maar uiteindelijk realiseer je je dat je vertrouwen moet hebben in wat je doet."
Tong: "Die rustigere nummers kwamen vanzelf. We startten verdorie als een postrockband, veel trager kun je niet zijn. Alle songs zijn onze kinderen, ook de trage. Iets als "Compliments" klinkt zeker anders dan de rest van de plaat, alleen al omdat het eerder dan de rest van de plaat is opgenomen. Het is goed om een breed palet te hebben."

enola: Was het belangrijk om bij een independent label te tekenen?
Moakes: "Het was zeker geen ideologische daad. Uiteindelijk stelt heel die traditie dat je pas met een major label een goeie verdeling hebt niets meer voor in het Verenigd Koninkrijk: Domino, Wichita, … je kunt tekenen bij een indielabel en toch je platen gehoord krijgen door de mensen. Dus tekenden we maar bij Wichita."

enola: De nieuwe single "Two More Years" wijkt een beetje af van de Bloc Party die we kennen van Silent Alarm.
Moakes: "Het klinkt net anders genoeg: we sluiten er deze periode mee af, hoe we ideeën vormen, hoe we spelen, … Vanaf nu beginnen we opnieuw met een wit blad papier."
Tong: "Ik denk niet dat het volgend album zo zal klinken. "Two More Years" is een soort anomalie in onze catalogus: we probeerden een popsong te maken die toch geloofwaardig bleef. En dat hebben we volgens mij wel bereikt. We wilden liever iets nieuws voor het einde van het jaar dan weer een single van het album."

enola: Op het volgende album zou er meer invloed zijn van R&B?
Moakes: "We gaan alles kaler maken, meer op de beat richten. "Hero", de B-kant van "Two More Years" is een kleine indicatie van welke richting het uitgaat."
Tong: "Er is natuurlijk een balans met de gitaarlijnen. Die zijn vaak heel erg decoratief, maar nu willen we ze beperken tot het strikt noodzakelijke."

enola: "Two More Years" viel bij jullie fans niet overal in goeie aarde, als ik op de reacties op het forum van jullie website mag afgaan.
Tong: "Je kunt niet iedereen mee hebben. Ik sta nogal achterdochtig tegenover mensen die op forums posten. Als mensen zich een band toe-eigenen durven ze nogal eens onrealistische verwachtingen koesteren. Er staat zoveel op het forum dat gewoon geen steek houdt, of zonder logica van het een naar het andere springt. Elke keer als ik het lees denk ik ’nooit meer’, maar ik doe het toch. Het is een soort verslaving geworden."

enola: Iets waar muziekliefhebbers grijze haren van krijgen: waarom is er nu opnieuw een heruitgave van Silent Alarm? Er bestonden al verschillende versies van.
Moakes: "Het is een kersteditie. Alles staat erop: "Two More Years" en heel wat extra’s. Maar het punt is wel dat je die extra cd apart kunt kopen via de fanclub."
Tong: "We hebben ons daardoor laten overhalen, door die zekerheid dat mensen die extra’s ook afzonderlijk kunnen kopen."
Moakes: "Het heeft ook veel te maken met het feit dat we internationaal bij verschillende labels zitten. Zo kwam het idee voor een remixalbum van de Amerikaanse firma. Er waren al wat remixes gedaan, en er was duidelijk interesse voor dat soort elektronische benaderingen. Dus wilden ze daar op inspelen."

enola: Wat mij ook intrigeert is hoe het komt dat op exact hetzelfde tijdstip een hele resem jonge groepjes als bij toverslag teruggrijpen naar dezelfde ietwat in de vergetelheid geraakte voorbeelden, te weten die postpunkgroepen van begin jaren tachtig.
Tong: "Als je echt in detail kijkt, dan denk ik dat Russel en Kele’s gitaarlijnen toch veel te sierlijk zijn om die vergelijkingen echt te doorstaan. Er zit meer gelaagdheid in onze muziek. Modes komen en gaan. Toen disco populair werd realiseerden groepen zich dat mensen nog altijd wilden dansen, dat muziek ook nog fun mocht zijn en toen kwamen bands als X of Gang Of Four die punk met andere ritmes injecteerden."
Moakes: "Net hetzelfde gebeurt nu: vijf jaar geleden had je gitaarmuziek en dansmuziek. Maar die laatste verbindt de mensen niet meer zoals ze vroeger deed, en dus zie je mensen uit de clubcultuur naar optredens komen. De grenzen worden overgestoken, het dansgevoel verspreidt zich, maar het zou me verbazen als het langer dan een paar jaar blijft duren."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 + drie =