Patti Smith :: 14 oktober 2005, Vooruit

Je zou denken dat ze het met ouder worden wat rustiger aan zou willen doen. Maar neen: de kinderen zijn het huis uit, en sinds het overlijden van haar man Fred "Sonic" Smith is het huis toch maar leeg. En dus heeft Patti Smith tijd vrij om de baan op te trekken. Als ze dan nog eens uitgenodigd wordt voor een avondje rond ’activisme’, is er helemaal geen excuus meer: Smith moest en zou Gent bezoeken. Jammer dat de stad niet voor één avond in de Verenigde Staten lag, dat zou het hele opzet iéts meer relevantie gegeven hebben.

"Just play the fucking song!" Een enkeling in de zaal heeft er problemen mee dat Ian MacKaye van The Evens tussen elk nummer een halve lezing over het Amerika van Bush houdt. Fusebox-curator Jem Cohen wijst hem na dat voorprogramma terecht: "Als je enkel voor de songs komt, dan ben je eraan voor de moeite. Maar ik betaal je graag terug." Vanavond is meer namelijk: een avond rond activisme, een anti-oorlogsrally. Een gezellig avondje samen met gelijkgezinden. Niets speciaals dus. Of toch?

Dat valt nog te bezien, maar dat het concert in de theaterzaal doorgaat, maakt alvast duidelijk dat vanavond niet Patti Smith-de-rockster, maar Patti Smith-de-dichteres het hoge woord zal voeren. En zo blijkt. Na een opkomst in alle nonchalance vuurt de Amerikaanse haar poëzie het publiek in, begeleid door twee strijkers en de gitaar van Tom Verlaine. Ze vertelt over een stervende Paus, toen ze toevallig zelf op het Sint-Pietersplein was en geraakt werd door de serene massa. Maar ze vertelt vooral over oorlogen, van vroeger en nu.

Ze haalt ook de dagboekfragmenten boven die ze schreef in de dagen na 11 september 2001: vol woede, vol verdriet. "In een vorige eeuw riep ik nog uit ’I am an American artist and I feel no guilt’. Nu moet ik schrijven. ’Ik ben Amerikaanse en ik voel me schuldig. Voor alles.’ Samen met beelden van de New Yorkse skyline is het trefzeker. Sterk.

"My Blakean Year" krijgt een sobere uitvoering met Smith zelf op akoestische gitaar, voor "Beneath The Southern Cross" komen wat extra gasten het podium opgewandeld. En dan wordt het even een rommeltje. Een geïmproviseerd liedje waarin ze wat dolt met de spelling van de naam Gent. Daarna mogen alle hens aan dek: Efrim en nog een groot deel van Thee Silver Mt. Elegies van gisteren, Ian en Amy van The Evens, en nog wat ander volk. Ja, het is een gezellige boel daar op het podium, al die mensen die tot voor enkele uren nog nooit met elkaar hadden gespeeld. Levert het ook een beklijvende versie op van "Ghost Dance"? Neen.

Natuurlijk wordt er gebist met "People Have The Power". Zo hoort dat op avonden rond activisme. En toegegeven: het werkt natuurlijk, dit nummer blijft een opruiende call to arms. Nog lang nadien heb je zin om de nacht in te trekken, onderwijl luidkeels "It’s decreed: the people rules!" brullend.

Voor het overige valt er immers niets van de daken te schreeuwen over dit optreden. Gezellig was het zeker, met minstens een paar beklijvende momenten in het poëziegedeelte. Dit ware een schitterende protestmeeting geweest, ergens waar het er toe zou doen: in een kraakpand in een Amerika dat gebukt gaat onder het neoconregime en fundamentalistische christenen. In een gesubsidieerde schouwburg, in het verre Vlaanderen, voelde het vooral gemakkelijk aan. Maar we rekenen op haar steun als het Vlaams Belang ooit aan de macht komt en wij de catacomben in duiken. Dan mag Patti Smith onze ondergrondse kelder eens aandoen, met de urgentie die dit optreden miste.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zestien − 3 =