Thee Silver Mountain Elegies Play War Radio :: 13 oktober 2005, Vooruit

Moederschip Godspeed You! Black Emperor ligt al even voor anker, bij het afgeleide A Silver Mount Zion is het hoe langer hoe meer alle hens aan dek. Horses In The Sky is koud een half jaar oud, op het Fusebox-festival stelde de groep alweer nagelnieuw werk voor. Harder en donkerder dan het gekende materiaal, leek het einde van de wereld anderhalf uur lang weer een stukje dichterbij te komen.

In de marge van het Filmfestival van Gent organiseert Vooruit het Fusebox-project onder curatele van cineast Jem Cohen. Die mocht enkele van zijn favoriete acts uitnodigen rond het thema activisme. Daarbij konden muzikanten uit de stal van het Constellation-label niet ontbreken aangezien Cohen voor zijn recentste film Chain samenwerkte met de leden van Godspeed You! Black Emperor. Die sterkhouder van de postrock is nog steeds niet helemaal gereanimeerd, maar de harde kern die ook A Silver Mount Zion uitmaakt, tekende samen met Hangedup enthousiast present voor een passage als Thee Silver Mountain Elegies Play War Radio.

"Het is de eerste keer dat we dit materiaal live spelen", waarschuwt gitarist Efrim (een familienaam heeft hij niet) bij de start. De waarschuwing blijkt onnodig: het volgende anderhalf uur betrappen we het zestal niet op valse noten. Meteen begint de groep de opbouw van zo’n archetypisch postrocknummer. Alleen: dit is een stuk harder dan we van hen gewoon zijn. Pas in het tweede nummer komt die herkenbare samenzang naar voren waaruit de schelle stem van Efrim groeit. Wat hier ontstaat, heeft veel weg van de zigeunermuziek uit Time Of The Gypsies. Maar hier klinkt ook wanhoop. En woede.

Activisme. Inderdaad. Als er ergens in de muziekindustrie nog aan engagement wordt gedaan, is het wel in het Hotel2Tango, hoofdkwartier van Constellation Records in Montréal . Maar waar Godspeed You! Black Emperor het ongenoegen instrumentaal vertaalde of hooguit in warrige diagrammen in de hoesnota’s, herontdekte deze groep vocalen. En ook de muziek veranderde de afgelopen jaren. Steeds meer lijken platen van A Silver Mt. Zion opgenomen rond een kampvuur, in dit nieuwe werk lijkt de folksong bij momenten nog meer binnengeslopen.

Voor het eerst is de groep bij momenten dansbaar. Uitbundig. En wanneer Efrim vervolgens aankondigt dat "Het middelste deel van het volgende nummer het volkslied is van een staat die nog niet bestaat", kun je alleen maar erkennen dat je dat ook al in het vorige hoorde. Waarna de hemel opengaat, en een orkaan ontstaat. Intensiteit. Op het podium, in het oog van de storm, doet de band onbewogen wat moet, daarrond kolkt en dondert het. Het geluid van de nakende Apocalyps.

Net als Joy Division maakt A Silver Mt. Zion vanavond muziek die het beest in zijn kooi opruit, die de zwarte poel die in iedereen schuilt uit zijn oevers doet treden. Onrust. Een immense innerlijke woede die een uitweg zoekt en er geen vindt. Na het bulderen volgt enkel de stilte waaruit een meerstemmige klaagzang komt gesijpeld. Veel applaus. Bisnummers volgen.

Morgen speelt ze solo, gisteren was ze voor een debat al in de stad. En dus staat daar plots Patti Smith tussen de muzikanten van A Silver Mt. Zion. Wat ze gemeen hebben is die ondraaglijk grote woede over een wereld die maar geen rechtvaardigheid wil kennen. "Children/forgive us/and rebuild our world": ze spuugt de laatste woorden van het gedicht uit. Af. Nog één afgedwongen bis: de groep geeft een dreunend "Microphones In The Trees", veel zwaarder dan gewoonlijk.

Postrock dood? Godspeed You! Black Emperor done and over? A Silver Mt. Zion veegde alle twijfels weg: hét is er nog altijd. En het zal er nog lang zijn, zolang de woede, de onvrede, niet beteugeld zijn. "Woede is de motor van de creativiteit", lieten de Manic Street Preachers ooit optekenen. Ze doet meer: ze leidt tot een aparte vorm van schoonheid.

Thee Silver Mt. Elegies spelen ook op donderdag 20 oktober nog in de Botanique

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × twee =