Paul Weller :: As Is Now

Het regent deze dagen nieuwe releases van de grote kanonnen van over het Kanaal, zeker wat singer-songwriters betreft. Na David Gray is nu ook Paul Weller aan de beurt. Na een relatief stille periode op creatief vlak, waren de verwachtingen niet bepaald hoog gespannen. Maar net als je denkt dat Weller niets meer te bieden heeft, verrast hij met een bijzonder sterke plaat.

Zelf zouden we levenslange dwangarbeid in een hok in Abu Ghraib verkiezen, maar het aantal huwelijken schijnt in Vlaanderen weer in de lift te zitten. Naast meer werkgelegenheid voor echtscheidingsadvocaten levert dat telkens ook ellenlange voorafgaande discussies op over banaliteiten als de geschikte openingsdans. Een van de geheide toppers bij de trouwlustige medemens is waarschijnlijk Paul Wellers "You Do Something To Me". Vraag dezelfde gelukkige paartjes naar een ander nummer van Weller en het wordt al een stuk moeilijker. Dat Weller de jaren ’70 inkleurde met The Jam en het decennium erna verblijdde met The Style Council, is de grote massa al lang vergeten. Laat staan dat ze weet dat de man ook solo een aantal erg sterke albums heeft gemaakt. Met As Is Now doet hij er daar nu nog eentje bovenop.

Na Wellers vorige plaat, een coveralbum, begonnen zelfs in de Britse pers vragen te rijzen over ’s mans relevantie. In een klein uurtje tijd dient de peetvader van de britpop de criticasters van repliek. De langdurige writer’s block lijkt afgeschud, Paul Weller heeft inspiratie gezocht en gevonden in zijn rijkgevulde verleden. De verschillende carrièrefasen van de oppermod van weleer vinden allemaal een plaatsje op As Is Now. Tegelijkertijd gaat Weller ook wat dezelfde toer op als Elvis Costello. Op verschillende momenten ontpopt hij zich tot een bedaard singer-songwriter. Het zou ons zelfs niet verbazen als Weller binnen enkele albums zou uitgroeien tot een volleerd crooner.

Net op die momenten komt Paul Weller het best uit de verf. Op het erg religieus aandoende "Pan" bijvoorbeeld, klinkt Weller bijna als een Britse versie van Nick Cave ten tijde van No More Shall We Part. Ook het bloedstollend mooie en louter op piano, strijkers en de stem van Weller drijvende "The Pebble And The Boy" grijpt zonder al te veel moeite naar keel. Ook hier kan Cave als referentie gelden, al is de vergelijking met Leonard Cohen misschien nog meer op zijn plaats.

Niettemin mag ook de Weller die aansluiting zoekt met zijn verleden er best wezen. Zo grijpt hij de gelegenheid aan om op "From The Floorboards Up" nog een keertje de punker uit te hangen, met een meer dan genietbaar resultaat. Met "Savages" toont de oude rocker dat hij sinds de seventies niets aan sociaal engagement heeft ingeboet. Muzikaal is dit niet het sterkste nummer op de plaat, maar tekstueel bewijst Weller hier nog steeds over een bijzonder scherpe pen te beschikken. Zijn periode bij The Style Council herleeft dan weer in nummers als het jazzy "Roll Along Summer" en het met funk overgoten "Bring Back The Funk (Pts 1&2)".

Paul Weller heeft naar het verleden gekeken en daar uitgebreid uit geput. Toegegeven, op zich kan dat een reden zijn om zijn relevantie in twijfel te trekken. Maar Weller geeft nooit de indruk zomaar te willen teren op dat verleden. Hij gebruikt het en kneedt het tot iets actueels. En wat meer is: As Is Now zou, met zijn rustige momenten, een voorbode kunnen zijn van weer een nieuwe koers. Een waar nog jaren en albums lang uit te putten valt. Veel sterretjes zullen komen en gaan eer Paul Weller uitgeteld tegen het canvas ligt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + zeventien =