Brother JT :: Off Blue

Vrees niet, Brother JT is niet gekomen om het evangelie te verspreiden. Wat u wél krijgt, zijn bitterzoete songs over de dingen des levens, mooie folkdeuntjes én een barslecht geluid.

John Terlesky mag dan een nobele onbekende zijn, de man heeft de voorbije jaren een uitgebreid oeuvre bijeengeschreven. Als frontman van de garageband The Original Sins heeft hij een hele resem platen de wereld in gestuurd. Solo, onder het alias Brother JT, heeft hij er nog eens minstens zoveel aan toegevoegd. Veel potten heeft hij er niet mee gebroken, al lijkt het ons dat hij zichzelf wat graag verschuilt achter het imago van niets verkopende loser. Off Blue is opnieuw een release die waarschijnlijk snel in de koopjesrekken zal verzeilen.

Wij hebben er niets op tegen dat lo-fi tot kunstvorm is verheven. Integendeel, onze fi staat zelfs van tijd tot tijd op een laag pitje. Maar er zijn grenzen, meneer. Brother JT gaat prat op zijn DIY-mentaliteit. Wij horen vooral het abominabele woonkamergeluid op Off Blue. Misschien wil de man zich afzetten tegen overgeproducete en gepolijste hitparadeproducten. Of misschien krijgt hij gewoon geen budget los om platen op te nemen in een deftige studio. In elk geval lopen wij niet bepaald warm voor een plaat die klinkt als de onafgewerkte demo van een gemiddelde hobbymuzikant.

Let wel, we hebben het hier alleen over het geluid. U zult ons niet horen beweren dat Brother JT geen songs kan schrijven. De verzameling intimistische, akoestische nummers die hij voor Off Blue heeft bijeengeschreven, mag er best wezen. "Becoming" is bijvoorbeeld een heerlijk folknummertje dat we na twee luisterbeurten al enthousiast liepen mee te neuriën. En een song als "12,000 Days" had, in een iets opgesmukte versie, ook wel aan Elliot Smith toegeschreven kunnen worden. "When In Rome" houdt dan weer het midden tussen de duisternis van Nick Cave en de weemoed van Leonard Cohen.

Veel ruwe schoonheid dus, op Off Blue. Ook over een gebrek aan diversiteit hebben we zeker niet te klagen. En toch gaat het album al heel snel monotoon klinken. Het is gewoon té vermoeiend om telkens op zoek te moeten gaan naar de toegang tot de song achter dat verdomd irritante geluid. De hele plaat ineens beluisteren vormt dan ook een zware opgave en kon wel eens veel vergen van uw geestelijke gezondheid. Naar het schijnt kunnen geoefende beeldhouwers in het onbewerkte blok marmer al de contouren van het eindresultaat ontwaren. Je moet al haast over dezelfde gave beschikken om in de klankhorror van Off Blue het talent van Brother JT te ontdekken.

Het blijft ongehoord jammer dat zoveel potentiële pracht verspild wordt. Nu klinkt Off Blue als het geklooi van een man met een akoestische gitaar, veel verbeelding en een viersporenrecorder. Met een iets opgepoetst geluid en misschien een cello hier en daar, had de plaat het pièce de résistance kunnen worden in het oeuvre van de veelschrijver. Spartaanse eenvoud mag dan altijd onze bewondering weggedragen hebben, als het er echt op aan komt, verkiezen we toch altijd de weelderige Atheense schoonheid.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 4 =