Bruce Springsteen :: Devils & Dust

Het geplande bezoek van Bruce Springsteen aan ons kleine landje op
30 mei was wederom in een mum van tijd uitverkocht. En dat terwijl
de prijs niet van de poes was, aangezien we slechts een artiest en
een gitaar voorgeschoteld zullen krijgen. Nu, dat moet met een
korreltje zout genomen worden, want Springsteen is niet zomaar een
“artiest”. De tijd heeft immers reeds bewezen dat de man zijn
plaats in de muziekgeschiedenis meer dan verdiend heeft. The Boss
heeft dan ook nog steeds een fanbase die even stevig in z’n
fundamenten staat als vroeger. Zelf ben ik misschien net iets te
jong om met die hele cultus mee te lopen, al mag ik toegeven dat ik
toch wel goedkeurend meeluister naar platen als ‘Born To Run’ en
‘Nebraska’. Ook ‘s mans vorige plaat The Rising kon me zeker bekoren.
Uitgebracht in 2002, tijdens de nasleep van de tragische aanslag op
de Twin Towers, vervulde Springsteen zijn plicht en stak hij zijn
landgenoten een hart onder de riem met songs die bruisten van
leven, aangevuurd door een rockende E Street Band.

‘Devils & Dust’ is van een heel ander kaliber. De plaat werd al
meermaals vergeleken met ‘Nebraska’ en ‘The Ghost of Tom Joad’,
zijn twee meest kale albums. Die vergelijking gaat niet helemaal
op, want ook al deelt ‘Devils & Dust’ de intimiteit met die
illustere broers, de liedjes zelf zijn iets meer aangekleed en
klinken over het algemeen voller. De E Street Band werd weer even
op rust gezet, zodat Springsteen zelf de belangrijkste instrumenten
inspeelde, gesteund door producer Brendan O’Brien op bas.

Het titelnummer zal waarschijnlijk het meest besproken worden.
Geschreven in de periode die aan de inval in Irak voorafging, is
dit meteen een openlijke politieke aanklacht. Tekstueel zit hij pal
op zijn onderwerp, door zich luidop af te vragen: “What if what
you do to survive kills the things you love?
” Ook ‘The Hitter’
en ‘Black Cowboys’ zijn wat zwaarmoediger qua toon, maar worden
door Springsteen op de juiste wijze gebracht: eerlijk en open.
Enkel ‘Reno’ deed onze wenkbrauwen even omhoog gaan. Zonder rond de
pot te draaien, beschrijft hij hierin de ontmoeting tussen een
jongeman en een hoertje. Zelfs wie vindt dat dit er net over is,
moet toegeven dat The Boss tenminste de ballen heeft om geen blad
voor de mond te nemen. We krijgen gelukkig ook een andere kant van
de man te horen, en dat mag letterlijk genomen worden. Op ‘Maria’s
Bed’ en ‘All I’m Thinking About’ meet Springsteen zich op een
positieve wijze een vederlicht falsetto aan. Op die manier winnen
deze twee pure liefdesliedjes een heleboel aan gevoel. Persoonlijk
vind ik dat ‘Devils & Dust’ net tijdens deze “kleinere” songs
het best tot z’n recht komt, zonder de kwaliteit van het andere
materiaal tekort te doen. Vooral ‘Long Time Comin’ is hierbij nog
het vermelden waard.

Kort samengevat is ‘Devils & Dust’ wederom een goede plaat
geworden, en misschien net iets dieper dan The Rising. Bruce Springsteen heeft
opnieuw 12 fijne nieuwe liedjes afgeleverd waarmee hij de fans
zeker zal plezieren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen − acht =