The Datsuns

AB, Brussel, 8 oktober 2004

Dag op dag vijf maanden na hun doortocht in de Brusselse Ancienne
Belgique gaven The Datsuns opnieuw acte de présence in de
Europese hoofdstad. Waar ze de eerste keer nog de AB Club lieten
vollopen, kreeg het viertal nu de grote zaal ter beschikking. Het
concert was lang niet uitverkocht, maar de fans waren toch in
groten getale afgezakt naar de muziektempel in de Anspachlaan om
hun gitaarhelden aan het werk te zien.
The Datsuns zijn vier jonge snaken uit Nieuw-Zeeland die
schaamteloos de rockerfenis van de jaren ’60 plunderen. Daarmee
passen ze perfect in het plaatje van garagerockgroepen als de The
Strokes of The White Stripes. Ook worden ze al eens in een adem
genoemd met The Darkness, maar The Datsuns stellen het zonder de
gimmick van laatstgenoemden.
The Datsuns genieten een sterke live-reputatie en die deden ze ook
dit keer alle eer aan. Frontman Dolf De Datsun is een podiumbeest
pur sang en liet geen kans onbenut om het publiek op te jutten
volgens de regels van de rock ‘n roll. Hoewel iets onwenniger,
lieten ook de anderen zich niet onbetuigd en trok de band de hele
trukendoos open. Gitaren gingen de lucht in, er werd gesoleerd op
de rand van het podium, armen en benen vlogen geregeld de lucht in
bij het musiceren (die molenwiekende aanslagen!), kortom: alle
platgetreden rockclichés kwamen morsig aan bod.
Allemaal hoogst vermakelijk, maar waar het om draait is de muziek
natuurlijk. De man aan de PA maakte alvast niet de vaak voorkomende
fout om rock ‘n roll te herleiden tot decibels produceren. En dat
loonde. Outtasight/Outtamind,
de recentste worp van de Nieuw-Zeelanders, gaf meer ruimte aan
melodie dan het furieuze debuut. Live gaf dat een aangename
afwisseling tussen oud en nieuw. We hoorden een uitstekende trashy
versie van ‘Lady’, een witheet opgefokt ‘Lazy Days’ en een stampend
‘Harmonic Generator’ uit de eersteling, waarbij uiteraard het
obligate ‘MF from hell’ niet mocht ontbreken. Het valse einde – dat
streepje stilte achteraan het nummer alvorens het refrein nog een
laatste keer mag knallen – werd met flink wat maten rust extra en
gedoofde lichten nét niet ridicuul. Vooral setafsluiter ‘I Got No
Words’ uit Outtasight/Outtamind
deed het bloed in onze slapen sneller slaan.
Dat de fans pap lustten van deze tegenvoetse kiwi-rockers bewees
het aanhoudende applaus en gejoel dat het viertal welgemutst terug
achter hun instrumenten deed plaats nemen. Wie tot dan toe zijn
favoriete nummers nog niet de revue had weten passeren, bleef niet
op zijn honger zitten. Nog vijf extra nummers volgden, waaronder
‘Blacken My Thumb’, een dodelijk efficiënte cover van The Misfits
en een kolkend ‘Freeze Sucker!’. Ook de langharige wildebrassen
beleefden een prima tijd, wat nog eens bleek toen een van de
gitaristen het niet meer hield en het contact met de fanbasis
opzocht door – gitaar incluis – de grijpgrage handenmenigte in te
duiken. Het jonge volkje droeg The Datsuns op handen, letterlijk én
figuurlijk. Want toen ze voor de derde keer mochten opkomen, wisten
de heren retrorockers zelf niet meer waar ze het hadden.
Aandoenlijk was de gitarist (yep, de podiumduiker) die na afloop
niet van het podium weg te branden was en een open doekje tot de
fans richtte. Tot zijn maat hem met een welgemeend “Get your
fucking ass off the stage. Let’s go!
” de coulissen injaagde.
Conclusie: voor originaliteit een dikke nul, maar wat een stomende
show!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − drie =