Lamb Of God :: Ashes Of The Wake

Man, deze recensie heeft véél van mijn bloed, zweet en tranen
gevergd. Toch probeer ik, tussen de spreekwoordelijke soep en
patatten door, tijd vrij te maken voor mijn favoriet muziekgenre.
Omdat ik mijn vorige bespreking (die van Twelve Tribes ) bovendien met een
serieuze cliffhanger beëindigd had, voelde ik me ook tegenover de
trouwe en metalfreaks een beetje verplicht…
‘Ashes Of The Wake’ is het ondertussen al derde werkstuk van het
Amerikaanse Lamb Of God. De groep rond de broertjes Adler (drums en
gitaar) en brulboei Randy Blythe ontstond eind jaren ’90, toen nog
onder de naam Burn The Priest. Ze spelen naar eigen zeggen pure
American metal
, een genre dat bol staat van snelle, loodzware
riffs, knallende bassen, pompende drums en diep, héél diep gegrom.
‘Omerta’* is niet alleen een gouden regel binnen de maffia, het is
tevens één van de beste songs van de schijf. Tijdens dat nummer
hoor je hoeveel progressie Lamb Of God gedurende de laatste twee
jaar heeft gemaakt: het non-stop teisteren van de trommelvliezen
heeft plaats moeten maken voor rustigere passages. Puristen van het
genre zouden hen van uitverkoop kunnen beschuldigen, maar die
aantijgingen worden door snelle knallers als ‘Now You’ve Got
Something To Die For’, ‘Blood Of The Scribe’ en ‘One Gun’ voor de
volle honderd percent weerlegd. Dat Lamb Of God respect bij
collega-muzikanten afdwingt, bewijst het titelnummer ‘Ashes Of The
Wake’: een instrumentaal pareltje waarbij beide gitaristen van de
band in duel gaan met gerespecteerde snarenplukkers als daar zijn
Chris Poland (ex-Megadeth) en Alex Skolnick (Testament).
Persoonlijk heb ik een lichte voorkeur voor de stevige
mid-temponummers, zoals het reeds vermelde en uitstekende
‘Omertááááá’, opener ‘Laid To Rest’ en het daaropvolgende
‘Hourglass’. Je voelt dat de band getracht heeft om gevoel in die
nummers te leggen en ze zijn daar wonderwel in geslaagd. Na het
beluisteren van de plaat heb je dan ook dat uitgeputte gevoel niet
dat je had na het ondergaan van het loodzware – maar daarom niet
minder indrukwekkende – ‘As The Palaces Burn’ of ‘New American
Gospel’, hun vorige platen.
Lamb Of God is gegroeid, en stevig. Het is maar de vraag of ze dat
verschroeiende niveau aan kunnen houden. ‘Ashes Of The Wake’ is tot
nu toe mijn favoriete metalalbum van het jaar geworden en laat de
concurrentie op die manier mijlenver achter zich. De schijf “méér
dan behoorlijk” noemen, zou een schande zijn. Het is gewoon een
nieuwe standaard…

* Oude Siciliaanse maffiaregel die bepaalt dat er met
buitenstaanders niet over familiezaken wordt gepraat en zeker niet
tegen de politie. Als iemand die regel verbreekt, leidt dat
onvermijdelijk tot de dood, waarbij er een rat in de mond wordt
achtergelaten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

tien − 6 =