Theaterfestival 2004 :: The State Of The Union

De opening van deze editie van het Theaterfestival wordt overschaduwd door een opeenvolging van kleine schandaaltjes. Het rommelt in festivalland, zoveel is duidelijk, zo erg zelfs dat de enige vraag die open lijkt te blijven is of er volgend jaar misschien toch nog een allerlaatste editie komt.

Presentator Nic Balthazar, die zowel qua kaalheid als meligheid Ben Crabbé naar de kroon wil steken, laat er tussen zijn grapjes door geen twijfel over bestaan: Het water staat aan de lippen, dus we kunnen maar beter gulzig drinken, zolang het nog kan. De formule van het Theaterfestival was aftands en versleten, daar was iedereen het zo’n beetje over eens. Maar toen de organisatie besloot om dan maar de hele vakjury aan de kant te schuiven, in de hoop dat de eigenzinnige keuze van een intendant de boel een nieuwe dynamiek zou kunnen bezorgen, voelden heel wat mensen zich op hun staart getrapt.

De kritiek was natuurlijk niet helemaal onterecht, het ene probleem werd door een ander vervangen. Vroeger zat je met een groepje vakmensen, die elk een paar voorstellingen gezien hadden en het dan maar eens moesten zien te worden. Dit werkte in het voordeel van de traditionele gezelschappen, omdat het grootste aantal juryleden hun stukken gezien hadden. Eenheidsworst kon wel eens het gevolg zijn. Maar, van de andere kant, hoe kan één persoon alle ’belangwekkende’ voorstellingen van een Nederlands/Belgisch taalgebied bekijken en beoordelen ?

Vastbesloten om de moedige vernieuwing toch een kans te geven, was er na de selectie van Martin Schouten maar een conclusie mogelijk: minstens de helft van de gekozen voorstellingen zijn ronduit middelmatige prestaties, van weliswaar bekende namen, en ze horen niet thuis in een ’belangwekkend’ rijtje. Aan Nederlandse zijde wordt er intussen over gepraat om de subsidies volledig stop te zetten. Gent weigert nog langer het festival mee te organiseren, Antwerpen zegt hetzelfde op een meer omfloerste manier: Het wil zogenaamd alleen nog opdraaien voor de kosten wanneer het festival binnen twee jaar toch nog levend genoeg zou blijken om in eigen stad langs te komen.

Schouten riposteerde tegen de persoonlijke aanvallen door de publicatie van een dagboek over het voorbije jaar, waarin hij alle roddels blootlegt die hem heimelijk toevertrouwd werden in de coulissen en foyers. Na het festival gaat hij zich bezinnen in Alabama om een nieuw boek te schrijven. Ook deze eerste dag was het meteen raak: festivaldirecteur en oprichter Arthur Sonnen (foto links) werd symbolisch ontslagen. De intendanten bleven weg van het podium en maakten hun selectie bekend via een filmpje. Burgemeester Frank Beke, die zoals altijd plichtsgetrouw op z’n fiets gesprongen was om het lintje door te knippen hield een speech over ’Cultuur als Blikopener’. Hij deed z’n uiterste best om de wormen in het blik dat hij zelf aan het opentrekken was vrolijk te negeren.

Dan ging het komen, de traditionele State of the Union, waarin een theaterprominent verondersteld wordt zijn licht te laten schijnen op de toestand van het theater op het festival en in ons taalgebied in het algemeen. Wayn Traub (foto rechts) bleek de ideale keuze: de man ging overal aan voorbij en had het naar goede gewoonte enkel en alleen over zijn eigen persoontje. Provocerend legde hij plechtig een duurzame eed af, een manifest van 9 punten over wat hij ziet als zijn roeping: hij zou nederig streven naar absoluut meesterschap, de grootstemogelijke kwaliteit, los van materiële, politieke of promotionele overwegingen, eergevoel, machtsdrang, arrogantie, aandachttrekkerij, dwang, gewoonte, persoonlijke luiheid of zwakheid. Trouw aan zijn medewerkers neemt hij de volledige verantwoordelijkheid voor het best mogelijke artistieke eindresultaat. Het zouden ijdele woorden lijken als je niet het gevoel had dat hij ze met zijn steeds verder uitbreidend Wayn Wash-universum wel eens waar zou kunnen maken. Arrogant of niet, toch stelt Traub met zijn speech een moedig voorbeeld, waar zowel organisatoren als theatermakers zich best even over mogen bezinnen. Maar nu: Que la fête commence!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 3 =