Avril :: Members Only

Een rare vogel is hij wel, die Fred ‘Magnon’ Avril. Zo iemand die
net zijn debuut-cd klaar heeft, vindt dat het toch niet allemaal
héél snor zit en dan maar opnieuw begint, van vooraf aan. Iemand
die droomt dat hij al zijn geplande concerten en dj-sets afgelast,
en dat de volgende dag dan ook daadwerkelijk besluit te doen. Is
zo’n type geniaal of gewoon maar wispelturig, daar zijn we jammer
genoeg zelf nog niet uit na de beluistering van deze plaat. Talent
heeft hij ongetwijfeld, dat wisten we ook al na zijn eerste worp,
het geweldige ‘That Horse Must Be Starving’. Na zijn tweede plaat
drong de vraag zich een paar keer op of deze jongen niet een
tikkeltje té getalenteerd is, van te veel markten thuis en zijn
kunstjes op een te beperkte ruimte wil etaleren?
Pas op, geen slecht woord over Avril, hoor! De plaat opent met het
prachtige, aan Air schatplichtige ‘Urban Serenade’. Wie zich van
dan af languit neervlijt in de zetel, met het voornemen eens lekker
‘out’ te ‘chillen’, zal dan ook raar opkijken bij wat volgt. Als
een kat die door een wesp in haar kont gestoken werd, huppelt Avril
van het ene genre naar het andere.
De tweede track bijvoorbeeld, ‘Be Yourself’, had zo op de
soundtrack van Any Way The Wind
Blows
gekund, en nummertje vier, het onweerstaanbare ‘Can’t
Stand Your Ex’s Rock Band’, staat mijlenver af van wat je doorgaans
op een elektro- of technoplaat zou verwachten. Deze song rockt
gewoon! Jammer genoeg zwerft er temidden van al die opwindende
stuff ook een portie meligheid rond, die wij doorgaans niet zo
kunnen velen. Zo staan er een paar balladjes op deze plaat, die
onze wijsvinger keer op keer naar de skip-toets jagen.
Het is duidelijk dat Avril met deze plaat zijn eigen grenzen wil
verleggen, maar ook de muren wil slopen tussen verschillende
genres. Meestal lukt hem dat vrij aardig, maar misschien legt hij
zich de volgende keer toch beter toe op de vijfkamp in plaats van
op deze tienkamp.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

12 + 19 =