Weinig stripauteurs maken hun verhalen zo sociaal geëngageerd als Jean-Philippe Stassen dat doet. Sinds zijn doorbraak met Brieven uit de Bar publiceerde hij een aantal losstaande albums waarin hij steeds de zelfkant van de maatschappij opzoekt. Ook in De Kinderen laat hij weer de verschoppelingen van deze aardbol aan het woord en dit op een zeer indringende manier.
Afrika stroomt in Stassens bloed, zoveel is zeker wanneer je zijn oeuvre bekijkt. Na Brieven uit de Bar en het magistrale Deogratias keert hij in De Kinderen opnieuw terug naar het zwarte continent. Elk album wordt doorweven van zijn engagement en brengt de lezer een sociale boodschap. Soms dreigt Stassen dan ook te vervallen in een prekerige stijl, zeker in zijn eerste zelfgeschreven strips als Luis de Portugees en Therèse. Met Deogratias en nu ook met De Kinderen toont hij echter aan de gulden middenweg tussen betrokkenheid en objectiviteit te kunnen bewandelen.
In De Kinderen volgen we het verhaal van 4 kinderen: Mongol, Airbus, Angel en Black Domino. Alle vier zijn ze straatkinderen die opgevangen worden door Anika, een Zweedse ontwikkelingshelpster. Ze misbruiken haar hulp echter steeds weer voor eigen gewin en in een land in oorlog lijkt hun toekomst dan ook onzekerder dan ooit. Onverdraagzaamheid en agressie sluimeren in deze kinderen en geen van hen heeft uitzicht op een beter leven.
Zowel in verhaal als tekenstijl behoudt Stassen zijn unieke karakter. Zijn ronde, cartooneske poppetjes blijven een lust voor het oog, zeker gecombineerd met de warme kleuren die sfeer van het zwarte continent mooi weergeven. Hij vermengt zijn persoonlijk verhaal ook steeds met een indringende boodschap. Net als in Deogratias schreeuwt hij in De Kinderen zijn afschuw uit over de oorlog, maar ditmaal focust hij zijn aandacht meer op de gevolgen voor, inderdaad, de kinderen.
Daarbij komen we meteen tot het enige minpunt van dit album. In elk boek dat Stassen publiceert zit een sociale ondertoon en het merendeel van zijn boeken spelen zich in Afrika af. Heel wat lezers ervaren Stassens boeken dan ook als repetitief, maar wat mij betreft weet de auteur van elk album een apart verhaal met nieuwe thema’s te maken en vermijdt hij dan ook meesterlijk de val van de herhaling.
Het lezen van dit nieuwe Stassen-album is zeker en vast geen makkelijke klus, maar voor de avontuurlijke stripliefhebber vormt De Kinderen een boeiende uitdaging.
