Anne Clark :: 23 november 2003, Botanique

Ter promotie van een live-cd die in België niet eens verdeeld wordt, deed Anne Clark de Brusselse Botanique aan. Met akoestische klasse-versies van haar grootste elektro-hits en nieuwer werk op tekst van Rilke bewees ze dat die marginalisering volslagen onterecht is.

Hoewel de fanbase nog trouw elke beweging volgt, zit de carrière van Anne Clark al een aantal jaren in het slop. Haar laatste echte cd dateert alweer van 1995 (het wisselvallige To Love And Be Loved), sindsdien verscheen enkel een remix-plaat en Just After Sunset: een akoestische plaat met vertaalde gedichten van Rainer Maria Rilke.

Dat die laatste plaat in 2002 werd heruitgebracht op een nieuw label mag symptomatisch heten voor haar relatie met de platenfirma’s: die willen er niet meer aan beginnen, of toch nauwelijks. De live-neerslag van haar akoestische tournee in de herfst van 2002 wordt in België zelfs niet verdeeld en de versie die op concerten wordt verkocht torst de logo’s van enkele Duitse sponsors om de financiering rond te maken. En nochtans is Anne Clark sterk bezig. Dat bewees ze vorig jaar in St.-Niklaas. In de Brusselse Botanique was ze eind november nóg sterker.

Met haar typische lederen jas komt ze de planken op na de intro van pianist Murat Parlak, en meteen rakelt ze "The Sitting Room" op uit haar eerste plaat en ook haar eerste akoestische periode. Hoewel ze bekend is van haar hardere elektronische werk was Clark immers van in het begin ook met een rustiger instrumentarium in de weer. Het nieuwere werk op tekst van Rilke sluit er naadloos bij aan, maar de new age ligt er af en toe gevaarlijk op de loer.

Opwindend wordt het als Clark van haar stoel opstaat. Dan wordt meestal een oudje aangesneden dat ze met Parlak naar de akoestische instrumenten vertaalde. En daar blijkt de sterkte van Clark’s oude nummers: of het nu de originele eighties-elektro is, de big beat van het Wordprocessing-remixproject, of deze akoestische benadering, je kunt ze naar om het even welke muzikale omgeving vertalen zonder dat ze iets van hun kracht verliezen.

Het is ronduit impressionant wat gitarist Jeff Aug met zijn akoestische gitaar aanvangt om riedels te reproduceren waarvan je nooit dacht dat ze op iets anders dan een keyboard te maken waren. Van "Elegy For A Lost Summer" verwacht je nog wel dat het akoestisch te brengen is, dat het hitsige "Now" nog even heet klinkt is verrassender. Ook "Sleeper In Metropolis" blijft uitermate dansbaar in een uitgeklede vorm.

Dat Clark haar klassemuzikanten een eigen spotje gunt in het midden van de set, is natuurlijk erg sympathiek, maar draagt weinig bij aan het optreden. Het zijn tien minuten van instrumentale virtuositeit, maar boeiend is het niet. Daarvoor mist het aan structuur en spanning.

"Soms moet je je een heel klein beetje kwaad maken", zegt Clark in de bissen, en een furieus "I Of The Storm" barst los. Met een zin als "Wealth is another spelling of The Law" is het niet moeilijk je in te beelden waarom ze dit nummer net nu — na het jaren te hebben genegeerd — nog eens opdelft. Bush heeft Londen net verlaten, en back in Texas halen rijke industriëlen hun portefeuille boven om ongegeneerd een tweede ambtstermijn voor hem te kopen. Een mens maakt zich wel eens druk om minder. Waarna "Our Darkness" middels een pulserende contrabas grondig wordt heropgebouwd tot de duistere hit die het ooit was.

Dit was een bij wijlen sterk concert van een artieste die al twintig jaar lang koppig haar eigen ding blijft doen. Doodgeknuffeld in gothickringen heeft ze echter de perceptie tegen en zit ze weggeduwd in een subcultuur die ze moeiteloos zou kunnen overstijgen. De Live In Bratislava-plaat is overigens wel online te bestellen via haar website. Voor wie dit optreden miste een manier om de schade toch enigszins in te halen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − acht =