The Postal Service :: 26 juni 2003, AB Club

Wat krijg je als een van de meest interessante elektronica-artiesten van het moment in zee gaat met een traditionele liedjesschrijver? Juist: de popmuziek van morgen. Het album van The Postal Service was al een droom van een plaat, live sta je er ook niet op stil.

Pech toch dat het vooral Dntel, de elektronische helft van het duo, is die hier vooraf naam maakte. Zijn Life Is Full Of Possibilities was in kringen van elektronicaliefhebbers dé plaat van het jaar 2001, en de single "(This is) The Dream Of Evan And Chan" deed wat harten sneller kloppen bij de luisteraars van Duyster. Bijgevolg waren de enigen die enigszins naar de release van Give Up uitkeken nuffige hippe vogels die al snel hun neus ophaalden voor het poppy karakter van de plaat en de enigszins jeugdige teksten. Resultaat: de plaat kreeg dan ook ongeveer nada aandacht.

Een onterecht hard verdict was dat, en een bad case van "je publiek niet bereiken", want in dat betere universum waarover we zo vaak dromen, was een nummer als "Clark Gable" een dijk van een hit geweest, en had ook "Such Great Heights" meer dan één pot gebroken. En dan had The Postal Service op 26 juni misschien wel een grotere locatie moeten opzoeken in plaats van de eerder krappe AB Club. Geen idee of dat beter zou zijn geweest, want het blijft in se intimistische muziek, al maakt het trio (on stage komt ook Jenny Lewis erbij) daar live een erg dansbare versie van.

Tamborello — verscholen achter een batterij hoogtechnologisch geweld — laat de beats hier knallen in plaats van voorzichtig knetteren en wat thuis in het vakje laatavondmuziek zit, wordt hier ongewone popmuziek. En daar heeft de podiumprésence van Gibbard en Lewis veel mee te maken.

Gibbard kronkelt zich rond zijn microfoonstandaard op ritmes waar wij geen zak mee te maken hebben, duikt in de finale van enkele nummers achter een drumstel en doet wat de frontman van een indie-groepje hoort te doen: zonder grote gebaren de muziek toch een gezicht geven. De aanwezigheid van Lewis is daarbij de kers op de taart.

Lewis heeft wat men noemt attitude, en niets maakt dat beter duidelijk dan haar interventie in het duet "Nothing Better". Met een vanzelfsprekende cool dient ze de emotionaliteit van Gibbard van antwoord. Het is een Travolta-Newton John met een smakelijke grijns om de lippen. Grease, maar dan met smaak. U mag het dus goed vinden zonder dat u uw gezicht verliest.

Ook elders is haar tweede stem nadrukkelijk aanwezig. Samen met de stevigere beats en de live drums van Gibbard betekent het een verrijking tegenover de plaat. Dit is de popmuziek van morgen: intelligent, dansbaar en some bloody good tunes. Deze groep mag niet langer over het hoofd gezien worden, zelfs al keren beide heren binnenkort terug naar respectievelijk Dntel en Death Cab For Cutie en komt een vervolg op The Postal Service pas daarna. Ons voorstel: laat Subpop "Clark Gable" op single uitbrengen, Studio Brussel dat nummer de daytime radio sieren en Chokri, ze willen ongetwijfeld één of andere tent van muziek komen voorzien. Wedden dat we van een doorbraak kunnen spreken, dan?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 1 =