Op Meiavond, net voordat arbeiders aller landen onder het zingen van "De Internationale" en zwaaiend met rode vlaggen collectief het werk mogen staken, is het aan Sophia-frontman Robin Proper-Sheppard om in de sfeervolle maar piepkleine Rotonde een erg beperkt publiek op sleeptouw te nemen. Een intiem (en grotendeels akoestisch) optreden in de marge van de derde avond van Les Nuits.
Opener van dienst is het Engelse Vito, dat recent een plaat uitbracht op Proper-Sheppards label The Flower Shop Recordings. Het vijftal ziet er op het podium wat eigenaardig uit: een vervaarlijk heen-en-weer zwaaiende bassist, een slungelachtige gitarist en een wat timide zanger, maar wat de groep laat horen is wel raak: rustige popsongs die worden uitgebouwd tot een overweldigende geluidsmuur. Vito brengt post-rock waar de scherpe kantjes zijn afgevijld, met referenties naar Explosions In The Sky. Klasse.
Voor de Amerikaan Proper-Sheppard is België een tweede thuishaven: de man woonde een tijdlang in Brussel en kan hier, onder andere dankzij de aanstekelijke radiohit "Oh My Love", ook rekenen op een uitgebreide schare fans. Het fantastische optreden van Sophia, in een slechts voor de helft gevulde Marquee, was één van de hoogtepunten van Rock Werchter 2004 en de band bevestigde vorig jaar op Pukkelpop, met de vingers in de neus, voor een duidelijk gegroeide groep bewonderaars. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het optreden van vanavond in de minuscule Rotonde in een mum van tijd uitverkocht raakte.
In het ronde zaaltje met het hoge plafond zijn voornamelijk fans van het eerste uur op het appèl: connaisseurs en liefhebbers van de melancholische en breekbare songs van Proper-Sheppard, die ieder nummer kunnen meelippen en zelfs beleefd zouden applaudisseren als de man, vermomd als berggorilla, de polka zou dansen. Die steun vanuit het publiek zal even later geen luxe blijken: de getormenteerde songsmid komt immers het podium op met serieuze stemproblemen en twijfelt zelfs of hij het einde van de set zal halen. Aangemoedigd door de zaal, besluit Proper-Sheppard het er toch op te wagen en hij legt zichzelf de opdracht op het uitstekende eerste Sophia-album, Fixed Water, uit 1996 integraal te spelen. De piekfijn geklede zanger verontschuldigt zich (every inch a gentleman) nog een tiental keren voor zijn stem (it really sounds like shit), nipt eens van zijn warme thee en steekt dan, gewapend met alleen een gitaar, wat onzeker van wal met "Is It Any Wonder".
Het stemgeluid van de man lijkt gaandeweg het optreden te verbeteren en het muisstille publiek in de feeërieke Rotonde is vijf nummers lang in vervoering. Met zachtjes knikkende hoofden en sommige ogen gesloten, lijken velen het verdriet en de pijn uit de intrieste nummers te projecteren op hun eigen besognes en hartzeer. Hoogtepunten zijn de klassiekers "So Slow" en "The Death Of A Salesman". Proper-Sheppard transformeert zichzelf vervolgens in een entertainer pur sang en besluit een soort theekransje te houden met het publiek. Gezellig, ja, maar het haalt wel de vaart uit het optreden. Na verzoeknummer "Ship In The Sand", en een halfslachtige poging om "I Can’t Believe The Things I Can’t Believe" te spelen, werkt de liedjesbard sereen de resterende twee nummers van Fixed Water af.
Het onverwachte orgelpunt zit in de staart van de avond. Proper-Sheppard is intussen overgeschakeld van thee op bier en rode wijn, en samen met de heren van Vito rockt de man zich doorheen "Desert Song n° 2" (People Are Like Seasons), en een overweldigende "River Song". Met de rug naar het publiek en versterkers op 11 worden laagjes gitaargeweld opgestapeld tot het nummer als een gigantische vuurwerkpijl ontploft in de Rotonde. Toemaatje is rechttoe rechtaan rocker "Theme For The May Queen n° 1" van The May Queens, een zijproject van Proper-Sheppard, waarop de zanger zijn toch al zwaar op de proef gestelde stem finaal naar de ziekenboeg brult: rock-’n-roll, baby!
Dat het, omwille van stemproblemen, geen gemakkelijke avond zou worden voor de Amerikaanse songsmid, was vanaf het begin duidelijk, maar dankzij de eigenzinnige en terechte keuze voor de Fixed Water-nummers tijdens het akoestische gedeelte, en vooral dankzij de meerwaarde die Vito leverde tijdens het hardere slot van de set, mocht het enthousiaste publiek uiteindelijk toch met een bijzonder goed gevoel naar huis gaan.
