AB Brussel, 31 mei 2007
Wij zullen nooit het spektakel vergeten dat we mochten meemaken
toen we een paar jaar geleden een willekeurige tent op het
Dourfestival binnensukkelden. Wat we zagen was namelijk een
kolossale zwarte in een minuscuul slipje die, begeleid door een
soort noisy metalband, al zijn duivels aan het ontbinden was. En
dat leken er veel. De man in kwestie bleek Eugene Robinson te
heten, en zijn groep Oxbow. We snapten er niet echt veel van, maar
fascinerend was het in ieder geval wel.
Diezelfde Eugene Robinson mocht donderdag met een afgeslankte band
– enkel gitarist Niko Wenner en zijn akoestische gitaar waren
meegekomen – openen voor het machtige Isis. En ook nu bleken veel
mensen het niet echt te snappen. Wat er te aanschouwen viel, kan
namelijk enkel omschreven worden als een soort kruising tussen
Screamin’ Jay Hawkins (podiumprésence), Tom Waits (zangstem), Steve
Von Till (schreeuwstem), en James Brown (kapsel), en u kunt al
raden dat dit niet bepaald een gemakkelijke combinatie is. Tijdens
Oxbows set stond er dan ook minstens evenveel volk aan de bar als
in de zaal, en werd er nogal wat heen en weer gelopen ook.
Aan Robinson en Wenner zal het in ieder geval niet gelegen hebben.
Wenner, een dandy in stijlvol pak, had zijn doomy riffs herleid tot
intrigerende lappen donkere delta blues, en Robinson, die trouwens
serieus verdikt was, was nog steeds dezelfde psychoot als een paar
jaar terug, zij het dan een beetje gezapiger. Dit leverde een erg
vreemde set op, die bij momenten echt indrukwekkend en gewoon goed
was, maar af en toe toch net iets té unheimisch was. Slecht was
Oxbows optreden dus hoegenaamd niet, maar na één keer hebben we er
toch wel genoeg van…
Na Oxbow kwam Isis aan de beurt. De verwachtingen waren duidelijk
hooggespannen en toen Aaron Turner en co van wal staken met ‘Wrists
of Kings’, de opener van hun laatste plaat ‘In the Absence of
Truth’, viel hen een luid herkenningsapplaus ten deel. Al van bij
die opener viel trouwens op hoe goed het geluid afgesteld stond.
Bas en gitaren vormden samen een verwoestende wall of sound, en
Aaron Harris’ hypnotiserende drumwerk kon ook niet beter in de mix
zitten.
‘Wrists of Kings’ was trouwens niet het enige nummer van de laatste
plaat. We hoorden bijvoorbeeld ook nog de loodzware headbangriffs
van ‘Holy Tears’ en het magistraal opgebouwde ‘Dulcinea’, dat
ongetwijfeld de talrijke Toolfans in de zaal in hogere sferen
bracht. Verder kwamen ook een aantal tracks uit hun voorlaatste
plaat, Panopticon, aan bod. Zo kon het fantastische ‘In Fiction’
ook op veel bijval rekenen, net als “Wills Dissolve”. Dit zijn
natuurlijk allemaal heerlijke tracks, maar toch kwam er, naarmate
het optreden vorderde, stilaan een gevoel van ontevredenheid op.
Want laten we wel wezen, ‘In the Absence of Truth’ is zeker geen
slechte plaat, maar ‘Oceanic’, de plaat waar Isis’ mix tussen
sludgy riffs en postrock geperfectioneerd werd, is wel nog steeds
stukken beter. En net die plaat werd een beetje vergeten in de AB.
We hoorden dus geen ‘The Beginning and the End’, geen ‘Carry’, en
helaas ook geen ‘From Sinking’, wat één van onze favoriete
Isistracks is.
Blijkbaar vonden ook de meeste andere mensen in de zaal dat het
oudere werk wat te weinig aan bod kwam, want toen de band na hun
set terug op het podium kwam voor de bisnummers en de logge riff
van de oude stamper ‘Celestial (The Tower)’ door de zaal schalde,
was de ontlading bijzonder groot. En zo werd het hoogtepunt van het
optreden eigenlijk uitgesteld tot helemaal op het einde, wat
misschien wel een beetje jammer is. Versta ons echter niet
verkeerd. Isis’ optreden was allesbehalve slecht, maar de
trackkeuze was een beetje ongelukkig, zodat de verwachtingen nét
niet ingelost werden… Misschien een volgende keer? Wij staan er
in ieder geval opnieuw!
