De kleine lettertjes, ze durven al eens beter te zijn dan hun tegenhangers bovenaan de festivalaffiche. Wij stoften het vergrootglas van onze grootvader zaliger af en gingen op zoek naar de beloftes van nu, de grote letters van de toekomst die volgens ons mee het mooie festivalweer zullen maken.
Nog eentje? Kom, nog eentje. Om het af te leren. Omdat de indian summer ook een festivalsoundtrack verdient. September is technisch gezien ook nog zomer, ook al beginnen de bladeren te verkleuren en zeulen scholieren hun boekentas alweer naar school. Maar onze festivalsector weet van geen ophouden en wij dus ook niet. En schone muziek moet er altijd zijn, welk seizoen dan ook, toch? Bovendien, als u eerder deze zomer een paar kleine lettertjes gemist heeft, kan u de schade in september nog inhalen.
Tegenwoordig is Crammerock een gevestigde seizoensafsluiter geworden. WASTE zal u daar met plezier wakker schudden als die eerste week terug aan het bureau toch nog met veel prut en tegenzin in de ogen was. Net als Eosine trouwens, uit Walifornia, dirty south of Belgium, wiens naam al even rondzingt en die een drukke festivalzomer achter de rug hebben met onder andere Rock Herk, Kinky Star, Dour, Pukkelpop en zelfs een vakantiereisje naar Sziget. Geen beetje warmgedraaid dus om met hun emo-shoegaze-punk het kot nog een laatste keer op stelten te zetten.
Wie Basht. op Rock Werchter miste, of net hun puike passage meepikte, kon smaken en snakt naar meer, trekt op zaterdag het best op tijd richting Stekene. Deze Dubliners wonnen samen met geestverwanten als Wunderhorse en Keo een pak extra zieltjes voor de huidige grungerevival deze zomer en zetten de veroveringstocht maar al te graag nog even verder.
De week erna is het kiezen: de Belgische economie steunen en naar Leffingeleuren afzakken of de grens met Nederland oversteken voor een weekendje Misty Fields. Een paar fantastische headliners hebben ze alvast gemeen – ga die wiskundige splinterbom Squid kijken – maar ook in de kleine lettertjes zien wij wat overlap. Zo komt Ratboys het zeer schone en terecht goed onthaalde Singin’ to an Empty Chair voorstellen. Hun pastorale folkrock durft al wel eens stevig van de rails gaan voor het te gezellig wordt en de snik van Julia Steiner zal u gegarandeerd een traantje bezorgen. Ook Prewn zoekt het in de hoek van de countryrock die al eens durft tegenwringen en heeft een stem die we graag als “curieus” willen omschrijven – als een compliment. Man/Woman/Chainsaw komt dan weer bevestigen na een eerdere gesmaakte passage op Rock Werchter. Wilco en Big Thief kunnen op beide oren slapen: the kids are alright.
Mag het nog wat experimenteler? Mis op Leffingeleuren dan zeker Milkweed en Ak’Chamel niet. Die eerste mengden vorig jaar op het geweldige Remscela op een knettergekke manier Ierse folk met trapbeats en zangpartijen die door een kapotte Nokia ingezongen leken. Ak’Chamel is dan weer al enkele jaren een dingetje in experimentele kringen maar speelde eerder dit jaar ook op Roadburn. Moeilijk in een vakje te proppen dus. Als we dan toch een poging willen doen: postkoloniale psychedelisch southern gothic avant-garde met een knoflookteen bottleneck blues bij. Live een immersief ritueel met maskers. Het is, met andere woorden, een acquired taste, maar zeker eens te proberen.
Klinkt toch als iets te gek om los te lopen en ook geen zin in folk? Dan kan u nog altijd terecht bij Fellatio, want waarom er doekjes omwinden als het ook anders kan? De Rotterdamse band komt uit dezelfde smerige stal als Fat White Family en Warmduscher en staat volgens het festival garant voor een zweterige – het was plezant die vrijdagnamiddag op het bureau? – livesensatie. Met The Moonlandingz passeert trouwens ook echt een streepje Fat Whites de revue: hun frontman/grote muil Lias Saoudi tekent present voor een doldwaze show als het fictieve en politiek nogal incorrecte persona Johnny Rocket. Iggy Pop is fan en voorzag deze chaotische bende van guestvocals op hun laatste album, wie zijn wij dan om de hogepriester niet te volgen?
Nog een optie: Lintworm en Nimbus Cart zien warmlopen voor Humo’s Rock Rally – wij staan niet in voor eventuele blutsen, builen of blauwe ogen. Die vallen vast ook bij bosjes te rapen tijdens de shows van TVOD (fans van Shame, hier is het te doen!) en Aussie punkers Sex Mask en LOTHARIO. Kernwoorden: gruizig, rotaanstekelijk en fun, goeie pits: gegarandeerd.
Als er zieltjes gesmeerd moeten worden, is er naar goeie traditie de rustige ongedurigheid van de Duysterkapel. En als u dan toch in de sfeer bent: loop eens langs bij beerkat. Naast die geweldige groepsnaam – het is onzin, maar het is wel ons soort onzin – maakt Maarten Derous bovenal heel schone lofi-liedjes voor de outsider, met af en toe wat bliepjes die aan Styrofoam of zelfs de vroege Girls in Hawaii doen denken.
Ook op Misty Fields valt er trouwens schade in te halen, bijvoorbeeld indien u Shaking Hands gemist zou hebben tijdens het sympathiek laweit maken op Pukkelpop. Of indien u er op een of andere manier in geslaagd bent deze zomer niet bij Bleech 9:3 te belanden alvorens de Ieren volop op stadiumniveau beginnen te spelen – bij hun landgenoten van Fontaines D.C. is het ook snel gegaan. Bent u te veel meerwaardebezoeker voor postpunk of grunge? Geen idee wat u dan op Misty Fields aan het doen bent, maar u kan er ook wel naar Windmill-alumni mary in the junkyard gaan kijken. Vorig jaar wensten wij hun op End of the Road nog wat kilometers toe met hun degelijke maar soms wat brave indierock, te horen aan hun sterke debuut Role Model Hermit hebben ze die intussen gemaakt. Het kronkelt en het wringt tegen, het zit goed zo.
En dan begint de herfst wel echt dichterbij te komen. Tijd om nog snel de tent en slaapzak droog te krijgen alvorens die weer de zolder op mogen, maar die pompoensoep gaat zichzelf niet koken. Tot volgend jaar!
