De Franse cineast Jérémy Clapin is eigenlijk vooral bekend van zijn opvallende animatiefilm – en meteen langspeeldebuut – J’ai perdu mon corps uit 2019. Ook zijn voorafgaande kortfilms waren animatieprenten – de richting die hij ook studeerde – waardoor deze Pendant ce temps sur terre eigenlijk een nieuw soort debuut is.
Bijgestaan door de bijzonder ervaren Belgische fotografieleider Robrecht Heyvaert (al sinds hun prille begindagen de vertrouweling van Adil el Arbi en Bilall Fallah, maar ook de man achter de beelden in D’Ardennen en Zillion) brengt Clapin in ieder geval een visueel behoorlijk standvastig debuut, gebaseerd op een zelfgeschreven scenario.
Dat scenario stelt Elsa centraal (Megan Northam, ook al goed in Les passagers de la nuit van Mikhaël Hers twee jaar geleden), die na lange tijd nog steeds rouwt om de verdwijning van haar broer, een astronaut die verdween tijdens een ruimtemissie. Op een dag hoort ze in haar hoofd plots een stem die beweert afkomstig te zijn van een buitenaards ras dat haar broer kan terugbrengen, maar daar wel een behoorlijke prijs voor vraagt.
Die dramatische structuur wordt onderbroken – het bloed kruipt waar het niet gaan kan – door stukjes animatie die tonen wat er zich in het hoofd van de protagoniste afspeelt, al voelen die toch wat zelfingenomen aan en voegen ze niet echt iets toe aan de ontwikkeling van de plot of film. Beter is het gesteld met de onderliggende thematiek. Het vergt immers niet bijster veel inspanning van de kijker om al gauw te zien dat waar we naar kijken best niet al te letterlijk genomen wordt en het geheel opgezet is als een allegorie over verwerking van verlies en omgaan met onverwerkt trauma en rouw. De sjablonen die gebruikt worden om bepaalde symboliek te duiden (een hond die tijdens een nachtelijke rit in de koplampen van de auto staart, het kijken naar de sterrenhemel, de toespelingen op het feit dat Elsa verpleegster is en omringd wordt door mensen die mentale problemen hebben) zijn vaak wat doorzichtig en makkelijk, maar als geheel werkt het idee wel dat we deelgenoot worden van het proces dat een personage in haar hoofd voert en dat een strijd is om aanvaarding en berusting.
Vlekkeloos is Pendant ce temps sur terre zeker niet, maar de prent helemaal afschrijven is ook echt niet nodig. Daarvoor bevat de film een te sterke sfeerschepping. Heyvaert is als cameraleider altijd heel goed geweest in het integreren van landschap en spelen met licht, en regisseur Jérémy Clapin maakt daar dankbaar gebruik van hier om beeldenreeksen te creëren waar een intens gevoel van gemis en verlies van uitgaat. Het niveau van tristesse dat daarop gebouwd wordt, is bijzonder sterk en uiteindelijk de grootste troefkaart van deze wat onevenwichtige, maar niettemin redelijk genietbare kleine film.
