De enola-filmrecensenten lichten de komende dagen elk hun tien favoriete titels van 2023 toe en op 1 januari krijgt u de samengestelde top 10 van de hele filmredactie. (Om in aanmerking te komen voor deze rangschikking moet een film gedurende het afgelopen jaar een Belgische release hebben gekregen in de bioscoopzalen of via VOD/streaming. Titels van op festivals die pas volgend jaar verschijnen, werden dus niet opgenomen in de lijstjes en verhuizen naar 2024).
- Roter Himmel (C. Petzold – D)
Christian Petzold, de meest begenadigde Duitse cineast van zijn generatie, laat andermaal zien hoe verbazend goed hij is in observerende cinema die tegelijkertijd sterk dialooggedreven is en toch intens visueel. Het werk van de grote Éric Rohmer is nooit veraf in dit schitterende onderkoelde drama.
- Tár (T. Field – Usa)
Over een comeback gesproken: zestien jaar na zijn laatste wapenfeit als regisseur, keerde Todd Field terug met dit overweldigende portret van macht en de valstrikken bij het uitoefen van die macht. Cate Blanchett is geweldig, de regie van Field is dat evenzeer.
- The Fabelmans (S. Spielberg – Usa)
Dit was een groot jaar voor Amerikaanse cinema en zeker voor gevestigde namen. Spielberg koos na zijn sterke nieuwe versie van West Side Story voor een kleinere, autobiografische film die op subtiele wijze ode brengt aan de kracht van film en de invloed van het medium op een van de meest succesvolle beoefenaars ervan.
- Pacifiction (A. Serra – S/Fr/D/P)
Een hypnotiserende politieke film die zich ontrolt als een koortsachtige droom in een ongrijpbaar vreemde wereld. Albert Serra speelt met kleur, licht en textuur om een prent af te leveren die even ondoorgrondelijk is als het hoofdpersonage.
- Infinity Pool (B. Cronenberg – Can/Hr/Hu)
Ja, dat moet wel degelijk B. Cronenberg zijn en niet D. Cronenberg. Het kan niet makkelijk zijn om de ‘zoon te zijn van’ maar die zoon slaagt er met het akelige Infinity Pool in om helemaal zichzelf te worden als cineast. Een bezwerende nachtmerrie van een film, met genoeg momenten die op het netvlies gebrand blijven.
- Killers of the Flower Moon (M. Scorsese – Usa)
Nog een oudgediende die blijft bewijzen dat hij verre van uitgeteld is. Alleen al over de coda van Killers of the Flower Moon kunnen een paar papers geschreven worden, maar daarnaast is dit ook een ontzagwekkende brok cinema, gedragen door de – uiteraard – feilloze regie en knappe vertolkingen door Leonardo DiCaprio, Robert De Niro en revelatie Lily Gladstone.
- Le Bleu du Caftan (M. Touzami – Be/Mar/Fr/Dk)
Meesterlijke relatiekroniek die met evenveel (cinematografisch) oog voor detail beelden schetst, als de protagonist traditionele kaftans weeft. Een prent die het visuele en haptische op ragfijne wijze aan elkaar koppelt.
- Armageddon Time (J. Gray – Usa)
Nóg een gewaardeerde Amerikaanse cineast die andermaal zijn kunnen bewijst. Een donker verhaal over verschillen in klasse en ras, maar vooral een uiterst knap humaan portret getekend door Grays bedachtzame stijl.
- Kuru Otlar Üstüne/ About Dry Grasses (N. Bilge Ceylan – Tur/Fr/D/S)
Ook een gevestigde waarde, maar dan uit een heel ander deel van de wereld. Een traag meanderende film die de kijker vaak op het verkeerde been zet en zich langzaam ontbolstert tot een diepmenselijk portret tegen de achtergrond van een minder menselijk modern Turkije.
- Rapito (M. Bellocchio – I/Fr/D)
En dan nog een regisseur met een lange staat van dienst – een veteraan zelfs – die een ijzersterke herfst van zijn carrière kent. Gebaseerd op een waargebeurde zwarte bladzijde uit de kerkelijke geschiedenis, is dit vooral in de eerste plaats pure cinema die historiek sublimeert en vertaalt naar een visueel medium.