Nieuw goed voor de deur van de Belgische muziektempel, al wordt er niet geklopt noch aangebeld. Zacht fluisterend verschijnt daar het trio Maru Maru, verzadigd van melancholie en liefde voor uitgeklede popsongs. Hun knapzak bevat meteen wat moois, het intieme lofi-snoepje In Kamera.
Een goede buur is beter dan een verre vriend. Okee, in het Belgisch muzieklandschap is ‘verre vriend’ vaak met een korrel zout te nemen; we spreken dan pakweg over een uurtje karren over de snelweg. Maar toch, toen het bij zangeres en songwriter Nina Sampermans begon te kriebelen om in te zetten op een eigen band na bijna tien jaar in loondienst bij onder andere Ravvel en Hooverphonic, zocht ze het niet te ver: ze gooide de hengel uit bij bands die regelmatig opdoken in haar omgeving. En zo had ze tweemaal beet, bij gitarist Sebastian Leye en bassist Boris Van Overschee van onder andere Portland en Delv!s. Mensen die, net als Sampermans, een voorliefde hebben voor dromerige slaapkamerindie.
Nu ja, als je allemaal in zeven dozijn bands speelt, is het nogal lastig een gemeenschappelijk gaatje in de agenda te vinden. Maar kijk daar, de goeie ouwe lockdown komt weer maar eens van pas! Tijd genoeg om jezelf op te sluiten in die slaapkamer met een rafelige taperecorder en een akoestisch instrument naar keuze. Toen later de sloten weer van de deur mochten, bootste het trio voorgenoemde omgeving dan maar na door zichzelf op te sluiten in een hutje in de Ardennen. Temidden een veelheid aan akoestische gitaren, diepgrijze rotsen en onophoudelijke regen werd dit de geboorteplaats van een nieuwe telg in de vaderlandse Duyster-familie: Maru Maru.
Hun eerste wapenfeit is de EP In Kamera. De reeds aangekondigde voorliefde voor dromerige en mysterieuze lofi-indie wordt duidelijk niet onder stoelen of banken gestoken; in heel de plaat druipt het er vanaf. Sampermans’ stem betovert en zet de verwarming op stand elf. Mooie harmonieën met haar eigen stem in overdub geven deze nog een extra dimensie; wij horen hier bijvoorbeeld wat Feist terug. Daaronder krijgen we een ruggengraat van tokkelend gitaarspel waarin af en toe een dissonant akkoord niet geschuwd wordt. Zoetzuur voor de oren.
De acht nummers, met mysterieuze titels als “Ebb”, “C/2020P1 (Good Morning Bird)” of “Optigan Epiloog”, vertellen ingetogen verhalen over afscheid en isolatie, maar muzikaal is het geheel mooi genoeg om niet te mistroostig te worden. Pakken de donkere wolken samen in het leven, dan is er altijd muziek als knus fleecedekentje. Zoiets.
Nu goed, lofi of niet, de plaat toont wel degelijk het muzikaal kunnen van deze drie gerodeerde muzikanten. Nummers als “Ebb” en “Remedy” zijn minimalistisch ingekleed met zang en akoestische gitaar, en “Saint Rémy” of “Treasure Trips” bieden volop intimiteit met enkel wat gitaar opgenomen op een krakende taperecorder. Aangename afwisselingen zijn er bijvoorbeeld met “The Conversation”, een nummer met een hoog radiosingle-gehalte, met zijn onheilspellende outro van strijkers en blazers. Of de instrumentale interlude op kalimba getiteld – je raadt het nooit – “Kalimba (Interlude)”. Afsluiter “Optigan Epilogue” bevat nog een laatste mijmering starend naar de volle maan vooraleer je je bed inkruipt.
In Kamera is een coherent geheel van mooie, eenvoudige nummers die goed in elkaar overvloeien. Het resultaat van muzikanten die weten wat ze doen, en hetgeen doen wat ze het liefst willen. De besloten omgeving waarin de muziek ontstond, is aanwezig in elke noot maar zorgt ook voor een constant element van rust. Net zoals bij een lange yogasessie loert daar steeds het gevaar om de hoek om even in te dommelen. Door de lengte van deze EP kunnen we ons nog voldoende focussen op de pracht en eenvoud ervan, maar voor langer werk mag er misschien ook eens geëxperimenteerd worden met wat meer body in sommige songs. Desalniettemin: de winter houdt ons toch nog wat langer aan het lijntje, dus van zodra die sneeuwvlokken weer voor het raam dwarrelen, leggen we In Kamera graag op. Kamillethee met honing uit onze speakers.
