Het Amerikaanse ‘Indie-drama’ The Inspection, dat op onverklaarbare wijze een Golden Globe nominatie in de wacht sleepte, heeft een bijzonder nobele doelstelling: laten zien hoe binnen de wereld van de Amerikaanse strijdkrachten, ondanks alle hoogdravende retoriek, homofobie nog steeds een huizenhoog probleem was en is, en dat aan de hand van een film die – uiteraard – losjes gebaseerd is op waargebeurde feiten die zich afspeelden ten tijde van de Amerikaanse invasie in Irak. Dit soort films heeft al eens de neiging om enkel te gaan voor het in scenariovorm gieten van de te verkondigen boodschap en te vergeten ook een film te draaien omheen dat alles. The Inspection is helaas een schoolvoorbeeld van die trend.
Bij de start van de prent maken we kennis met Ellis French, een Afro-Amerikaanse jongeman wiens leven niet meteen een hoge vlucht heeft genomen. Dat mag blijken wanneer hij aanklopt bij zijn moeder om zijn geboortecertificaat te vragen: zijn plan om iets van zijn leven te maken door de ‘Marines’ te vervoegen, wordt door de moederfiguur – die duidelijk haar zoon kent – op meer dan een gezonde dosis scepsis onthaald. Eenmaal hij in het rekruteringscentrum is, volgt een moderne versie van Full Metal Jacket, of eigenlijk eerder An Officer And A Gentleman, maar dan geïnjecteerd met een paar maatschappelijke problematieken die de doorzichtige romantiek van die laatste titel moeten vervangen.
Het lange trainingsgedeelte bestaat nauwelijks uit echte scènes, wel uit een eindeloze reeks clips zonder veel dramatische samenhang. Dat alles wordt niettemin voorzien van net genoeg illustratieve prentjes die moeten duidelijk maken dat het allemaal heel erg is. De fotografie – Lachlan Milne verdiende zijn strepen vooral bij Stranger Things – is er duidelijk van overtuigd dat drama enkel werkt wanneer je een kleurenfilter over het cruciale moment drapeert, zodat de kijker alles zeker goed begrepen heeft. Zie ter zake bijvoorbeeld een ridicule scène tijdens een zwemoefening. Nog potsierlijker – al wordt er daar gekozen voor het clichématige grauwe grijs waar dit soort films doorgaans voor gaat – is een moment waarop de jonge rekruut moet beslissen al dan niet klacht in te dienen tegen een overste: ‘Why are you here?’ ‘Because I want to be a marine’, klinkt het terwijl er gesnotterd wordt over een moeilijke jeugd en moederproblemen, om vervolgens te eindigen met ‘If I die in this uniform, I’m a hero’. Ongetwijfeld bedoeld om empathie op te wekken, in realiteit alleen maar tenenkrullend belachelijk.
‘It’s not our job to make Marines, it’s our job to make monsters’, zegt de onvermijdelijke ‘drill sergeant’ op een bepaald moment. Blijkbaar is het ook iemands job om van dit soort monsterlijk slechte films te draaien die nergens goed voor zijn. Noch voor de boodschap die ze verkondigen, noch voor het medium dat ze vertegenwoordigen.
