De Goedheilig Man meerde zijn stoomboot reeds aan in Antwerpen, maar hij is er niet de enige Spanjaard. Sinds kort herbergt de Scheldestad de band Farfar, wiens muziek vlot Spaans spreekt met een Arabische tongval. Op hun debuutplaat Calima – een term voor Saharazand vervoerende wind – horen we flamenco teruggebracht naar zijn donkere Moorse roots, en dit met een duidelijk doel: ons laten dansen.
Een cultuur die niet in evolutie is, is een dode cultuur. Wat dat betreft mogen we gerust zijn over het Westerse muzieklandschap. De invloeden die er vandaag de dag in doorsijpelen, komen vaak van ver buiten de eigen landsgrenzen. Zo kon de fascinerende en rijke Oosterse muziektraditie uiteraard niet ontbreken, met zijn unieke toonschalen, instrumenten en zangtechnieken. We hoorden het bijvoorbeeld al bij Altın Gün in Nederland of Kit Sebastian in Frankrijk en nu dus ook in onze havenstad. Vijf jonge, geschoolde klassieke musici met een passie voor mediterraans klassiek: meet Farfar. Zo, genoeg handjes geschud, tijd om die plaat te beluisteren.
Die opent met “El Alamein”, een nummer dat meteen de blauwdruk voor het album legt. Geduldig worden verschillende muzikale lagen rond ons gewikkeld als een levende mummificatie. Lagen, bol van emotie, die steeds strakker en intenser aanvoelen: de muziek bouwt op naar een extase in acht minuten en lost dan zijn greep met een herneming van het openingsthema. Meteen verder op onze trip door het steegjesdoolhof van deze muzikale soeks met “Juxtaposition Jungle”. Een titel die ons verzekert: ja, die exotische jungle bevindt zich gewoon vlak naast je deur, als je maar goed genoeg kijkt. Roffelende percussie en met haast wiskundige precisie gespeelde basriffs leggen de basis voor een eclectische jam van flamencogitaar, piano en sax. Op “El Mercedes Blanco” krijgen we hetzelfde recept voorgeschoteld – neen, we zijn zeker nog niet verzadigd – al treedt de basgitaar hier duidelijker op de voorgrond met het mooie intermezzo halverwege. Een plaathelft waarbij we meer dan eens moeten denken aan Ibrahim Maalouf, Omer Avital of Avishai Cohen.
De tweede helft, bestaande uit “De Valk” en “Els Tarongers De Miramar” toont al eens de rustigere kant van Farfar. Waar “De Valk” na een etherische intro à la Portico Quartet nog uitmondt in een flamencotrip met jammerende zigeunerstem, gitaarakkoorden als geweersalvo’s en een percussiebreak die ons doet voetenstampen van plezier, heeft de afsluiter “Els Tarongers De Miramar” iets meer last van de loden Andalusische middagzon. We vervallen in een zoete siësta en worden net op tijd gewekt om het orkest onder statig trommelgeroffel de stad te zien verlaten. Dat het een gauw weerzien mag zijn, heren.
Farfar zet zich met deze eerste plaat Calima op de muzikale kaart: er wordt een duidelijke muzikale stijl gekozen, en die wordt met verve gespeeld. Misschien hadden we toch het genre wat meer in de clinch willen zien gaan met andere invloeden, wat interessante resultaten zou kunnen opleveren, maar geen nood: nog tijd genoeg hiervoor. Wat we vooral onthouden, is dat dit muziek is die likkebaardend uitkijkt naar podia aller lande om live gespeeld te worden. Organisatoren zijn gewaarschuwd: zet je stoelen achter slot en grendel en veeg achteraf de dikke druppels zweet van de muren.
