Garages, qua verrassingseffect hebben ze niet veel te bieden. Deugdelijk, dat wel, maar al bij al weinig variatie: drie muren, een dak en een poort. De invulling van de ruimte kan echter grondig verschillen. De ene geniet van de veiligheid die ze bieden aan de familiewagen, de andere zet ze vol gitaren en drums en produceert er rammelende rock zoals Bellevue, het zeer genietbare derde album van The Bobby Lees.
Ze komen uit Woodstock, N.Y., en ze poseren op hun persfoto’s naast een grote roze cabrio, maar voor de rest kunnen ze niet meer verschillen van The Band en hun pastorale Big Pink. Dit viertal klinkt alsof ze raggen op gitaren die bespannen zijn met ijzerdraad in plaats van snaren, en ingeplugd in jumpstarters in plaats van versterkers. Klasseer hun geluid eerder onder ‘vuil’ en ‘smerig’ als de modderige varkens waarbij ze even lief poseren.
Het viertal jaagt ons op Bellevue zonder omzien doorheen dertien nummers die tussen de anderhalve en drie minuten duren, terwijl drums er een eind vandoor ratelen, roffelen (de titeltrack) en stappen (“Hollywood Junkyard”). Gitaren slaan wild om zich heen in “Ma Likes To Drink”, maken frivole zijstappen zoals in “Death Train” of snerpen in “Be My Enemy”, dat zowaar iets als een swingende gitaarsolo bevat. Vijftien seconden of zo, dan is het alweer voorbij.
Het is allemaal al eens gedaan en nog niet meteen een reden waarom deze garagerockers – en niet de ontelbare anderen – uw aandacht verdienen. Er moet echter iets zijn dat verklaart dat Iggy Pop, Henry Rollins en Debbie Harry zich als fan van de band hebben geuit. Twee verklaringen dringen zich op. De eerste en belangrijkste is frontvrouw en zangeres Sam Quartin. Zingen heeft ze lang niet gedurfd, tot ze niet anders kon, uit noodzaak, toen de pijn zich niet te kunnen uiten groter werd dan de angst voor het podium. En duivels dienen uitgedreven: “Be my enemy and I’ll be your enemy too” In de strijd krijgt de zangeres haar energie.
Quartin acteert ook in horrorfilms en maakt veelzijdig gebruik van haar stem: ze fluistert, ze klinkt tegelijk als een verveeld schoolmeisje én als een furieuze schikgodin – haar stem schiet geregeld hoog en trillend uit, alsof ook zij een stroomstoot krijgt. Zelfs wanneer ze in “Strange Days” ‘rustig’ zingt (over een koortsige Murakami-droom) staat alles gespannen van ingehouden woede.
En dan is er haar gezelschap, dat ondanks de beperkingen van het genre, wel degelijk nummers weet te bricoleren die ergens over gaan en waarbij eerlijkheid hoog in het vaandel wordt gedragen. Quartin benoemt heikele kwesties zonder omwegen en schrijft haar ervaringen en frustraties van zich af. “Monkeymind” en titeltrack “Bellevue” (genoemd naar een gelijknamige psychiatrische instelling) gaan over haar mentale strubbelingen, met als aanpak een elektroshocktherapie met die roffelende drumsalvo’s en als sirenes gierende gitaren. De titel van “Ma Likes To Drink” spreekt jammer genoeg voor zichzelf en frustraties met de film en muziekindustrie worden in niet mis te verstane bewoordingen geuit in “Hollywood Junkyard” en “Greta van Fake”: “You think you’re Robert Plant / but you’re a joke you’re a wannabe baby / I watch ya from the crowd as you fake it / Now watch us from the ground as we make it”
“Bellevue” duurt een half uur, maakt meer vaart dan de chauffeur van Jan Jambon en doet niets vernieuwends, maar doet alles wat het doet wel goed.
