Dag drie, en we slepen ons dus met de moed der wanhoop naar het festivalterrein/park, want dat lijf, meneer, mevrouw, dat wordt al een dagje ouder, en heeft meer rust nodig dan toen we nog op die scoutsfuif stonden.
Maar eens we de eerste klanken van Nordmann hoorden, was het leed snel vergeten. Want man, man, dat schuurde, dat bonkte en dat botste tegen de grenzen van ons gehoor aan, maar gehoor, was dat geen rekbaar begrip?
Nordmann wordt meer en meer een naam in het Belgische muzieklandschap, en dat kunnen we alleen maar toejuichen. In 2017 kon je hen nog vinden in de finale van de Rock Rally. De band met Gentse roots weet echter als geen ander dat ze gewoon hun eigen ding moeten doen. Na een aantal albums met voornamelijk jazzrock, brachten ze eind 2020 In Velvet uit, waar ze beduidend rustiger klinken.
Live was daar weinig van te merken, Mattias De Craene en de zijnen hadden duidelijk voor de frontale aanval gekozen, of wilden ze gewoon het zand uit onze oren blazen? Wat er ook van aan is, het publiek werd enthousiaster en enthousiaster, wat de band duidelijk niet verwacht had. Gevolg: een bisnummer, dat moest gewoon. “Optreden van de dag” werd er hier en daar geopperd. Nog iets te vroeg om zeker van te zijn, dacht onze nuchtere zelve, maar het bleken profetische woorden.
Want de rest van de namiddag kabbelde iets te gezellig verder. Gelukkig kwam Supergrass zo tegen etenstijd ons weer wakker schudden. Geen Schotten, maar wel van hetzelfde kaliber als Franz Ferdinand de dag voordien, als het op het bouwen van een feestje aankomt.
In 2020 had de Britse band een reünietour gepland, maar deze werd om gekende redenen uitgesteld, afgelast, verzet. Met als resultaat dat ze nu de halve wereld afreizen om het goed te maken: op vrijdag stonden ze in Bilbao, op zaterdag in Tunbridge Wells en op zondag in Brugge, een mens zou voor minder cuckoo worden.
Gaz Coombes en zijn kornuiten zijn nog altijd even guitig als 25 jaar geleden: ook al zijn ze in leeftijd niet meer de likeable lads uit de jaren 90, het blijven sympathieke peren die er live graag een lap op geven.
Dat Coombes nog steeds goed bij stem is, kon hij bewijzen in “She’s So Loose”, goed voor alvast een eerste hoogtepunt. Maar er volgden er nog: een uitzinnig “Sitting Up Straight” of nog “Seen The Light”. Er werd gestrooid met gekend en minder gekend werk, maar voor de fans vooraan maakte het allemaal niet uit, het applaus klonk altijd even uitzinnig. “Mansize Rooster” leek zo uit Sgt. Peppers gestapt, en ook “Richard III” stampte een goed eind weg. En zo ging dat de hele tijd maar door.
Ze kregen echter pas het hele park mee bij “Allright” en “Sun Hits The Sky”, tot op heden hun allergrootste hits. Supergrass was gekomen om ons te entertainen, en daar waren ze in geslaagd. Maar dat beetje extra, waar het bij liveshows dikwijls om draait, hadden we sinds Nordmann niet meer gehoord of gezien.
Zou Richard Hawley voor de langverwachte ommekeer zorgen? Door technische problemen moesten hij en zijn band nog 15 minuten in de coulissen wachten, en dat deed de Brit duidelijk niet graag. Het duurde een aantal nummers vooraleer hij minder stuurs keek, en oprecht gelukkig leek om in Brugge op het podium te staan.
Hawley begon zijn muzikale carrière onder andere bij PULP, maar gelukkig voor de mensheid ging hij na een tijdje solo. Met zijn warme bariton weet hij namelijk iedereen te veroveren. Zijn songs balanceren tussen bitterzoete pop en snoeiharde rock en soul, zoals in “Off My Mind”, waarin Hawley zich voor de eerste keer van zijn snoeiharde gitaarkant toonde.
Nog zo’n oorwurm is “Alone”, maar ook “I’m Looking For Someone To Find Me” zal bij velen blijven plakken, want terwijl de zon onderging, ging de sfeer in het publiek naar omhoog en ook op het podium leek er een en ander te ontdooien. Zo vertelde Hawley dat hij als 14-jarige veel in België en Nederland optrad, “mainly in stripclubs” en dat hij “the time of his life” had. Daar kunnen we ons wel iets bij voorstellen.
Door het tijdsgebrek werd het echter een kortere set dan wat het publiek en de band verdiend hadden. Ook al was de mengeling van rustige en up-tempo songs goed uitgebalanceerd, toch bleven we achteraf een beetje op onze honger zitten. Of was dat dan toch de koude die ons eindelijk te pakken had?
Dat moet haast wel, want ons goed voornemen om nog wat van de set van Balthazar mee te pikken, smolt als sneeuw voor de allang verdwenen zon. Maar dat neemt niet weg dat de eerste post-corona editie van het Cactusfestival ons toch weer met de neus op de feiten gedrukt heeft: er gaat niks boven livemuziek. De aanwezige headliners kweten zich meer dan behoorlijk van hun taak, sommige subheadliners haalden moeiteloos datzelfde niveau, er was ongein en er waren onverwachte toppers. Wat moet een mens nog meer? Laat er ons een nachtje over slapen, misschien komt het dan wel.
