Vrijdag 21 januari
Het weekend is in zicht, dus uw jury breidt gestaag uit. Met zijn vijven rond de beamer wordt het vanavond wel erg gezellig, en ook in Groningen heeft men zijn shit weer op orde: het schema klopt zowaar.
Dus, vrijdagavond! Geen betere manier om die in te zetten dan met twee lieve Estische meisjes die samen een lokale variant van de citer bespelen, toch? Duo Ruut doet precies dat, en maakt het een stuk minder belegen dan je zou verwachten. Het is moeilijk je ogen af te houden van het gezamenlijke gepluk, gehamer en gestreel op dat schijnbaar ouderwetse instrument, en de zichtbare liefde waarmee het duo vertelt over de muziek die ze met die citer maken, werkt aanstekelijk. Hun minimalistische geluid is diepgeworteld in de traditionele folk, maar klinkt door de gelaagde samenzang en de onorthodoxe manier van spelen toch bijzonder fris. De grote internationale doorbraak zit er voor Duo Ruut vermoedelijk niet in, maar mooi is het wel. En noem ons rap content, maar soms, op dit soort ontdekkingsdriedaagse, is dat al heel wat.
Hitler mag tandenknarsen zoveel hij wil, de meest geslaagde Blitzkrieg staat op naam van Sparkling, de enige Duitse band ooit die bij de BBC een sessie mocht inblikken in hun Maida Valestudio. Waarom? Tja, net als we het appeal van deze Adolfs fijne vrienden nooit hebben begrepen, tasten we ook bij deze groep lichtjes in het duister. Degelijk hoor, deze poprock, maar nu niets om van achterover te vallen. En wanneer frontman Leon Krasel zingt “That’s my name / that’s my life / C’est ma vie”, horen we naast ons Chef Diepzinnige Teksten (bvp) een rolberoerte te krijgen. “Ich möchte alles sehen, ich möchte die welt sehen”, gaat een ander ad infinitum vooraleer over te schakelen naar de vertaling “Je veux tout voir”. Yup, deze Duitsers zijn van alle landen thuis. Geen idee of onze bompa zich daar comfortabel bij voelt.
En we blijven nog even in overtreding van onze eigen regels, want het Belgische Aili x Transistorcake mag aantreden, en doet dat op de enige manier die een vrijdagavond écht past: met een feestje, zij het dan lichtjes bescheiden. “Pari Pari” stuitert niettemin vrolijk op uit de synths, en met “Dansu” levert de groep zijn visitekaartje af aan het adres van goed oplettend Europa. Het enige manco is dat deze set op het scherm statischer overkomt dan we live gewoon zijn. Maar zelfs dan doet dit duo elke vorm van cynisme verschrompelen en alleen daarom al verdient het een zo groot mogelijk publiek.
Als Wet Leg uit mannen bestond, zag het eruit als Yard Act. Het zou ook wat minder om plezier draaien, dat is meteen duidelijk, maar verder is dit viertal minstens even sterk bezig. James Smith is de verwaaide frontman – Jarvis Cocker die zich verkleedt als Mark E. Smith – die weet waar de camera’s staan, de band een goed geoliede machine die zich bijna stoïcijns door zijn set werkt maar flink op de dansspieren werkt. In afsluiter “Land Of The Blind” krijgen we zelfs prettige flashbacks naar de funkworkouts van Chk Chk Chk, met een Smith die de song op een pesterig “blahblahblah”-stukje en een finaal schouderophalend “njeh” laat te pletter lopen. Gezellig.
We willen verder niemand op ideeën brengen, maar: sinds de economische crisis zwaar huishield in Ierland, komt er verdomd goeie muziek van die kanten. Ook Sprints is afkomstig uit het nieuwe Seattle, en vanuit dat Dublin trekt het een – komt ie! – spurtje richting Eurosonic. Twee als songs vermomde woeste tirades worden op ons afgevuurd, waarvan “Modern Jobs” de beste is. “I want a modern job / A modern life” zingt Karla Chubb, maar geen zin vat beter de uitzichtloosheid van haar bestaan samen als het einde van haar opsomming: “but this modern hope / That’s all I have”.
Heksensabbat, nu! Spill Gold pakt vanuit Amsterdam uit met bubbelende elektronica, droney synths, en een sfeertje van algehele bezwering. Dat begint fascinerend met een hitsig ingezet “Mercury”, maar die opwindende sfeer houdt het duo niet vast. Al snel kabbelen de toetsen van Rosa Ronsdorf (Bird On The Wire), houdt Nina De Jong iets te veel gewoon een doorsneeritme aan op haar drums, en dan zakt alles meteen in. En zo eindigen we net geen tien minuten na dat spannende begin aan het einde van “Birdsoul”, alweer bijna vergeten hoe we hier zijn geraakt, ergens onderweg met ons hoofd verdwaald. Jammer.
Joe & The Shitboys – nog altijd de eerste en enige biseksuele vegan punkband, straight outta Faeröer Eilanden – zien het groots, en rammen er, in wat alleen maar omschreven kan worden als een achterafkamertje van een afgedankt overheidsdienstkantoor, maar liefst negen nummers op tien minuten tijd door. Onderwijl heeft de cameravoering iets weg van iemand die ondanks een epileptische aanval er toch nog het beste van probeert te maken, en weten wij nog altijd niet hoeveel hiervan een grap is en hoeveel bittere ernst, maar vaart en animo heeft het viertal ook dit jaar weer. “Rock And Roll (We Stole That Shit)” gaat de titel van het laatste nummer. Vooruit dan maar, jullie mogen het nog even lenen, maar volgend jaar willen we het terug, ok jongens?
Het contrast met de inzending van het Ijslands/Noorse Ultraflex kan haast niet groter zijn. In een Lynchiaanse koortsdroom van een kortfilm lost het meidenduo als twee secret agents in luipaardprinten catsuits een detective/liefdescase op, met een ietwat onthutsend ogende pop met rode trui als dader – of slachtoffer. Neen, dat is niet echt duidelijk, net zo min als waarvan die pop slachtoffer of dader zou geweest zijn. Met de ogen weg van dit in slowmotion van een glijbaan schuivende duo, hoorden we ondertussen puike eighties-synthpopdeuntjes, die niet hadden misstaan op de soundtrack van Miami Vice.
En zo lokt het concept ‘een filmpje insturen om jezelf te promoten’ blijkbaar erg verschillende reacties uit. Je zou denken dat je die ene kans om jezelf aan een groot Europees publiek te tonen, maximaal wil benutten, er alles wil uithalen, voor niks minder gaan dan perfectie – ook al kost het je -tig takes om de aandacht van een publiek dat je niet rechtstreeks kan aanspreken erbij te houden. Maar nee, de lokale Baskische Josh Homme-fanclub Rodeo besloot dat de beste ruimte om zich te promoten een donkere kamer is, waar een grote vlek op het plafond minstens even veel aandacht (én vocht) opzuigt als de nochtans puik op hun snaren raggende heren. Eén nummer brengen ze, en daar waait de woestijnwind behoorlijk overtuigend doorheen, met die typische Queens Of The Stone Age-distortion, en een basdrum die draaft als een bronstige Andalusiër. Jammer van de zang dan weer – neem die weg en deze groovende gaucho’s komen meteen een pak geloofwaardiger over.
En dan zwijgen de gitaren en mogen de elektronicamuzikanten ons uitgeleide doen. De Slovaakse Bulp bouwt in sfeervol duister, tegen een achtergrond van dansende sinus- en cosinusgolven, zijn tracks op die traag denderen als ondergrondse metrostellen. Dit is prima sfeervolle elektronica, voor wie zijn boterhammen graag smeert met een laagje vroege Mount Kimbie. De Rotterdamse Alberta Balsam is visueel soberder ingesteld, maar haalt wel verduiveld interessante grooves uit haar presets, waardoor “Eternal Return” klinkt als een bastaarddochter van Aphex Twin ten tijde van zijn Selected Ambient Works en “Moving Bodies” neigt naar Booka Shade gecombineerd met ontheemde zang in de stijl van Anne Clark.
En daarmee is de tweede online only editie van Eurosonic gekomen en gegaan, en hopelijk komen te gaan, want met alle technische euvels van dienst, inzendingen die van vorig jaar werden gerecycleerd en een nog snijdender gebrek aan échte concerten, was dit niet langer voor herhaling vatbaar. Volgend jaar moet en zal weer doorgaan in de stad van de eierbal. Zowaar onze naam enola is.
