Donderdag 20 januari
Hadden we gisteren al eens last van lag, of filmpjes die abrupt werden afgebroken – ons hart bloedt nog altijd voor Anna B Savage – dan is vandaag de dag waarop alles in de soep draait. Met een vat extra geduld en veel tandengeknars, konden we uiteindelijk toch wat artiesten zien.
We begrijpen het wel. Op Kanaal Eén loopt de Music Moves Europa Awards-show – het soort award waarvan op zijn Oprahs iedereen er één krijgt – en de stagiair die ondertussen de andere twee kanalen op gang moest trappen, is stiekem aan de achteruitgang een stickie gaan roken. Zitten wij daar te wachten! Het zal uiteindelijk een kwartier duren voor iemand hem aan één oor terug naar de controlekamer sleurt, en de boel dan toch begint. Echt goed zal het echter nooit meer komen, want het was een goed sjekkie: vanaf dan zal de programmabalk onderaan consequent laten zien wie op dat moment wél had moeten spelen, niet wie nu pas mag passeren. Verwarrend, u hebt geen idee.
Maar goed, we zijn dus vertrokken, en dat doen we met Amélie Siba uit Tsjechië die ongetwijfeld gek is op Billie Eilish, maar onder haar broers helaas geen Finneas ontdekte. Wat overblijft zijn fluisterende tienermeisjesliedjes die een gezicht en productionele finesse ontbreken. Niet erg. Wie op Eurosonic om acht uur al prijs heeft en iets ontdekt, heeft verder immers een lange avond ontgoocheling voor de boeg. Je bouwt beter rustig op. Al zal het niet bij Shelter Boy zijn, het soort Duitser dat bewijst dat het altijd nog wat suffer kan dan de vorige slaapverwekkende singer-songwriter.
Ha, folklore, dat schimmige terrein waar Eurosonic en Eurosong elkaar raken! Met een Santana op gitaar, en een zangeres uit de flamencoschool heeft Travis Bird alles om het in die schemerzone te maken. De Madrileense heeft een mooie doorleefde stem, en brengt haar songs met de waardigheid en het dramatische wenkbrauwspel dat het genre vraagt. “Sept points”, wat ons betreft.
Op zijn persfoto ziet het Litouwse ba. er uit als een boysband uit de jaren negentig – noem ze Vilnius 17 – maar eenmaal het van play gaat zitten we wel degelijk in vandaag. Yup, ook in de Baltische staten hebben ze postpunk ontdekt, al verknallen deze jongens het al eens met zanglijnen die de slechtste hoeken van de emocore opzoeken. Maar van zodra ze daar weer uit zijn – wat met een goeie carambole altijd wel lukt – en het hoge woord aan de gitaren is, horen we fijne grungy geluiden. Toch een beetje nineties dus.
Maar als het Slovaakse 52 Hertz Whale ook al postpunk maakt, dan is die term het nieuwe indie: een bel nietszeggende lucht. Vierklauwens gooit de groep zich in vijf bochten en zes bewegingen tegelijk, maar nergens plakt het aan elkaar, of blijft iets van een song over. Van meanderend begin gaat “Seclusion Room” over in over-emotioneel gekrijs, waarna een rustiger stuk opnieuw plaatsmaakt voor de drumroffels uit Metallica’s “One”, en een ietwat traditioneler songstukje overneemt. En dan blijkt dat het tweede nummer “I Hope This Song Finds You Well Phill” heet. Oh, er was dus een song?
Scary Spice? Neen, zo beangstigend is Melby niet, en ook veel charmanter. Deze brave Zweedse jongens en meisjes brengen vanuit hun repetitiehok mooie rammelende indiepop alsof het nog altijd ergens 1995 is. Goed, opener “Old Life” komt traag op gang, met zangeres Matilda Wiezell nog wat op wankele voeten, maar een levendig “Reject” zet de koers daarna recht. Gezellig jakkeren de gitaren, de song heeft kop en poten. En dat gaat ook zo door in het al even fijne maar rustigere “Stalker”. Geen idee of er anno 2022 nog iemand anders op dit soort indiepop zit te wachten, maar wij in elk geval wel.
Een rondje zappen langs de Russische grens, want wat Poetin mag, mogen wij ook. De Letse Eliza Legzdina doet vanuit haar atelier iets met hiphop en elektronische beats, dat vooral goedkoop overkomt. Beters vinden we in Macedonië, waar Funk Shui zijn naam probeert waar te maken. Of dit funk is, daarover zijn de meningen van uw tot drie man aangedikte jury wat verdeeld, maar aanstekelijk is het in elk geval. De bandleden spelen vinnig en straf, en zelfs al gaan hun songs soms alle richtingen uit, dat gebeurt met zoveel goesting dat het naar meer smaakt. Op een Gronings kelderpodium had dat beslist nog beter gewerkt.
Één brok body positivity, tot het collectieve okselhaar toe: de Deense Jada zet zich in de traditie van de nieuwe R&B-zangeressen die zich vestigen met een stevige visuele identiteit, maar vergeet helaas dat het ook muzikaal een beetje moet spetteren. En dat doet deze belegen kleffe soul balladry niet. “I’m Back”, zingt ze, en dat klinkt een beetje raar voor iemand die hier nog nooit was. Het begeleidende gezwijmel overtuigt ons niet. “Nudes” is in zijn tekst één en al statement, de muziek volgt niet. Neen, op deze manier zal Jada haar landsgrenzen niet snel over raken.
Ha, folkore, dat schemerland waar Eurosonic en Eurosong… ja, euh, Дeva bracht dus etno-electro uit. Wij hebben dat voor u bekeken zodat u dat nu voor altijd kunt ontwijken. Graag gedaan. Over naar Biznaga, ook wel The Strokes en Español. Beter dit. Want wat hebben we dat één-twee-drie jakkeren de afgelopen twee jaar gemist. Biznaga heeft energie, raast aanstekelijk, en maakt, zelfs al is het dan niet origineel, iéts wakker. Kunnen we meer verwachten in deze lamlendige tijden? Snel, een vakantie in Spanje, en het adres van een klein keldercafeetje waar deze band speelt.
Het Ierse Enola Gay doet iets raars. Eerst krijgen we bruut gooi- en smijtwerk op zijn IDLES – daar zijn ze ondertussen goed in, daar in Ierland – maar in zijn tweede nummer besluit de groep het warm water op een andere manier opnieuw uit te vinden. “Birth Of A Nation” is immers zo hard nineties rock-rapcrossover dat in onze huiskamer de discussie “denk jij nu aan Senser of toch iets anders?” ontspint. Beetje belegen move, zelfs al koesteren we goeie herinneringen aan Senser.
Ha folklore, dat… MIJN GOD HOE VAAK MOETEN WIJ HET HIER OVER EUROSONG HEBBEN??? Soit, als de Servische nationalisten uit de jaren negentig hun moorden deden op de tonen van turbofolk, wil dat dan zeggen dat deze turbofolkrap de soundtrack wordt van de komende oorlog in Oekraïne? Alina Pash groeide op in de Karpaten, staat op het podium in traditionele kledij, en gaat met gilletjes en kreetjes te keer over de beats van haar DJ alsof ze nogal eens de rebel is. Dat zal in haar dorp wel zo zijn, op het cleane Eurosonicpodium denken wij eerder aan het gevaar dat Ruslana ook nooit echt bleek. En die won toch ook ooit – whatever.
Blokje punk om het af te leren? Blokje punk om het af te leren. Het Zwitserse viertal van Annie Taylor raast aan een rottempo door een liveversie van hun “Telephone” en dat doet ons zowaar héél even terugdromen naar die keer dat hun landgenoten van The Animen lentefris het mooie weer maakten op Eurosonic. Jammer dat dit slechts zo kort mocht duren, want Combos brengt een brallerige variant van punk die eerder irriteert.
Nochtans een getalenteerde, goéie en strak spelende band dit. Dit is punk uit het boekje dat eind 1980 werd geschreven, en ergens recent werd teruggevonden in Noorwegen: kortaangebonden, vinnig, snel, en van goeie, ziedende riffs voorzien. Alles ligt dus aan frontman Axel Møller Olsen die het antagonistische van een goeie punker mist, en zich met zijn publieksmenning aanstelt als de eerste de beste schooljock die punk doet om de meisjes te krijgen. Precies het soort man dat songtitels als “Fuck Your Face” en “Combos For Life” bedenkt. Wat ons betreft: niet in een highschool near us.
Even langs Slope gesurft, en vastgesteld dat in Duitsland de nagedachtenis aan H-Blockx nog leeft. Had niet gemoeten; rock-rapcrossover was ook in de jaren negentig al treurig. En over dat decennium gesproken: in Spanje herinnert men zich shoegazen dan weer. Bewijs vandaag: Dharmacide dat wel heel veel echo’s van Ride oproept, maar dat zo degelijk doet dat het weer cool wordt. Voor “Breezing” mogen alle effectenpedalen op maximaal volume, “Depressed” gooit daar nog een snedig jagend ritme achter aan: lekker. En dan is er nog “Dreams”; een popnummertje als uitsmijter. Dharmacide kan het allemaal, zo blijkt.
Francis of Delirium is een bijzonder bandje – duo, eigenlijk. Zangeres-gitariste Jana Bahrich is 19, en zat op school met de kinderen van haar drummer Chris Hewett. Die komt dan weer uit Seattle (dat mag niet op Eurosonic, maar wel als je intussen in Luxemburg woont) en is oud genoeg om daar in muzikaal belangrijker tijden geleefd te hebben. Maar ze houden allebei van Pearl Jam, en soms is dat voldoende. En ook al lijkt ze vanavond een àndere drummer bij te hebben – of hier zijn erg merkwaardige verjongingsmechanismen aan het werk – muzikaal blijft dit een Gen-Z kijk op all things grunge en indie, met Bahrich die vooral in “Let It All Go” onbevreesd haar hart op tafel gooit – trillend stemmetje incluis – en daar vervolgens de lekkerste gitaarriff van de dag doorheen laat scheuren. Generatieverzoenende grunge, wie had dat in de nineties zien aankomen?
Afsluiten doen we met het traditionele overboord gooien van het “géén Belgen”-voornemen. We lopen langs bij Pothamus, omdat we weten dat dat goed is, en we dat nog eens bevestigd willen zien. Het Mechelse drietal doet dat met een zinderende versie van “Orath” waarin sludge metal en postrock zich versmelt tot een hemelse roes. Een goed einde voor de dag.
