Monokimono :: Jij en ik

Net voor corona neerstreek, dropte Ben Tanghe onder zijn alias Monokimono de Kameleon ep, een verzameling fijne elektropopsongs. Bijna twee jaar later zijn we nu en op zijn tweede ep Jij en Ik wordt al snel duidelijk dat Tanghes synthesizer een stevige upgrade heeft gekregen.

Monokimono is een relatief nieuw project dat sinds 2017 het Nederlandstalige lied toch dat tikkeltje anders weet te brengen. Ben Tanghe, de Leuvenaar achter Monokimono die in Antwerpen zijn nieuwe biotoop vond, bracht op zijn eerste ep Kameleon in 2020 verfijnde synthpop in de moedertaal. Kameleon was een voorzichtige eerste kennismaking met Monokimono, maar met Jij en Ik weet Tanghe pas echt zijn stempel te drukken. Waar zijn eerste ep eerder met elektronische tinten speelde en de aanwezigheid van een band voelbaar was, baadt Jij en Ik volledig in elektronische beats. De meeste tracks werden al als single uitgebracht, dus voor wie Monokimono een beetje gevolgd heeft de voorbije maanden, was de stilistische transformatie te verwachten.

Die elektronische transformatie is al direct te horen op ‘High Op Jou’. Daar krijgt Tanghe bijval van zijn wederhelft puntjudith, een opkomend talent van bij onze noorderburen geplukt. De Nederbelgische eenwording vertaalt zich goed op de opener, de twee voeren zowaar een lyrische dans en vullen elkaars zinnen op het refrein aan zoals enkel lovers dat kunnen doen. Maar puntjudith is zeker niet de enige gast op deze plaat. De albumcover verklapt eigenlijk al wat je conceptueel mag verwachten van de rest van Jij en Ik: enkele vrienden en collega’s binnen het Nederlandstalige circuit die Tanghe een muzikale hand komen helpen. Blackwaver Willem Ardui is ongetwijfeld de grootste naam, maar ook jong bloed als Frankie Fame en Vic Willems zijn uitgenodigd op het Monokimono-feest.

Ardui komt Judith aflossen op ‘Vrije Val’, misschien wel het hoogtepunt hier. Het is een perfect staaltje samenspel en samenzang tussen Tanghe en Ardui, die naast zijn hiphopwerk bij blackwave ook een tweede thuis lijkt te hebben gevonden in dromerige fluisterpop. ‘Instant Zon’ met Frankie Fame is een funky zomeranthem, en dat nu in hartje winter evengoed werkt. Puur productioneel gezien zou Bas Bron hier ook iets à la ‘Sterrenstof’ of ‘Manon’ mee kunnen doen voor De Jeugd Van Tegenwoordig. ‘Signaal’ is de enige solotrack, en jammer genoeg ook net degene waar we een beetje op onze honger blijven zitten. Dat ligt zeker niet aan Tanghes lage basstem of het ontbreken van een gastzanger, het mist gewoon een beetje punch die we op de andere nummers wel horen en zo dus minder blijft hangen.

Jij en Ik slaagt er in ieder geval in om een leuke verzameling Nederlandstalige elektro-tracks te zijn, en niet louter een interessant collab-project waarop we horen hoe het zou zijn als verschillende artiesten uit dezelfde niche zouden samenwerken. Een symbiose van elektro, pop en Nederlandstalige teksten: Bazart en Eefje De Visser hebben eerder al bewezen dat deze formule anno 2021 nog werkt. Als Monokimono de komende jaren nog een project of twee uit zijn mouw kan schudden, eventueel in de vorm van een langspeler, kan hij in dezelfde adem als die twee groten genoemd worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − negentien =