De Berlijnse producer S. Fidelity levert met Fidelity Radio Club een album af dat gestileerd is als een radioshow/mixtape voor in de late uurtjes. Om zijn visie te realiseren bracht hij niet minder dan zeventien bevriende artiesten samen, maar het resultaat klinkt ontegensprekelijk als een geheel.
Conceptalbums zijn altijd riskant – het gevaar bestaat dat het concept de muziek overschaduwt – maar nergens wordt bij Fidelity Radio Club de zwoele en spontane flow in dit album onderbroken. Zo combineert “Mixed Signals” droge drumticks met een wobbelende bas, jazzy toetsen en de zijdezachte vocalen van de Amerikaanse soulzangeres NDO. Een inkomend telefoongesprek op het antwoordapparaat versterkt het livegevoel van de radio. Het album telt vijf zulke skits die op zich niet meer zijn dan vingeroefeningen, maar zoals bij goede architectuur zijn het net de onopvallende voegen die het indrukwekkende geheel aan elkaar lijmen: neem ze weg en de boel stort in.
Vlot gaat het over in “Love International Inc.”, dat de heupen opwarmt en armen tot luchtdrumroffels verleidt. Subtiel maar gestaag bouwen we op naar “Something Good”, het absolute hoogtepunt van het album. Dit is funky disco zoals de heren van Jungle ze op een betere dag ook uit de mouw schudden: een koebel geeft zwierig het ritme aan zoals alleen koebellen dat kunnen en meer tekst dan een herhaald “tell me something good” is overbodig. En net wanneer kniesoren het een tikje voorspelbaar zouden gaan noemen, neemt het nummer een wending van 180 graden: een ringtone van een Nokia 3210 weerklinkt en de beat vertraagt tot caberdouche-modus om de song uitgeleide te doen. S. Fidelity kan het gerust en probleemloos op zijn eigen verzonnen radioshow spelen, maar het is moeilijk te begrijpen waarom zoiets niet vaker op de dagelijkse radio kan.
Het album voelt even relaxed en spontaan aan als een mixtape, eerder dan als een hypergeproduceerd album. Laat je echter niet misleiden: de fidelity-modus is hier op high
ingesteld. Bij elke luisterbeurt valt er iets nieuws te ontdekken. “Presumably Broccoli” (met Suff Daddy) heeft niet alleen een prima titel, maar ook de van Bootsy Collins geërfde sterren in de ogen, en “Temptations” bulkt van vegen sax op de achtergrond. Afsluiter “Tiara St.” is bedachtzaam als de zwerftocht doorheen de slapende stad na het feestje, waarbij de straatverlichting de enige mistroostige compagnon voor de toekomstige kater is. Op net iets meer dan een half uurtje tijd switchen we fluks van jazz over disco naar neosoul en R&B tot meer housegetinte nummers.
Het geluid dat S. Fidelity vanuit het kille Berlijn oproept lijkt zo weggelopen uit de radio’s van Chevy Impala’s die langzaam doorheen de van G-Funk en zonnestralen zwangere smog in Los Angeles rollen. Fidelity Radio Club is niet het meest baanbrekende album, maar mocht dit op de fm komen, dan zouden wij alvast trouw afstemmen.
