Sammyfans gaan een duur jaar tegemoet. Saga is gestart met een reeks integrale uitgaven, waarin zowel de reguliere strips als de kortverhalen opgenomen worden. Het resultaat is een tijdsdocument dat niet alleen de kans geeft de avonturen van Sammy in de jaren 1920 te beleven, maar net zo goed toelaat te proeven van het beeldverhaal anno 1970.
Goed een halve eeuw geleden was Berck een prille veertiger die zich vooral als illustrator had laten opmerken. Al jaren droomde de man er van iets te doen met de drooglegging, de periode waarin de productie, verkoop en consumptie van alcohol in de VS verboden waren. Het idee achter dat verbod was om alcoholmisbruik de kop in te drukken, maar in de plaats daarvan doken productie, verkoop en consumptie van alcohol ondergronds en werd de misdaadwereld volwassen. Mede dankzij de met het oog op de Eerste Wereldoorlog ontworpen, maar pas in de roaring twenties geproduceerde Tommygun, werd een echte oorlog uitgevochten in de straten en achterkamertjes van de VS, met figuren als Al Capone in de hoofdrol.
Een gedroomde setting voor een stripreeks, kortom. Een ontmoeting met Cauvin zorgt er voor dat die effectief gerealiseerd kan worden. In plaats van maffiosi of politiespeurders kiezen de auteurs voor lijfwachten als hoofdfiguren. Een beslissing waarmee je zowat alle kanten uit kan, zoals al in de oudste kortverhalen blijkt. Sammy en zijn chef Jack beschermen er klokkenluiders, houden bejaarde misdadigers uit elkaar en spelen voor babysit.
Het is niet moeilijk om in Sammy en Jack parallellen te zien met Blutch en Chesterfield uit De Blauwbloezen, die andere Dupuis-klepper waar Cauvin rond dezelfde periode mee gestart is. Bovendien is ook in Sammy het geweld cartoonesk en krijgen de personages te maken met van de pot gerukte situaties. In deze eerste delen wordt de kiem gelegd voor running jokes, vaak het cement van stripreeksen voor het brede publiek. Zie ook: Professor Zonnebloems reacties op het woord idioot of het flauwvallen van Arabesk wanneer ten aanval weerklinkt.
Ondanks de veelvuldige aanwezigheid van soms flauwe humor gaat Cauvin nergens met de billen bloot. Ja, voor de hedendaagse lezer doet het allemaal wat belegen en voorspelbaar aan, maar desondanks is ook nu nog zichtbaar waarom dit een halve eeuw geleden jong en oud wist aan te spreken.
Als tijdsdocument is deze eerste Sammy-bundeling een fijn artefact en wie nog eens wil proeven van wat verscheen tijdens de gouden jaren van Dupuis, komt hier absoluut aan zijn trekken. Maar zoals bij zovele integrale uitgaves, zie ook Yoko Tsuno of het voor later dit jaar geplande Robert en Bertrand, kan de bedenking gemaakt worden dat occasionele lezers van de reeks vast meer voldoening halen uit het snuisteren in de tweedehandsbakken. Wie echter compleetheid nastreeft, maakt best flink wat ruimte op de boekenkast vrij.
