Tino Contreras :: Sinfonia del Quinto Sol

Wanneer Erik van Looy u zou vragen ‘Wat weet u allemaal over Mexicaanse muziek?’ en u blijft steken op de trefwoorden ‘Mariachi’s’ en ‘La Cucaracha’, betekent dat 1) dat u misschien niet helemáál woke bent en 2) dat BBC-presentator Gilles Peterson u een snelcursus doorheen kosmische spacejazz uit a galaxy far far away kan bieden, om u te bevrijden van uw vooroordelen.

Als eerste uitgave op zijn nagelnieuwe platenlabel wil Peterson, als muzikale ondernemer en parelduiker van vergeten muziekjes, het stof blazen van de plaat ‘Musica infinita’ van de Mexicaanse jazzdrummer Tino Contreras. De plaat zag oorspronkelijk het daglicht in 1978 en kende slechts een beperkte oplage, waardoor ze nu een echt hebbeding is geworden onder verzamelaars. Jaren geleden tikte Peterson toevallig een exemplaar op de kop en het werd een van zijn meest geliefde platen.

Tino Contreras is nooit een grote naam geweest, noch in eigen land noch daarbuiten, hoewel hij al sinds de jaren vijftig actief is en het podium heeft gedeeld met enkele van de groten uit de jazz. Hopelijk volgt nu zijn rehabilitatie. Het eerste nummer ‘Sinfonia del Quinto Sol’ voert ons als bij een echte symfonie in verschillende bewegingen langs verafgelegen sterrenstelsels. De titel verwijst naar de mythologie van de Azteken waarin het tijdperk van de Vijfde Zon het laatste stadium in de kosmogonie verbeeldt. Het is het tijdperk waarin wij, de Mensen van de Zon, nu leven. Het nummer vermengt lokale muzikale en antropologische tradities met psychedelische jazzelementen, wat een explosief geheel oplevert.

De muziek roept beelden op van door hitte gegeselde, desolate woestijnvlaktes, waarin de charro’s vrijelijk op hun hengsten rondgalopperen, begeleid door trompetpartijen die zo weggelopen lijken te zijn uit openingstune van een cowboyreeks uit vervlogen tijden. Deze meer opruiende stukken worden afgewisseld met rustigere suites, waarin Carreras behendig met enkele rake drumrolls de leegtes vult en bezwerende zangeressen ons waarschuwen voor naderende onheilspellende tijden. Ondertussen vechten blaasinstrumenten in dissonante klanken verschillende duels uit. Vaak kraakt en piept alles, maar het geheel blijft toch elegant op de rails en na tien minuten zijn we klaar om ons ruimtetuig weer veilig op de vaste grond te zetten. Hasta el infinito… ¡y más allá!

Beluister het nummer hier.

Het album ‘Musica infinita’ verschijnt op 10 januari.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + 9 =