Nu 2018 er definitief op zit, is er nog even de tijd om stil te staan bij albums die in het najaar verschenen maar onterecht tussen de mazen van het net dreigden te glippen. Zoals de rustieke folk op het debuut van Anna St. Louis.
Vijf jaar geleden verliet Anna St. Louis haar thuisbasis Kansas City in het soms wat troosteloze Midwesten, waar ze voorheen actief was als kunstschilder en in de plaatselijke punkscene. Ze trok naar Los Angeles, in eerste instantie niet om een carrière in de muziek uit te bouwen, maar veeleer voor het wat aangenamere klimaat. Eenmaal aan de Californische kust leerde ze gitaar spelen en begon ze — het bloed kruipt immers waar het niet gaan kan — folksongs te schrijven. Eind 2017 verschenen haar eerste probeersels op het enkel op cassette (en digitaal) te verkrijgen First Songs. Met hulp van producers Kevin Morby en Kyle Thomas (King Tuft) trok ze vorig jaar de studio in om haar feitelijk debuutalbum If Only There Was A River op te nemen. Naast Morby (gitaar) en Thomas (bas) waren ook violist Oliver Hill en drummer Justin Sullivan (Night Shop) van de partij in de studio.
Vanaf openingsnummer “Water” is het duidelijk dat dit een album is van pastorale folk. Dat is dan misschien wel een genre waarin het drummen is voor aandacht, maar de manier waarop St. Louis subtiel haar nummers een eigenheid weet mee te geven, zorgt ervoor dat het album toch ver boven de middenmoot uitsteekt. De invloeden die doorheen het album te ontwaren vallen, evolueren van John Fahey over Alela Diane tot zelfs Mazzy Star. Het stapvoets schuifelende “Understand”, een van de weinige nummers met drummer Sullivan, is een van de hoogtepunten van het album. Knap, hoe St. Louis met minimale middelen toch een heel doordringende melancholische sfeer weet te scheppen.
De invloed van gitaristen als Fahey of Jack Rose komt het meest tot uiting in nummers als het mooie “The Bells”, met z’n oosterse invloeden, of de bijna-instrumentale “Daisy”. De variatie in het album is niet radicaal, maar zit eerder in tintschakeringen. Zoals de viool van Hill die knap door het dromerige “Desert” waadt, dat op zijn beurt mooi contrasteert met nummer “Paradise” dat dichter bij de traditionele folk aanleunt. In “Freedom” worden dan weer een paar ingetogen Keltische accenten verwerkt. Maar bovenal is het toch de herfstige, weemoedige sfeer die als een rode draad (zie ook “Wind” of “River”) door het album waait.
Met If Only There Was A River levert St. Louis een veelbelovend debuutalbum af waarmee ze toch meteen een eigen stem weet te vinden in een genre dat soms gekenmerkt wordt door veel fraaie maar doelloos in zichzelf meanderende muziek. Een ideale soundtrack voor deze sombere dagen.
