Vorig jaar bracht IDLES met Brutalism een van de platen van het jaar uit en nu is er al hun tweede. Kan Joy As An Act Of Resistance (wat een heerlijke titel, trouwens) dat geweldige debuut overtreffen? Ja en nee.
“(Post)punk is helemaal terug!” horen en lezen we hier en daar. Maar is het eigenlijk ooit weggeweest? De voorbije vijf jaar werden we al verwend met Savages, Sleaford Mods, Protomartyr, Girl Band en Preoccupations (het vroegere Viet Cong). Shame bracht begin dit jaar een van de voorlopig beste albums van het jaar uit. En met het Ierse Fontaines DC én de Zweedse Viagra Boys staan al mogelijke opvolgers klaar. IDLES is ongetwijfeld na Savages en Sleaford Mods een van de belangrijkste exploten van de nieuwste punkbeweging.
IDLES raast al meer dan een jaar langs internationale podia — zelden zo’n heerlijk brutale show meegemaakt als die op Down The Rabbit Hole afgelopen zomer. Hun eerste plaat Brutalism was een langgerekte kopstoot, met de ene geslaagde anthem na de andere. Ook op Joy As An Act Of Resistance gaat het vijftal rond zanger Joe Talbot voluit voor in-your-face punk en teksten over persoonlijke tegenslag. Die dekselse Brexit (“Great”), machismo en mannelijke gevoeligheid (“Samaritans”): Talbot verwerkt al die aspecten beter dan ooit met de nodige humor en sarcasme.
Wat een binnenkomer is “Colossus”, een heerlijk uitzinnig nummer waarin de teksten even hard aankomen. In dit geval handelen ze over homofobie: “I’m like Stone Cold Steve Austin/ I put homophobes in coffins”. Het upbeat “I’m Scum” mag dan muzikaal niet even interessant zijn, de sarcastische teksten (“Dirty Rotten Filthy Scum!”) zorgen voor de nodige punch. En zo zijn op de plaat nog andere nummers tekstueel uiterst krachtig, maar missen ze wel een interessante dynamiek en melodie. “Love Song”, “Great”, “Gram Rock” en “Cry To Me” duren maar enkele minuten en zijn even vlug vergeten.
Met het pro-immigratielied “Danny Nedelko” (check de liveversie uit Later… with Jools Holland) heeft IDLES wel een wereldnummer geschreven dat perfect in de tijdsgeest past. “My blood brother is an immigrant/ A beautiful immigrant (…) He’s made of bones, he’s made of blood/ He’s made of flesh, he’s made of love/ He’s made of you, he’s made of me”, bezingt Talbot een van zijn beste vrienden die afkomstig is uit Oekraïne. Geen betere boodschap aan het adres van politici die een gesloten samenleving propageren.
Er zijn hevigere nummers die goesting geven om in de woonkamer een pogo te starten. In “Samaritans” briest Talbot “this is why you never see your father cry”. “Television” is dan weer een extreem energieke brok positieve agressie. Daartegenover — eigenlijk tegenover al het punkmateriaal op de plaat — staat het hartverscheurende “June”, waarin een bijna huilende Talbot over het overlijden van zijn babydochter Agatha zingt. Wanneer hij “baby shoes for sale/ never worn” blijft herhalen, kan je niet anders dan een krop in de keel krijgen.
Hoewel het muzikaal hier en daar iets meer mocht zijn, klinkt IDLES op zijn tweede plaat over de hele lijn heerlijk in-your-face, loeihard en — misschien vooral — goudeerlijk. Mocht de plaat iets korter geweest zijn, dan was Joy As An Act Of Resistance misschien even hard aangekomen als Brutalism. Maar alleen al met een paar memorabele nummers heeft IDLES bewezen een van de beste punkbands van het moment te zijn.
IDLES speelt op 1 november in de Botanique en op 2 november in De Zwerver in Leffinge.
