Een tussentijdse terugblik op de bijna vijftienjarige carrière van een van de boeiendste left of centre rootsartiesten aan de hand van opnames voor de BBC. Meer hebben wij niet nodig om geïntrigeerd te zijn.
Hoe zou iemand die een paar nummers van Micah P. Hinson te horen krijgt, zonder hem verder te kennen, denken dat hij er uit ziet? Als een oudere, uitgeleefde man die nummers speelt die afkomstig lijken te zijn uit vervlogen tijden misschien. Of als iemand die getekend is door de littekens van een geaccidenteerd leven. Micah P. Hinson groeide op in het kleine, conservatieve Texaanse stadje Abilene en raakte al op jonge leeftijd op het verkeerde spoor. Drugsgebruik, dakloosheid en pure armoede kenmerkten zijn jongere jaren nadat hij als tiener het ouderlijk huis verliet. Dankzij de gitaar en de muziek kroop Hinson echter langzaamaan uit het dal en sinds enige jaren leidt hij met vrouw en zoontje een normaal leven.
BBC Radio 6 Music is een in 2002 opgericht digitaal radiostation van de BBC dat vooral focust op alternatieve en actuele muziek. Een van de bekendste presentatoren is Marc Riley die er een dagelijks avondprogramma presenteert met veel aandacht voor livemuziek. Die Marc Riley was in een vorig leven nog lid van The Fall — hij speelde mee op hun eerste vijf albums — tot hij na een handgemeen met Mark E. Smith in 1982 uit de band gezet werd. Tussen 2004 en 2017 kwam Micah P. Hinson regelmatig langs in de studio van Riley in Manchester om er een aantal nummers te brengen. Elf van die nummers uit vijf verschillende sessies worden nu uitgebracht op deze At The British Broadcasting Corporation.
Soms treedt hij aan met een volledige band zoals in de eerste sessie in 2004 ten tijde van zijn debuutalbum Micah P. Hinson And The Gospel Of Progress, maar de meeste nummers worden solo gebracht, of met maar een of twee begeleiders. “God Is Good” bijvoorbeeld, een nummer waarvan je zo zou aannemen dat het een vergeten traditional is, waarop zijn echtgenote Ashley Hinson de achtergrondvocalen voor haar rekening neemt. De unieke stem van Hinson — een op roestige eikenvaten gerijpt instrument — staat centraal in deze uitgebeende versies. Soms half brekend (“Seven Horses See”) maar op andere momenten vol energie (“The Life, Living, Death & Dying Of A Certain And Peculiar L.J. Nichols”).
Twee nummers komen er uit zijn meest recente werk, het wat tegenvallende conceptalbum The Holy Strangers, maar het zijn gelukkig de twee beste nummers. Op “Lovers Lane” en het slaapliedje “Oh, Spaceman” zorgt Henry Da Massa voor sfeervolle begeleiding op de mysterieuze instrumenten ghostnachecobox en athmosperasist — wij hebben ook geen flauw idee wat dat precies is — en dat levert meteen een hoogtepunt op het album op.
Is At The British Broadcasting Corporation meer dan een gewoon tussendoortje? Essentieel is het zeker niet, maar door niet altijd voor de meest evidente nummers te kiezen en te zorgen voor een versie die voldoende afwijkt van het origineel en een reeks goede vertolkingen is het toch een album geworden dat zijn plaats heeft binnen ‘s mans oeuvre. Micah P. Hinson mag misschien wel een buitenbeentje zijn in de rootsscene, hij is ook het soort muzikant dat authenticiteit uitstraalt in al zijn vezels. En dat kan je niet faken.
