Zeggen dat Micah P. Hinson een speciaal figuur is, is een open deur intrappen. Met The Holy Strangers waagt hij zich nu aan een conceptalbum. Jammer genoeg blijkt het concept te veel in de weg van het album te staan.
Een blik op de hoes maakt meteen duidelijk dat The Holy Strangers geen gewoon album van Micah P. Hinson is. In plaats van de boudoir noir fotografie op zijn vorige albums krijgen we hier een potloodschets van Hinson zelf, de das losjes geknoopt en een ouderwetse sigarettenhouder in de mond. Zelf noemt hij het album een “modern folk opera”. Gedurende veertien nummers schetst Hinson het beeld van een familie in oorlogstijd. Een verhaal van leven en overleven, van liefde en dood, van huwelijk en kinderen, van verraad en zelfmoord. Een ambitieuze opzet, nog extra in de verf gezet doordat hij voor de opnames van dit album alleen gebruik maakte van ouderwetse opnameapperatuur.
Maar toch. De torenhoge ambitie van de Texaan met dit album ten spijt blijkt het vooral een album van gemiste kansen te zijn. De instrumentatie is steeds sober, de strijkers zijn prominent — misschien zelfs iets té — aanwezig en Hinson weet als geen ander een unheimliche sfeer te creëren. Alleen, het resultaat blijft niet genoeg hangen. De aanwezigheid van vijf instrumentals die te lang duren voor wat niet meer dan wat sfeerschepping is, halen de vaart uit het album. Tel daarbij nog net wat te veel vulsel en het resultaat is een album dat, komende uit de koker van iemand met de staat van dienst van Hinson, te licht uitvalt.
Nochtans is het niet allemaal kommer en kwel. Er staan een aantal nummers op die probleemloos bij het betere werk van de Amerikaan kunnen gerekend worden. Neem nu zo’n “Lover’s Lane” bijvoorbeeld. Het nummer mag dan wel heel erg schatplichtig zijn aan de boom-chika-boom sound van Johnny Cash, maar dat stoort niet. Zo goed is het. Of het gebroken slaapliedje “Oh, Spaceman”, een song die hij voor zijn pasgeboren zoon Wiley Tex schreef. Een licht onbehaaglijk wiegeliedje, incluis wenende baby op de achtergrond.
Ook meer dan gewoon goed is “The Darling”. Er wordt zachtjes op een gitaar getokkeld, de stem van Hinson is warm en troostend tegelijk. “The Lady From Abilene” is een wals, maar een hele goeie. Dan is er nog “Micah Book One”, een spoken word stuk dat in meer dan een opzicht centraal staat op The Holy Strangers. Over een loom maar sfeervol achtergrondmuziekje is er de lijzige stem van Hinson die door merg en been gaat. Het is het evangelie volgens Micah P. Hinson, met een wraakzuchtige god die de dood en vernieling op de wereld aanschouwt. Zeven minuten duurt het, en dat lijkt waanzin voor een gesproken stuk, maar toch verveelt het hier geen seconde.
Alles bij elkaar genomen is The Holy Strangers een veel te wisselvallig album om echt te kunnen boeien. Een handvol sterke songs staan erop, maar desondanks is het een album dat ten onder gaat aan zijn eigen ambitie. Slecht is het nergens, maar het weet net te weinig te boeien. En dat is toch het minste wat we van nieuw werk van Micah P. Hinson mogen verwachten.
In het kader van Autumn Falls treedt Micah P. Hinson een paar keer op in ons land. Op 11 oktober in Arenberg (Antwerpen), op 12 oktober in 2 L’Aut Coté (Moeskroen) en op 13 oktober in Stuk (Leuven).
