Dertig worden kan heel wat vragen in je hoofd losmaken. Wat heb ik al gepresteerd? Waar ga ik naartoe? En vooral: wil ik de rest van mijn (beroeps)leven deze richting uit? Gertjan Van Hellemont, aka Douglas Firs goot al die vragen in zijn derde album “Hinges Of Luck”.
Van Hellemont wou zijn hoofd leegmaken, weg van alle Belgisch-Europese drukte en trok vorig jaar voor zes weken naar Montréal. Met alleen een valies vol kleren, een akoestische gitaar en een klein opnametoestel als bagage. Daar komt hij al gauw in de Barfly terecht, waar het publiek de gewoonte heeft de goede muzikanten op allerlei alcoholische dranken te trakteren. En dat ze van die Belgische zanger hielden, daar in Montréal. Van Hellemont spendeert zijn dagen verder met het schrijven van teksten en componeren van melodieën. Na die zes weken kwam hij dus terug thuis met een volwaardig album.
Op muzikaal vlak is “Hinges Of Luck” zeer divers. Over de meeste songs hangt een dromerige en sfeervolle laag, die de band grotendeels te danken heeft aan mixer Kevin Ratterman. Met allerlei kleine ingrepen maakt hij de sound compleet, zoals dat dromerige achtergrondkoortje in “The Waiting Around”. Ratterman was Van Hellemonts eerste keuze, omwille van ’s mans werk op Ray Lamontagne’s “Ouroboros“ en gelukkig was Ratterman in de wolken toen hij de demoversies hoorde.
Maar voor het allemaal te zweverig wordt, krijgen we “Too Much & Too Fast” met scherpe keyboarduithalen van Senne Guns. Inderdaad, op “Hinges of Luck” spelen niet een maar twee keyboardspelers, enerzijds hoor je de analoge Wurlitzer van Sem Van Hellemont, anderzijds doet Senne Guns dus zijn ding. Nog van dat? Check dan “Judy” en “Undercover Lovers”, waar de brave, rustige Douglas Firs ver te zoeken is.
Op tekstueel vlak verkent Van Hellemont zoals gezegd het universum van de bijna dertiger die zich afvraagt hoe het nu moet. Zoals in “How Can You Know”: “How Can You Know, How all of this is supposed to go. And how can you say that in life there is only one possible way?”. Ook “45 days” (geschreven op de 45ste dag in Montréal) borduurt verder op dat thema: “I just spend 45 days trying to figure this all out”.
Gelukkig, voor het écht te zwaar op de hand wordt, gaat Van Hellemont tekstueel enigszins een andere kant uit. “Hannah” is een volbloed liefdeslied, het moet niet altijd zo expliciet. En “Judy” rockt ook een eind weg.
Het derde studio album van Douglas Firs is, afgaande op de teksten, een zoektocht naar een identiteit. Op muzikaal vlak krijg je een breed spectrum: dromerig, speels, filmisch, hoekig en een wall of sound. Welke kant ze ook nog opgaan, de band is op de goede weg.
