Vrijdag 7 Juli
Het is ondertussen negen jaar geleden dat hij Vlaanderens gezelligste stadje aandeed. Toen bracht hij met River: The Joni Letters een ode aan de muziek van Joni Mitchell. Dit jaar prijkt zijn naam weer mijlenver boven vele andere uit op de affiche van Gent Jazz. Herbie. Hancock.
Neem diep adem want voor deze kan je het gebruiken: Christian Scott aTunde Adjuah, een hele mond vol. De trompettist uit New Orleans luidt het weekend in met een sterk staaltje metropolenfunk. Ijzersterke drummer (Mike Mitchell), Lawrence Fields op piano, fluitiste Elena Pinderhughes, Max Moran op bas en om de ritmes nóg wat rijker te maken: Weedie Braimah op conga en djembé. Scott neemt graag de tijd om zijn muzikanten stuk voor stuk uitgebreid voor te stellen. Zijn pianist speelt velerlei stijlen muziek, Pinderhughes wordt de norm op fluit, de bassist kent hij al jaren en Braimah is wereldtop op djembé. Oh ja, en de drummer is het coolst.
Op een mix van elektronische effecten en retrogrooves maakt Scott van Gent een metropool waarin echo’s botsen op een pseudodruk stijlenpalet. Hiphop, free jazz, psychedelic rock hier en daar, de band zigzagt er complexloos doorheen. Helaas verdrinken Scotts gebalde trompetlijnen net iets veel in de overdaad aan effectjes.
Net een jaar geleden sloot Airelle Besson met haar kwartet op de Garden Stage af op vrijdag. Dit jaar komt de Franse trompettiste met vier andere Fransen en een Brit (nou ja, niet zomaar ‘een’ Brit: zanger Hugh Coltman) naar het hoofdpodium. ‘Een gelegenheidsprojectje’, zo profileren ze zich. Onze nieuwsgierigheid gaat gepaard met een licht wantrouwen want deze band zal zich moeten bewijzen. En ai, wat een lauwe start! “Radio One”, vorig jaar een van dé nummers uit Airelles sprankelende set, wordt loodzwaar door twijfels bij de muzikanten. Is deze set af? Wordt het een rondje elkaars-nummers-spelen zonder eenheid in de setlist? Ja en nee. Het duurt een twee-, hooguit drietal nummers, maar de band krijgt vorm op het podium. De plooien worden gladgestreken en de iedereen geraakt genesteld in de algemene sound. Toch missen we een rode draad in de setlist, die iets te lukraak bijeen geraapt lijkt te zijn; iedereen bracht enkele nummers mee. Toch spotten we enkele parels: “Neige”, “Ballad of the Sad Young Men”, en “Ballad for Jacky”. Uiteindelijk maakt het sextet veel goed, maar een echt strakke set is dit niet geworden. En we vragen ons een heel klein beetje af wat Hugh Coltman daar zat te doen.
Christian McBride, dames en heren, daar keken we máánden naar uit. Topbassist, steeds omringt door de finest jazz men en iemand die durft swingen, een zeldzaamheid op jazzfestivals. Speelde op meer dan 300 platen, werkte samen met zowat álle grote muzikanten en won maar liefst vijf Grammy Awards. “New Jawn” heet zijn kwartet waarin hij zich omringt met Josh Evans (trompet), Marcus Strickland (sax) en Nasheet Waits (drums). Zijn passage op dit festival, zeven jaar geleden bij Chick Corea’s Freedom Band, herinnert hij zich nog als was het gisteren – de avond mondde uit in een onevenaarbaar feestje, met een rappende Roy Haynes (ook wíj hebben levendige herinneringen aan dat concert). Of ’t vanavond ook zo zal uitdraaien? “Daarvoor hebben we de toestemming van Herbie Hancock nodig”, weet McBride.
Dit is een band jazzveteranen die tot in de fijnste details samenspelen. Twee blazers, geen piano. Vitaliteit en dynamiek steken ze in hun muziek zoals weinigen het hen kunnen nadoen. Van rauw en onversneden naar ingetogen en fragiel, subtiele swinglijnen en ritmes die halsoverkop in een spiraal naar beneden tuimelen om geruisloos terug op de pootjes te belanden. Wat een tandem, die McBride en Waits. Het duo loopt mekaar geen strobreed in weg. En die Strickland, die de songs zowel op sax en basklarinet tot in de diepte weet uit te puren. Als het publiek applaudisseert in de maat van het nummer, dan voel je dat dit een uitzonderlijke band is. We zitten meermaals op het puntje van onze stoel, zoals tijdens “Take It To The Ozone” van Freddy Hubbard. Op Caribische ritmes van Ornette Colemans “The Good Life” laten ze ons achter met een gelukzalig gevoel.
Hoopte u ook stiekem op een Herbie Hancock uit de jaren tachtig? Synths en fusiondrums, en enkele van de wereldhits die zelfs uw grootmoeder ergens van kent? Dan zal mr. Hancock u niet teleurgesteld hebben. ’t Is te zeggen… De hits waren er, de synths, en tekende ook aanwezig: uberstrakke drums van Vinnie Colaiuta. De ingenieuze Lionel Loueke (gitaar) krijgt veel vrijheid en gebruikt de vocoder als eerste, waarna ook Terrace Martin (keys en sax) en Hancock zelf door een stemvervormer zingen. Even wennen was het, die digitale stemmen en sounds en synths die de muziek zo metaalvormig maakten. Maar wie door die boutade van industriële geluiden heen keek, zag veel ruimte voor impro en spielerei, met zelfs magische proporties. Hij is in topvorm en breekt potten aan zowel de piano, synthesizer als aan de keytar. Hancock is een visionair en zal zichzelf steeds opnieuw zal uitdagen en heruitvinden.
Dat ’t funky zou worden, voelt Hancock tot in z’n botten, zei-ie. “Cantaloupe Island”, “Chameleon” en een van zijn eigen favorieten: “Actual Proof”. Wij onthouden een funky set waarin mens en cyborg de handen schudden. En billen schudden. Funky funky!
