Veertig jaar is een lange periode in rock-n’-roll-land. Weinig bands slagen erin de creatieve vlam zo lang brandende te houden. Wire is een van die zeldzame bands: vier decennia na Pink Flag, hun magistrale debuut, komt de groep met zijn zestiende plaat op de proppen. Al moet gezegd worden dat de creatieve vlam op een laag pitje brandt. Want echt bij de ballen grijpen doen de songs op Silver/Lead slechts uitzonderlijk.
Niet dat de formule die de band al vele jaren kenmerkt erg veranderd is. De songs van Wire stoelen nog steeds op repetitieve ritmes en muren van fuzz. Maar waar dat vroeger – luister bijvoorbeeld eens naar hun debuut dat nog steeds de maatstaf hoort te zijn – leidde naar spannende drieakkoordensongs, klinkt Wire nu een stuk trager en melancholischer. En soms zelfs saai en uitgeblust.
De eerste songs op de plaat zijn nog van een bevredigend niveau. Opener “Playing Harp For The Fishes” bijvoorbeeld, dat met zijn bevreemdende synthesizerklanken afdoende de oren kietelt. Of het poppy en uptempo gespeelde “Short Elevated Period”, een van de weinige songs op de plaat die je wel meteen bij je nekvel grijpen. Ook “Diamonds In Cups”, dat erg melodieus klinkt voor een band als Wire, kan er prima mee door.
Vanaf dan is het moeilijk de aandacht erbij te houden. Omdat we het allemaal al eens hoorden of omdat de nummers werkelijk minder goed zijn? Songs als “Forever & A Day”, “This Time” of “An Alibi” overtuigen niet helemaal: ze klinken te veel als een doordruk van hun eerdere werk en ze kabbelen een eind weg. Er zit simpelweg te weinig spannends aan. En dat is toch een euvel dat we bij Wire nooit eerder vaststelden.
Silver/Lead is verre van een slechte plaat, maar het is al evenmin een echt goed album. Laat staan een dat zich kan meten met hun beste werk. Oké, hier en daar staat er een lied op dat niet had misstaan tussen hun vroege werk, maar al bij al blijven de songs wat te veel aan de oppervlakte. Vergeleken met de mokerslagen die ze met Send in 2003 en Red Barked Tree in 2010 nog uitdeelden, is Silver/Lead eerder slappe hap. Alsof het gemeenschappelijke testosterongehalte van het viertal – op pensioengerechtigde leeftijd intussen – uiteindelijk toch te laag gezakt is.
Uit respect voor hun verleden en wat ze voor de popgeschiedenis betekend hebben, is het verleidelijk dit alles door de vingers te zien en toch maar de loftrompet te steken. Het siert hen natuurlijk dat ze nooit gestopt zijn met het experiment op te zoeken. En wie nooit slaat, kan niet misslaan. Maar de waarheid heeft ook zijn rechten. En hoezeer we Wire ook waarderen, Silver/Lead stelt teleur.
Wire speelt op 13 mei samen met Raime, Blanck Mass, Dans Dans, Paper Hats, Onrust en delvaux. ten gehore tijdens Drill:BXL – A Wire curated festival in de AB.
