Jarle Bernhoft :: 14 november 2016, La Madeleine Brussel

Wat zit er toch in de Noorse grond? Menig nazaat van de Vikings is er al in geslaagd ons muzikaal hart te bekoren. De nieuwste in dat rijtje is Jarle Bernhoft, een superster in zijn thuisland, hopelijk is nu de tijd rijp om de rest van Europa te veroveren. De nieuwe EP Stop/Shut Up/Shout bracht hem alvast nog een keer naar België, en ook nu moeten we vaststellen dat de afwezigen ongelijk hadden.

Bij zijn vorige passage trad hij solo op, nu brengt hij een begeleidingsgroep mee: The Fashion Bruises, voor de gelegenheid omgedoopt tot The Fashion Brussels. In deze bezetting kan Bernhoft zich weer meer concentreren op zijn gitaarspel en zang. In plaats van allerlei loops en effecten, wordt het aanwezig publiek vergast op een funky rockshow. Een publiek dat trouwens duidelijk aandachtig was, weinig of geen afwachtende houdingen te bespeuren, iedereen smeet zich van in het begin, vastberaden om er een feest van te maken.

Een bedenking moet ons wel van het hart: waarom vond dit optreden in La Madeleine plaats? Toegegeven, het is een mooie zaal met perfecte klank, maar veel te groot voor een vrijwel onbekend artiest als Bernhoft, die de zaal maar voor een derde gevuld kreeg. Een AB Club of de Rotonde van de Botanique zou veel beter gepast hebben, en zou ook de sfeer ten goede gekomen zijn.

Soit, we lieten het niet aan ons hart komen, en Jarle Bernhoft ook niet. Hij vloog er al onmiddellijk in met “Stop/Shut Up”, de opener van de nieuwe EP. Neem dat vliegen gerust letterlijk: de Noor maakte dankbaar gebruik van het ruime podium, de enige reden waarom hij steeds naar zijn microfoon terugkeerde, was om te zingen. Wat onmiddellijk ook opviel, is hoe expressief Bernhoft wel is. En dat hij heupen van plastiek heeft, zelden een man zo soepel en tegelijkertijd elegant zien bewegen. Zonder overdrijven kan gezegd worden dat Bernhoft zeer goed naar de Purperen Hoogheid, een jonge Michael Jackson of Stevie Wonder geluisterd heeft, al zijn z’n eigen songs met een eigentijds en tegelijk tijdloos sausje overgoten. Zo wordt “Patience Revisited” – door Bernhoft “a follow-up song of an obscure bonustrack from the first album” genoemd – traag ingezet, maar al gauw gaat het alle kanten uit, en wordt het een funky en pompend lied.

Er moet toch ook nog iets gezegd worden over dat cynisch gevoel voor humor, dat vele Noren typeert. Bernhoft spot graag met zichzelf en het feit dat hij op zijn veertigste nog altijd maar aan het “begin” van zijn carrière staat. Hij is nu eenmaal een laatbloeier, die zijn laatste melktand verloor op zijn tiende. Dixit de Noor, we kunnen het zelf jammer genoeg niet meer controleren. Het succes is hem zeker en vast gegund, alleen hopen we niet dat hij té succesvol wordt, want dan moeten we deze wonderlijke zanger delen met de rest van de wereld. En dan zou ons hart toch een beetje bloeden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + 19 =