Ouwe getrouwe Berthet blijft bij zijn leest. Zwijgen als vermoord is een retro-thriller zoals hij er al wel meer maakte. Een samenwerking met de alom tegenwoordige Zidrou kon niet langer uitblijven.
Met de reeks Pin-Up (tien delen verschenen tussen 1994 en 2011) vestigde Philippe Berthet zijn naam in de Europese stripwereld. Voordien had hij met De Ideeën-Dealer (met Antonio Cossu), zijn eigen reeks Berthet (losstaande verhalen met diverse scenaristen, vaak met als hoofdpersonage de ‘PI van Hollywood’) en de one-shots De Weg naar Selma (op scenario van Philippe Tome) en Halona al een select publiek weten te overtuigen. Door zijn samenwerking met Yann voor Pin-Up kreeg hij echter een bevordering naar de voorhoede van de auteurs. In 2011 verscheen het laatste deel van de reeks. Sindsdien werkte Berthet aan verschillende reeksen mee, met meestal slechts beperkt succes. Stilaan is zijn ster wat weggedeemsterd. In 2014 greep hij de kans om opnieuw een eigen reeks op te zetten. Net als de eerste reeks Berthet zou het nu gaan om losstaande albums of aparte cycli van albums, telkens onder de noemer Zwartlijn en met verschillende scenaristen. Perico was een eerste tweeluik met Régis Hautière. Nu verscheen recent Zwijgen als vermoord, een one-shot met dé scenarist van het moment, Zidrou.
Lee Duncan was een beeld van een vrouw. Elke man verloor de pedalen wanneer hij haar zag. Lee zelf at ook graag van verschillende walletjes. Na haar dood werd haar man Greg veroordeeld voor moord. Hij trok zich terug uit Dubbo en ging in een afgelegen dorp wonen. Wanneer zijn broer Ike bij diens dood bekent dat hij de eigenlijke moordenaar was, kan Greg alsnog terugkeren en wordt hij door alle inwoners opnieuw in de armen gesloten. Toch duikt in zijn verbeelding Lee nog steeds op. Alle rekeningen uit het verleden blijken nog niet vereffend te zijn.
Zidrou schudde voor Berthet een echte thriller uit zijn mouw. Met de noir-sfeer die het werk van Berthet vaak kenmerkt, heeft hij Zwijgen als vermoord echt afgestemd op de sterktes van zijn tekenaar. In reeksen als Nico (met Fred Duval) of Yoni (met Yann) maakte Berthet uitstapjes naar wat absurde SF, een genre dat hem wat ons betreft niet goed af gaat. Zijn elegante, extreem beheerste lijnvoering past perfect bij een retro-sfeer en de broeierige sfeer van een misdaadverhaal. Met Zwartlijn heeft hij dan ook het perfecte concept te pakken: spannende verhalen door verschillende scenaristen, van een wisselend aantal albums. De beste albums in dit genre zijn net diegene die de clichés van het genre kunnen combineren met eigen elementen en een degelijke spanningsopbouw. Het verhaal van Zidrou slaagt daar beter in dan Perico van zijn voorganger Hautière.
Zwijgen als vermoord is dus zeker geen verrassende lectuur. In dit album ontdek je geen nieuwe talenten of een baanbrekend scenario. Berthet én Zidrou leveren wel allebei stevig vakwerk af en maken van dit album een mooie aanvulling op hun oeuvre.
