Where Have You Been All My Life? is een herinterpretatie van eerder werk van Villagers. Een verrassend tussendoortje, dat frontman Conor O’Briens reputatie als begenadigd songsmid nog maar eens in de verf zet.
Een mooie zomeravond in Brugge. Op het binnenplein van het Belfort hebben wij ons, samen met een honderdtal mensen, op de tijdelijke tribune genesteld. Vanavond komen Villagers hun nieuwe plaat Darling Arithmetic voorstellen. Dat het een magisch anderhalf uur van af en aan kippenvelmomenten zal worden, beseffen we op dat moment nog niet. Dat die frisse Brugse Zot smaakt, dat wel. Al zwaaiend komt een lichtjes onbeholpen Conor O’Brien, bezieler van Villagers, de trappen afgewandeld. Die onwennigheid verdwijnt al snel als hij, helemaal op zijn eentje, een verbazingwekkend intiem “Ship of Promises” inzet. De toon is gezet.
O’Briens band bestond die avond uit een drummer en pianiste. We knikten instemmend toen de nieuwelingen van Darling Arithmetic de revue passeerden. Een perfecte vertaling van het intieme gevoel dat die plaat tot het juweeltje maakt dat ze is. Wat we niet zagen aankomen, was dat de Ierse bard ook zijn oudere, vaak rijkelijk georkestreerde en soms venijnige nummers een intiem jasje ging aanmeten die avond. Het deed ons anderhalf uur verwonderd op het puntje van onze stoel zitten. O’Brien zorgde met die verbluffende herinterpretatie van eigen werk voor een van de schoonste concertavonden van 2015.
Met Where Have You Been All My Life? doet O’Brien wat hij die zomeravond in openlucht deed gewoon nog eens over in de studio. In een dag nam hij, in een à twee takes, twaalf nummers op. Een intieme plaat die aanvoelt als een vlot lezende, aangename roman. Een bloemlezing uit ’s mans oeuvre, al lag het nog geen jaar oude Darling Arithmetic dat de helft van de plaat vult, duidelijk nog in het bovenste schof. Wat dan weer doet vermoeden dat Where Have You Been All My Life? een logische uitloper is van wat live duidelijk aansloeg en/of goed aanvoelde. Darling Arithmetic smeekte namelijk om een intieme en doodeerlijke uitvoering op het podium. Ouder werk moet dan logischerwijs eenzelfde interpretatie krijgen, wil men een stijlbreuk vermijden.
Dus krijgen we op Where Have You Been All My Life? twaalf van alle franjes ontdane songs die verrassend nieuw aanvoelen. O’Brien heeft ze gestript tot hij enkel nog de basis overhield en heeft ze dan gewoon een andere invulling gegeven. Waar “Set The Tigers Free” op zijn debuut Becoming A Jackal nog een boze ondertoon had, gaat het er nu iets rustiger aan toe. Trager ritme, zachte drums en subtiele samenzang. O’Briens “I’m leaving” klinkt even vastberaden, maar deze keer heeft hij er precies iets beter over nagedacht.
“The Waves” onderging een volledige metamorfose en is de eerste twee minuten gewoon onherkenbaar. Toen O’Brien op {Awayland} met elektronica experimenteerde, was “The Waves” zowat zijn uithangbord. Een opzwepende song met een venijnig staartje was dat. Ook hier bouwt O’Brien gestaag op, eerst gitaar, daarna piano en ten slotte mellotron erbij, maar toch krijgt het een heel andere interpretatie. Geen venijn deze keer, eerder opluchting. Bijkomend voordeel van die sobere muzikale begeleiding is dat we nog nooit zo aandachtig naar O’Briens lyrics hebben geluisterd. Dat het meer dan eens eerlijke pareltjes zijn, wisten we al. En toch klinkt “Hot Scary Summer”, een song over een relatiebreuk en homofobie, nóg breekbaarder dan op Darling Arithmetic.
Dat alles maakt dat Where Have You Been All My Life? meer is dan een mooi extraatje voor fans van Villagers. Het kan ook perfect dienen als eerste kennismaking met de groep. Al valt het live nog net iets meer in de smaak. Wij kijken alvast uit naar hun concert in de Botanique!
… op 15 februari.
