Lana Del Rey die in haar cabrio langs een zonovergoten kustlijn cruiset terwijl er bloeddruppels uit de kofferbak lekken. Een album dat haar plaatje eindelijk doet kloppen. Dat is Honeymoon.
Tijdens het steeds dieper wegzinken in haar derde plaat (geef ze enkele draaibeurten om door de eentonigheid te luisteren) slaagden we er echter nog steeds niet in dat lamentabele concert in Vorst van twee jaar geleden te vergeten, waar platte glamour en kitsch het haalden van de noir-sfeer van haar beste songs. Platte sterrencultus boven het zo zorgvuldig door haar opgebouwde mysterie. Haar degradatie van hipstersnoepje (altijd overdreven geweest) tot aandoenlijke risée van de popmuziek (idem) bezegeld. Popmuziek is nu eenmaal vaak een marketingproduct; niks mis mee, maar om iemand haar minutieus uitgekiende imago zelf live zo te zien doorprikken – gretig geholpen door een onbehouwen flutband – dat is zeldzaam.
Haar vorige plaat Ultraviolence leed dan ook onder die own-goals tegen haar eigen geloofwaardigheid, maar liet ook horen dat haar muzikale verhaal nog niet was uitverteld. Niet zomaar “Violent Games”-doorslagjes, maar rauwere, door Dan Auerbachs gitaar opengereten lijzige sfeerschepping – vooral in de tweede helft weliswaar ten koste van de songs. Maar Del Reys universum leek weer te kloppen. En dat doet het nu helemaal op Honeymoon, in die mate dat de cover ook iets unheimlichs heeft, eens je helemaal in de plaat ondergedompeld zit.
Honeymoon zoekt aansluiting bij haar debuut Born To Die en vooral het uitstekende Paradise, maar de ervaring van Ultraviolence zorgt ervoor dat dat foutloos gebeurt. Die majestueuze strijkers in de openingsseconden doen vermoeden dat een popplaat van Angelo Badalamenti als Honeymoon zou klinken. Synths worden net zo lang aangehouden dat bloedmooi iets bedreigends krijgt – zie ook Mulholland Drive, waar zonlicht iets duisters verbergt, palmbomen vervaarlijk zwart kleuren en waar niemand weet wie iedereen écht is. Del Rey is Rita — of Camilla. Zie, het klopt.
Het is echter zoeken naar de weidsere, meeslepende klasbakken als “Born To Die”, “Ride” of “Young And Beautiful”. In plaats daarvan zijn er zachtjes voortschrijdende gracieuze songs waarin jazz als sigarettenrook kringelt, zoals “Terrence Loves You” en “God Knows I Tried”, met als hoogtepunt “The Blackest Day”. Het is gelukkig ook zoeken naar de hiphop van de Lidl zoals “The National Anthem”, dat vandaag klinkt als een typische debuutuitschuiver. In plaats daarvan is er de heerlijk onderkoelde triphop van “High By The Beach” en “Religion”. Bovendien zingt ze ook beter dan ooit tevoren, het gemak waarmee ze hoge noten haalt en varieert in haar stemgebruik doen haar eerste aarzelende tv-optredens finaal vergeten.
Een plaat lang struinen piano en strijkers met de ogen neergeslagen door de songs. Del Reys teksten hebben niet veel zin om hen een bemoedigende schouderklop te geven. Haar thema’s blijven onderdanigheid (“Live to love you and love to love you”), foute jongens (“You could be a bad motherfucker but that don’t make you a man”), foute liefdes (“Because I’m going deeper and deeper/Harder and harder/Getting darker and darker/Looking for love/In all the wrong places”), zelfdestructieve gedachten (“I’ve got nothing much to live for ever since I found my fame”) en bijgevolg haar geflirt met en aantrekkingskracht tot de dood (“Say goodnight to the life and the world you knew/I’m going to follow you” in het weinig verhullend getitelde “Swang Song”). Toch is het allemaal minder gezocht, minder opzichtig, minder sloganesk dan op haar vorige platen. Het staaft de bewering dat ze vooral muziek moet maken om die gedachten te kanaliseren. Niet uitbrengen, want dat beslist haar platenfirma, zegt ze. Als het van haar afhing, bracht ze geen platen uit. Ook dat liedje kennen we onderhand, maar deze plaat klopt zo hard dat de geloofwaardigheid wint.
Haar interviews worden zeldzamer, haar verwijzingen naar rolmodellen als David Bowie, T.S. Elliot, Nina Simone opzichtiger. Het is zo moeilijk te rijmen met de uitschuivers in haar eerste jaren. Is het voor haar tijd, nu ze de door haar zo betrachte “Money, Power, Glory” heeft, zich ook op plaat voor te doen zoals ze écht is? Voelt ze zich het comfortabelst in de schaduw van het zonlicht, al zingt ze met plezier ook op het huwelijk van Kanye West? Wat er ook van zij: door Honeymoon haalt het mysterie het eindelijk van de scepsis. Lana Del Rey blijft veruit de intrigerendste popzangeres van het moment, met de intrigerendste popplaat van het jaar.
